Stormfull Vals

These songs are my worst habits

2009-09-21T21:29:00.003+02:00

Eg lagar fotoalbum. Altså, slike med handfaste bilete festa med lim på papir i eit album. Det har eg gjort sidan 2007 (best of 2007, - 2008, osv.), og det tenkjer eg forsetje med.

Det kjennest så befriande og deilig å sitje med albumet i fanget og lime inn eitt og eitt bilete ("deilig" er forøvrig eit ord som bør inn i det nynorske vokabularet. "Forøvrig" også.). Sant å seia er eg i den digitale fasen no - eg vel ut kva for bilete eg skal sende over nett til FotoKnudsen og få i posten om ei vekes tid. Det er ein vanskeleg og morosam prosess; vanskeleg fordi det ikkje er lett å velje ut berre nokre titals bilete ut av alle dei hundrevis eg har tatt i år, morosamt fordi den sett i gong ein del kjensler. I prosessen blir eg nøydd til å tenkje meg nøye om: kva har eg eigentleg gjort i år? Kva vil eg le av og tenkje tilbake på når eg opnar dette albumet om fem, ti, tjue år? Kven vil eg vera sikker på at eg aldri gløymer?
Eg blir rett og slett tvungen til å setje meg ned, tenkje på alt eg har opplevd i år, og innsjå kor bra eg faktisk har og har hatt det. Og korleis dette berre kan vera ein indikator på framtida.

Desse tankane kjem til å koma attende når eg skal finne fram limet og saksa og sørge for at kvart einaste minne får sin faste plass i albumet. Dei kjem til å vera tilstades kvar gong eg opnar albumet og ser på bileta. Det er ikkje berre opplevingane, men også refleksjonane i ettertid, som lagrest for evigheita.

Album på Facebook er éin ting. Det er enkelt, gratis og oppdatert. Men kvalitet er det ikkje. Spesielt verdifullt er det ikkje. Handfast er det i alle fall ikkje, og nærleiken til minna og gleda i smila på bileta er ikkje-eksisterande. Nei, me menneske kan vera så teknologiske og reformvennlege me berre vil, men når alt kjem til alt er ofte det gode, gamle det beste.

FIRE NYE ÅR

2009-09-19T23:18:00.003+02:00

Dette er veldig gamle nyheiter, men det fortener ein blogg, og då blir det ei stund å vente.

Fire nye år med fellesskap framfor egoisme. Fire nye år med Jens framfor Siv eller Erna. Fire nye år med utvikling framfor tilbakesteg.

Fire nye år. Enkelt og greitt.

Fire store takk: to til alle som har bidratt i valkampen, eitt til dei borgerlege som ikkje klarte å framstille noko reelt alternativ, og eitt til valkampen i seg sjølv, som har skaffa meg mange nye vener, mykje ny kunnskap og masse morosamt og nyttig tidsfordriv.
Takk, takk, takk og takk.

One good friend makes up for ten bad ones ?

2009-09-05T00:16:00.006+02:00

No skal eg ikkje snakke politikk. Eg skal snakke om noko som irriterer meg meir enn kulturpolitikken til Frp og skulepolitikken til SV til saman. Eg skal snakke om ei sak eg har snakka om før, nemleg problemet av min generasjon: den ansvarslause mentaliteten.

I dag er alt lov. Det er lov å koma fem minutt, ein halvtime, ein time for seint, det er jo berre å sende ein sms. Anten i god tid, eller etterpå, då treng ein berre leggje til eit "unnskuld". Det er til og med heilt greitt å utebli. Då treng ein berre leggje til eit "unnskuld - eg gløymte det heilt," eller "unnskuld, det blei litt annleis enn eg hadde tenkt".

Det handlar ikkje om å prøve å unngå nokon, finne ein diskret måte å sleppe unna på. Det trur eg faktisk ikkje. Mange ville kanskje sagt at det i alle fall er beroligande, men eg vil tvert imot seia at det er det verste. Det tyder at dette rett og slett er ein akseptert mentalitet eg må venne meg til. Det tyder at i dag ikkje var siste kvelden eg blir nøydd til å gå åleine på konsert grunna "misforståingar". Det var ikkje den fyrste, og det blir ikkje den siste. Men det handlar ikkje om det. For meg handlar det om at det alltid er greitt å bryte avtalar, uansett kor konkrete og enkle dei er.

Eg aldri kjem til å venne meg til denne mentaliteten, eg kjem ikkje til å akseptere det. Ikkje kan ein seia ifrå heller, nett fordi det er så akseptert. Eg vil ikkje diskutere. Eg er ikkje ute etter å skape konflikt, for kanskje treng eg å ringe dei neste gong eg treng nokon å dra med på konsert. Men igjen - kva er vitsen, om det ikkje er så viktig for dei å møte opp?

Dette er framtida, og det skremmer meg. Kva når desse menneska skal styre verda? "Oi, det blir visst ikkje noko samarbeid mellom Akersgata/Møllergata og Det Kvite Hus i år, utenriksministaren rakk ikkje flyet til møtet. Jaja, det går nok bra."
Dei seier det er normalt å kunne telle sine beste vener på ei hand. Eg tykkjer likevel ikkje det skal vera greitt å kunne telle antall vener ein kan stole på på ein fingar.

Dance Little Liar

2009-08-29T16:10:00.003+02:00

Då var eg heime, etter å ha stått på stands på Triaden, Metro, Lillestrøm Torv, Rælingen og Triaden igjen. Valkamp er gøy og sosialt!

Ei veke med mange skuledebattar har gått, og for min del har eg merka stor skilnad frå debattane i 2007. Det som irriterer meg mest er godaste Abid Q. Raja, som blir sendt i debatt med ungdomspolitikere under 25, medan han sjølv sit på ei lengre karriere som advokat og rikspolitiker. Greitt, i skulevalet speler alle partiar skittent, men det finst då grenser. 34 år gamle Raja veit å bruke herskarteknikkar i stor skala, og han veit å spela på seg sjølv og statusen sin. Å drite ut dei yngre jentene frå AUF og KrF er stor stas, og å ta manuset til sidemannen er artig. Endå festlegare er det å mase om dei siste 3000 (som eigentleg er 12000) han treng for å få plass på Stortinget, og å utpeike seg sjølv til talsmann for alle innvandrarar.
Eg tykkjer dette er heilt uakseptabelt. Det er barnsleg og idiotisk - men så klart, det fungerer for Venstre, og då ser dei vel ingen grunn til å slutte med det. Men eg, som til tider har vore svært Venstrevennleg, er i alle fall ikkje det lenger.

Elles er eg nøgd med valkampen. Det er utruleg god stemning samanlikna med 2007 (som også var eit godt val), og ifølgje dei som har vore med lenger enn meg, er stemninga mykje betre enn i 2005. Berre rundt ein av ti seier nei til roser, frukt e.l., og folk er blide og hyggjelege. Om me blir gjenvalt, er det fyrste gong sidan femtitalet at ei fleirtalsregjering har sete to periodar, så ei slik stemning er over all forventning. Eg ser fram til dei to neste og siste vekene.

Til slutt rettar eg ein stor, stor takk til alle dei som står på kvar einaste dag i valkampen. Mani, Edvin, Anniken, Jens - eg kunne nemnt fleire hundre - alle som jobbar mykje hardare enn meg for at landet vårt skal stå støtt i fire nye år.

PS: Arctic Monkeys - Humbug = Fantastisk med stor F. Josh Homme og AC er verkeleg ein perfekt kombinasjon.

Bulldozer

2009-07-24T00:29:00.007+02:00

For ein times tid sidan kom eg heim frå ein debatt om skule mellom AUF og Unge Høgre. Og eg skal vera heilt ærleg: me serverte oss sjølv og politikken vår på ein tallerken i kveld. UH-kniven var spiss, og me kunne angre litt på at me inviterte til middag.

Det høyrer sjølvsagt med til historia at eg jamnt over er einig i veldig mykje av Høgre sin skulepolitikk, men eg ser også at me i AUF må framstille politikken vår annleis. Eg blei imponert over UH/Stefan sin taktikk; å snakke på ein slik måte om eigen politikk at den framstår som handlekraftig og motstandaren sin verkar mangelfull. Dette i staden for å angripe motstandarens politikk - ei line me la oss litt for mykje på, og det er me generelt ganske flinke til. Det har me høyrt før, og Jens er nok blitt flink til å rakke mindre ned på Jensen, i skuledebattane er det viktig at me tar etter.

Eg vil nødig utlevere mitt eige parti, men eg må innrømme at eg ikkje tykkjer skulepolitikken vår held stand. Den er så ideologisk korrekt, og nett det hindrar oss i å koma med konkrete, nyttige forslag. Ap er eit parti som tar store hensyn til grunnprinsippa, og det er mykje av grunnen til at eg er med, men i blant kan det bli vanskeleg å setje dei ut i praksis. Spesielt i skulepolitikken. Her må enkelte faktisk få lov til å skilje seg ut og nå høgare enn andre. Når det gjeld tilpassa opplæring - som er enormt viktig - er det kanskje nødvendig å dele folk inn i grupper. Det kan kanskje verka stigmatiserande for somme, men det er ein kamel ein må svelgje om ein skal oppnå genuin læring. Kanskje må ein heller gjera det mer akseptert at folk er ulike - alle er ikkje like flinke, og det må vera greitt i Noreg i dag.

Eg trur Høgre kan koma til å gjera det bra i skulevalet til hausten; dei har valkampsakene på plass, og dersom dei andre debattantane har gått same kurs som Stefan Heggelund, bør me skjerpe oss. Derfor er det også veldig bra med "innsidedebattar" som den me hadde i dag.
Når det er sagt, tviler eg på at alle i UH har gått same kurs som Stefan. Denne artikkelen viser tydeleg det. Fyrste setning (under punkt 1) gjer at heile innlegget faller rett gjennom. Vidare kosar eg meg med bruken av ord som "nu" og "efter" - ein skjøner at forfattaren har lommeboka til pappa i handa, samt sleik og blazer. Det er ikkje rart at Høgre ikkje er definisjonen av høgresida lenger. Det er ikkje rart, men det er synd, for uansett kor klysete dei kan vera, så er dei ein mykje meir verdig motstandar enn Frp.

I hate that little game you had called Crying Lightning

2009-07-22T12:14:00.004+02:00

Eg vil at valkampen skal starte. Eg gler meg til å vera ute kvar dag for å overbevise folk om at Arbeidarpartiet og den raudgrønne regjeringa er det rette å stemme på 14. september. Eg gler meg til å vera ein av dei mange som sørgjer for at Noreg enno er på rett kurs i 2013. Mest av alt gler eg meg til å bevise for AUF-vener, opposisjonsvener og meg sjølv at eg ikkje er, og slettes ikkje vil vera, så lat i politikken som eg har vore det siste halve året.

Me skal vise dei. Me skal vise dei at ein bør velja ein kunnskapsbasert fellesskule heller enn eit delvis privatisert system der lommeboka rår. Me skal minne dei på at det i desse forbrukstider enno er arbeid til alle som er jobb nummer ein - og at rettene me har i dagens arbeidsliv ikkje er så sjølvsagte om me får ei blå regjering. Me skal gjera det klart at Arbeiderpartiet sin politikk er solidaritet i praksis, i innland og utland, og at eit Frp i regjering vil rasere Noregs rolle og rykte internasjonalt. Det skal ikkje vera nokon tvil om kven som tenkjer på unge og eldre, barnefamiliar og einslige, etnisk norske og fyrstegenerasjonsinnvandrarar, fulltidsstudentar og deltidstilsette - og klarer å ha alle desse i tankane samtidig. Det er Arbeidarpartiet.

Eg gler meg til å lære heile Noreg nettopp det.

Det ser heller ikkje så altfor ille ut: http://home.online.no/~b-aardal/gallup.pdf

Take me back, oh, put me in reverse

2009-07-13T20:49:00.009+02:00

I går åt eg. Eg sov. Eg drakk vatn. Dei viktigaste tingane som eg ikkje fekk gjort på Utøya. I dag har eg jogga. Sete på facebook. Sett på tv. Dei litt mindre viktigare, men likevel nødvendige, tingane. Eg må seia det var herleg med ein joggetur etter sju dagar på vaflar og kaffi (okei, litt anna også då).

Men eg skulle gjerne blitt på Utøya ei veke til, og det er noko eg aldri trudde eg skulle seia om livet i telt - det gjorde eg ikkje eingong etter Hove. No er det kanskje ikkje teltlivet eg vil tilbake til heller, då.

Eg har treft verdas kulaste menneske. Eg saknar dykk sånn. Og eg rettar ein stor takk til dykk for at de var med meg heile tida!
AUF-gleda er tilbake. Eg har ikkje lenger lyst til å slutte som lokallagsleiar, eg har lyst til å fortsette, bli styremedlem, bli fylkessekretær, bli fylkesleiar, sentralstyremedlem.. Host, kanskje ikkje. Men eg skal ikkje la meg sjølv gå lei AUF igjen.
Eg har lært enormt mykje. Og funne ut at eg er mykje flinkare til å følgje med på innleiingar no, meir mottakeleg, og det er ikkje anna enn flott.

Eg elskar Utøya 2009, og lèt det bli ein ny start i AUF.
No får eg kanskje bli kjent med dei i mitt eige fylke òg, ehe.. Men målet mitt var at eit par menneske til i AUF skulle kjenne til meg + namnet mitt, og det målet har eg overoppfylt. Eg er nøgd. Eg er glad, og eg saknar Utøya.

Meg, meg, meg. No kjem nokre bilete av andre (i tradisjonell, dårleg bloggkvalitet)! :

It's indie rock & roll for me

2009-07-01T23:30:00.007+02:00

Eg gler meg til Øya. Eg får heile onsdag, torsdag og fredag fri. Thanks Martin. Varesentralen på laurdag, men eg skal nok klare å snike meg unna til The New Wine. Det blir Hove minus camping pluss betre linenup. Ca. like bra, altså.

Fint at eg har fått ein ny Killers-periode no då, etter å ha vore relativt lite glad i dei nokre månader før Hove. Men no kan eg i alle fall seia at eg har sett dei live. Det driv eg nemleg med akkurat no, eg oppdaterer Band-eg-har-sett-live-lista mi. Og konsertar-eg-har-vore-på-lista mi. Eg har ein del lister som eg liker å oppdatere:

Band eg har sett live
Konsertar eg har vore/skal på (2006 - no)
Musikkbiblioteket (CD-ar, vinyl, musikk-DVD-ar, souvenirar, merch)
Settlister (dei fleste konsertar frå 2006 - no)
Bøker eg har lese
Filmar eg har
Telefonlista mi
Karakterlise (fyrste karakter i åttande klasse - no)

Samt budsjett og rekneskap for kvar månad. Eg liker lister. No skal eg skrive liste over kva eg må pakke til Utøya/kva eg gløymde å ta med på Hove.
Og, kjære vêrgudar, ikkje la det regne på Utøya. La det vera sol og varmt, dog kanskje ikkje så varmt som no. I natt ser eg meg nøydd til å sova her:

God natt.

This ain't no fucking bible study dude, it's rock and roll

2009-06-27T22:48:00.014+02:00

I'll say.

Det er varmt. Det er sommar. Eg er heime frå Hove. Eg er 2000 kr fattigare, 10000 gode minne rikare.

Where to start? Høgdepunktliste:
Konsertmessig: 1. Eagles of Death Metal, 2. Golden Silvers, 3. The New Wine x2
Dagsmessig: 1. Måndag - best musikk, 2. Tysdag - bra musikk, bra folk, 3. Sundag - bra folk, i Arendal og i Dollaråsen
Matmessig: Bakt potet på festivalen, no doubt
Camp-/nabomessig: 1. Camp Dollaråsen - pga. fantastisk harry namn, bra folk og stemning, 2. Kvinheradcampen - everywhere, everyone. Eg kjenner faktisk 1 % av Kvinherads innbyggjarar (okei, nesten då)
Kjendismessig: 1. Setje opp telt med Melvin Benn, 2. Møte Gold frå Golden Silvers
Generelt: 1. Heilt enormt snille vêrgudar, 2. Ein veldig hyggjeleg, unorsk (open/utadvendt) stemning mellom alle og einkvar

Sånn ganske greitt epic og fantastisk, og no er eg meir sliten etter sju dagar enn eg blei etter 191 skuledagar. Enormt mykje bra konsertar, vêr, menneske, band, opplevingar, moro.

Før bileta kjem vil eg berre rette ei lita unnskulding til alle som var på Hove som eg oppførte meg kjipt overfor. Eg er utålmodig og lett irritert av person, og har av ein eller annan grunn vore ekstra ille på Hove. Unnskuld! Eg skal ta meg saman, eg er eigentleg ikkje så kjip.

Kort oppsummering:

1. Bra folk, bra pizza/Peppes-burger

2. Det er jo ikkje akkurat stygt.

3. 1 stk ukjent, full Lars som Alexandra teikna så vakkert på.

4. The boss - som satt opp teltet vårt, og fortalde om det her. "De visste selvfølgelig ikke hvem jeg var, hehehe."

5. Tre av fem campmates

6. Mina og Hovescena

7. The New Wine, oh so sweet

8. Campfun i solå <3

9. Eagles of Death Metal! Epiiic

10. Plekter frå Jesse og Dave :D

11. Nabocampen fredag morgon, what can I say..

10. Radioresepsjonen - med buttplug i rumpa!

11. Mina og Gold. Herleg fyr.

"What I do, that will be down to me"

2009-06-15T18:45:00.006+02:00

Norwegian Wood i går illustrerer perfekt kor annleis ein i publikum og ein anmeldar kan oppfatte ein konsert. Keanekonserten ville eg ha virdert til ein sterk femmar, om ikkje ein seksar, men så langt har eg sett to terningkast tre og eitt fire. Noko seier meg at Noreg treng fleire unge, kvinnelege anmeldarar - det kan jo ikkje stikkast under ein stol at Keane er eit jenteband, og då er det ikkje spesielt hensiktsmessig å sende eldre herrar som enno er i rus etter å ha sett gamle heltar som Neil Young og Nick Cave, og ikkje ventar noko mindre av Keane. Nei, skal du arrangere ein (fjortis)jentekonsert, så får du få ei (fjortis)jente til å anmelde han også.

Kanskje ikkje heilt dei fargane eg ville gått for, men Mr. Chaplin verkar som ein grei kar.

Ein kort tur innom noko heilt anna:

Det overraskar meg kor akseptert det er å vera uansvarleg i våre dagar. Eg er lei av at folk ikkje kan avtale ting, utsett ting, ombestemmer seg og ikkje ringer. Det skaper enorme mengder unødvendig stress, og gjer at ein sit igjen med ein sur bismak når ein eigentleg bør vera glad.
Men eg klandrar ingen, for eg skjøner at det heller er eg som er unormal. Eg har mange herlege vener, men eg kan telle på mindre enn ei hand kven av dei eg kan stole på når det gjeld slike ting. Sånn sett skulle eg ynskje at eg tilhøyrde ein tidlegare generasjon. Kanskje er det mobilen som har gjort det, kanskje er det facebook, kanskje er det berre ei mental greie - eg aksepterer det i alle fall ikkje.

Men klokka 12:30 i morgon kan eg ta ferie, gløyme alt som heiter eksamen og mobilar som verken ringer eller svarer, og konsentrere meg 101 % om Hove, Hove og Hove.

Kvardagshelt

2009-06-10T07:56:00.004+02:00

Dagen i går var ein helt. Når alt går bra, frå a til å, det vera seg matte, tannlegetime eller namneskilt på jobben, kan han med rette bli kalla ein helt. Eg skuldar den dagen masse. Det er definisjonen min av ein kvardagshelt.

Eg kan ikkje klage på noko som helst. Men ein ting: kanskje eg heller skal bli fantomflink?

Are we just chemistry run amok?

2009-06-06T22:42:00.003+02:00

The grass is always greener on the other side.

Eg trur dei har det betre i Storbritannia. Eg trur den utadvendte britiske sjela, uansett om det kanskje ikkje alltid stikk så djupt, gjer at dei har det betre enn oss nordmenn. Eg trur dei har det betre i andreklasse. Dei verkar som ein einaste stor, godt samansveisa gjeng, som er saman uavhengig av klasse, kjønn, interesser og bustad. Eg trur dei som bur i hus, har det betre enn oss i blokk. Dei har hage, bustadsområde å gå tur i, tak og golv som ikkje er golv og tak for andre.

Eg har alltid lurt på korleis det er ikkje å vera meg. For meg er det utenkjeleg.
Og kva tykkjer eigentleg andre om meg? Eg veit alt om kva eg tykkjer om alle, men ingenting om kva alle tykkjer om meg.

Og kvifor skal dei alltid putte tonar frå ein saksofon inn i songar som eigentleg er ganske fine?

Det er eigentleg ikkje så grønt der borte [Wales].

Been searching through my books to try and find some truth

2009-06-01T21:58:00.008+02:00

Je, je, je, je. Suser avgårde, suser avgårde alle mann.
Det er kanskje litt pinleg, men den lyse, småpinglete vokalen frå Lars Lillo Stenberg passar veldig godt inn i sommarstemninga - sjølv om ingenting slår kombinasjonen av MGMT, sol og fri.

Pinsehelga brakte med seg usedvanleg fint vêr og høge temperaturar, noko som har ført til at eg sit her med solbrente augelokk og raude flekkar ymse andre plassar på kroppen. Eg har tilbrakt helga på Økern, der store delar av tida har gått med på å oppsøkje og utforske gamle barndomsminne.

Etter å ha låge i sola store delar av gårsdagen, bestemte eg meg for å gå tur. Eg gjekk rundtomkring der eg leika som barn, og hadde det moro med tanken på å treffe igjen dei to gamle gutevenene mine, som eg ikkje har sett på altfor mange år. Og - eg gjorde faktisk det. Det vil seia; ein gutegjeng kom ut av huset til Kim, og eg trakk den konklusjonen at ein av dei måtte vera han. Då var det jo enkelt, eg skulle jo berre leite etter ein med blondt hår og blå auge, og som elles såg ut som han. Problemet var berre at alle fire hadde blondt hår, men ingen av dei likna spesielt på Kim.

Då var det gjort. Når eg fyrst har byrja å tenkje på noko, så slepp det ikkje unna så lett. Eg sat meg i barnehagen, der me pleidde å spela fotball og leike Zelda i klatretårnet. Og jammen dukka ikkje den same gutegjengen opp her - ikkje heilt tilfeldig, kanskje, eg veit dei plar hengje der og skate, spela ball og syngje (faktisk). Dei såg meg ikkje, og eg liker meg i rolla som spion. Men eg er sjenert, så eg såg knapt opp frå mobilen éin gong, og fann dermed verken Kim eller Jon i gutemengda. Men då dei gjekk, fekk dei auge på meg, og auga til ein av dei blei verande på meg til dei var langt borte frå barnehagen. Eg trur eg fann Kim.

Men eg veit ikkje, og det plagar meg. I dag sat eg der igjen, og eg trefte på gutane, men eg klarer ikkje kjenne dei igjen. Korleis kan nokon forandre seg slik? Det heile gjer meg litt trist. Då eg sist såg Kim, høyrde han på Eminem og spelte videospel, han gjekk i åttande og eg i sjuande. No gjer han ikkje det lenger; no skatar han, høyrer på metall og tilbring varme sommarkveldar utanfor Orelia barnehage. Men kor går han på skule hen? Kven er han no? Og korleis har han det?

Eg veit dei sit i barnehagen akkurat no, i den litle sofa-kroken dei har laga seg, og skatar og tullar. Eg kjem ikkje til å gløyme dei med det fyrste. Berre synd dei har verdas mest normale namn i desse Facebooktider; Kim og Jon something-sen, og det er tåpeleg at eg ikkje har mot nok til å ringe på nabodøra.

Men, Kim og Jon. Der ein grunn til at eg bruker namna dykkar her. Sjølv om de er lite trulege til å sitje på nettet og lesa ymse bloggar, så går den her ut til dykk. De veit kor eg bur. Kristin

We didn't read the invite, we just danced at our own wake

2009-05-17T17:35:00.004+02:00

Eg tykkjer eg har hatt mykje meir enn mine 15 minutes of fame i det siste, altså.

I dag blei eg intervjua av nederlandsk tv om det norske monarkiet. Eg stod på Slottsplassen, i det avgrensa området fordi me hadde slike fancy billettar, også kom dei bort og sa: "Hello, you look very beautiful today! We are from Dutch television, do you speak English?"
Så følgte eit pinsamt langt intervju der dei spurde om blant anna kva eg tykte om kongefamilien (med vekt på Mette-Marit), om nordmenn ville ha republikk, kva rolle kongen hadde i det norske samfunnet og kva eg tykte om at han fekk stadig mindre makt. Det var kanskje ikkje dei lettaste tingane å prate om på engelsk, men eg fekk rota fram noko om at det var bra for demokratiet at kongen fekk mindre makt, sjølv om me mistar nokre tradisjonar. Så intervjua dei mamma, som snakka utruleg godt for seg!
Heldigvis skulle det vera med i eit nederlandsk program om europeiske monarkiar, så eg treng nok ikkje sjå det.

No sit eg i sola og les til eksamen, eg er nemleg sikker på at eg kjem opp i alle saman, og eg skal på Norwegian Wood helga før. Eg liker å vera førebudd, og det hjelper faktisk å ta sorgene på førehand.

Til slutt skal eg faktisk innrømme at eg såg så godt som kvart einaste minutt av MGP-finalen i går, kor enn flaut det er. Og eg blei smått glad då me vann. Eg talte ikkje mindre enn tre korps som spelte Fairytale framfor slottet i dag, det blir vel den nye nasjonalsongen ei stund framover. Men sigaren var fortent, og det tykkjer eigentleg alle dei too-cool-for-ESC-venene mine også, berre innrøm det!

Look out! I've got too much soul for the world

2009-05-10T00:29:00.003+02:00

Ein tale, tre avisoppslag, to rosar, ein Kaizerssignering og ein Coopertest seinare.

1. mai var lærerikt - eg lærte at eg klarer å halde ein tale for mange menneske, sjølv når eg sjuk, at folka i kommunen ikkje hatar meg, og at Geir enno er like krass etter siste plata. Sjukdomen gjorde at eg måtte stikke før Anniken Huitfeldt talte på feiringa, dessverre, men det var ein bra dag med frukost, tog og sol.

Høgdepunkt frå signeringa var ei småbrisen venninne eg ikkje hadde sett på ei stund, som klarte å provosere fram eit "du vekke dyret i meg, skatt" frå Terje og eit "du vett, me har et sånt saying: don't bore us, get to the chorus" frå Geir. Ikkje verst, ikkje verst.

Gårsdagens rose i Romerikes Blad gjekk visstnok til meg! Det var koseleg. Godt å sjå at mine spontane, pinsame utsagn i god AUF-ånd i "fem på gata" hadde ei målgruppe, i alle fall.

Elles kan eg fortelje at Enebakk og Thorshov gard er flotte greier, og at årets siste Coopertest er overstått - og eg er supernøgd. Ertar ut.

Når du ser at du ikkje lenger kaste skygge

2009-04-29T16:58:00.004+02:00

.. då e di tid forbi.

Det diggar meg at Kaizers fyrst no har gitt ut Stormfull Vals, som eg har brukt som namn her sidan 2006. Endeleg har dei skjønt kva for ein god song det er!
Våre Demoner - herligt. Så godt å sjå at dei klarer å gje ut noko så bra etter Maskineri.

1. mai byr på tale og Kaizerssignering. Fyrstnemnte er ikkje så gøy (redd meg, please), men nr to der blir moro. Det er så lenge sidan sist no, at eg nesten saknar Geir. prezt.

Svineinfluensa meg her og svineinfluensa meg der.

The youth is starting to change, are you starting to change?

2009-04-12T23:02:00.003+02:00

Are you? Eg tenkjer i dag.

Eg er så lei for at allmennkunnskapsnivået blant folk på min alder er så lågt. Eg merkar det sjølv, kor lite eg kan, spesielt om historie. I dag skulle eg skrive ein tekst på fransk om den norske nasjonaldagen, og eg måtte bruke Wikipedia flittig for å finne nok informasjon til å skrive om kva som eigentleg leidde fram til 17. mai 1814, og kva som skjedde i dei påfølgjande månadene og hundre åra. Fram til i kveld hadde eg ikkje høyrt noko om Kirsten Flagstad, og då me spelte Trivial Pursuit var det svært få av spørsmåla eg kunne svare på.

Allmennkunnskapen blei borte ein gong på vegen mellom den gamle puggeskulen og dagens meir praktiske skule. Skulen i dag krev meir av deg når det kjem til å tenkje sjølv og reflektere, og det er bra, men teorien har òg forsvunne i stor grad. Ein oppmuntrast heller ikkje til å utforske ting sjølv. Dei fleste har nok sine område dei veit unormalt mykje om, sjølv har eg Rogaland og haiar, men utanom kunnskapen ein tileignar seg gjennom enkelte interessar, veit mange ikkje meir enn dei må.

Folk, inkludert meg sjølv, bør lesa meir og nytte seg av dei ressursane dei har tilgjengeleg. Eg er glad for at eg alltid har vore oppteken av andre verdskrig, og derfor rakk å høyre historia om farfar som dreiv med illegale aviser og måtte løpe til Sverige med onkel Jonny i lakksko mange gongar før han døydde. Eg er også glad for at eg gjekk i bokhylla og las Nineteen-Eighty Four, ymse Henrik Ibsen og Intet nytt fra vestfronten. Men det er utruleg mykje som gjenstår, det er ei verd av bøker og kunnskapsområde der ute. Det fine med bøker er at ein lærer utan å veta det, og ein hugsar det etterpå; det gjer eit inntrykk, i motsetjing til sprengpugginga eg driv med på skulen.

Eg er svolten på kunnskap, eg vil kunne årstal, namn og konsekvensar. Eg vil lære, men eg må jo innrømme at eg ikkje renner ned biblioteket kvar dag. Det har eg ikkje tid eller ork til.
Enn så lenge får eg trøyste meg med at eg veit unormalt mykje om Rogaland og haiar.

Vise meg og mine skada, snakke svada

2009-04-09T23:42:00.004+02:00

Eg må berre innrømme det: eg elskar påskekrim. Can you account for your whereabouts last night, mr. Ashton?

Don't stop, just keep going on

2009-04-08T22:56:00.003+02:00

Fjell. Ski. I don't mind.
Eg har faktisk gått fleire mil på ski. Eg skal ikkje seia kor mange mil, men det er fleire enn ei. Måtte droppe slalåmskia då. Eller, eg stod slalåm, berre ikkje i slalåmbakken. Eg gjekk fiskebein på slalåmskia opp til toppen av åsen bak hytta og køyrde ned, men i og med at turen opp tok eit kvarter og turen ned eitt minutt, blei det med to turar. Men det var fint likevel, då veit eg at eg kan stå slalåm utan å ende opp på Ahus.

I dag hadde eg ein bra dag på jobb. Eg har aldri jobba dag i bakeriet før, men i dag troppa eg opp klokka 07:00, og der fann eg to bakarar og ein avdelingssjef i strålande humør. Musikken til bakaren med god musikksmak på full guffe, plystring og tonedøv song, skulebrød og brødpakking, litt dans og leikeslåssing, slett ikkje verst. I alle fall ganske mykje betre enn å jobbe åleine på kveldsvakt.

Skjult var ikkje så ille, altså. Den skal ha for skvettefaktoren, som absolutt var tilstades, sjølv om trikset mitt om ikkje å sjå direkte på lerretet fungerer som berre det. Historia var interessant også, om enn grusam. Men eg må dessverre slengje meg på bølgja og innrømme, sjølv om eg er veldig glad i norsk film og Kristoffer Joner, at det er mangel på variasjon. Ein slik original karakter som Joner i seg sjølv er, gjer det vanskeleg å skilje rollene hans frå kvarandre. Eg har stor respekt for fyren, men eg var glad for å sjå eit friskt pust som godaste Arthur Berning inniblant Joner, Cecilie Mosli og Marko Kanic.

Det er eigentleg utruleg mykje betre å skrive på tastaturet til den stasjonære PC-en.

Springtime and the promise of an open fist

2009-04-03T20:37:00.003+02:00

Eg må bestemme meg.
Vil eg vera ein stor del av det litle, eller ein liten del av det store? Hm.

No har eg skrive ei koseleg melding (eg er litt i det koselege humøret i kveld) til alle på itslearning, men no skal eg ikkje sjekke itslearning eller noko som har med skule å gjera på ein ti dagars tid. For eg skal på fjellet og stå på ski. Kanskje nedoverski òg, viss eg tør, sist gong hamna eg på sjukehus, og det er tre eller fire år sidan no. Kan bli interessant. Og gøy!

Iron & Wine. Ikkje lenger berre jobbmusikk, mellom bakeren med god musikksmak og meg. Thank you Spotify! Deg kjem eg til å sakne på fjellet. Elles har eg ganske godt av å leggje fra meg maskina, trur eg, for hendene mine gjer vondt når dei er i bærbar-pc-stilling.

Erter (peas) ut.

I'm coming back 'round

2009-03-31T22:01:00.004+02:00

Wolfie har gitt lyd frå seg igjen! Og rimeleg bra lyd, til og med. Det er så herleg når ein håpar og håpar på noko, men så skjer det aldri, og ein gjer til slutt opp, men så skjer det likevel. Juhu!
Wolfmother, altså.

Sundag var synonym med barnedåp, trening og forfatting av ein 1. mai-artikkel. Fyrstnemnte var koseleg, men innebar også litt frustrasjon, nummer to var veldig nødvendig og avslappande, og sistnemnte gjekk overraskande greitt. Men så snart artikkelen var ferdigspikra og eg endeleg hadde funne eit par brukbare bilete, fekk eg jammen telefon frå den kjære nestleiaren min om at eg må halde appell på Flaggfjellet 1. mai. Sukk. Det blir skummelt. Heldigvis kjem det til å vera meg og ca. to andre der, i og med at det heile skjer klokka null åtte : null null om morgonen. I can't wait!
Eg må nesten innrømme at eg gler meg litt då. 1. mai er jo stas. Det blir i alle fall gøy å skrive talen, sjølv om det blir skummelt å halde den.

Eg har lyst til å gå amok på Råkk & Rålls i næraste framtid. Men det skal eg ikkje, for i april skal eg følgje eit veldig stramt budsjett, så slepp eg å jobbe på Øya og dø av svolt på Hove. Berre 137 og 84 dagar att, no!

You ain't the diamond I've been looking for

2009-03-27T22:37:00.003+01:00

Eg har lyst på ny template, ein slik fancy ein. Men eg klarer/gidd ikkje lage sjølv, også finst det få fine ute på nettet.
Make me one?

Og bli med meg til Oslo i morgon.

I've got some principles and now they'll have to fight

2009-03-18T21:17:00.011+01:00

Då var BigBang-maratonet over, etter fem konsertar og fire signeringar på ti dagar. Eg var i ferd med å oppsummere BB-maratonet her på fredag, men så fekk eg pinadø ein mail om nok ein konsert! Etter å ha sagt farvel til bandet på torsdag og gjort meg ferdig med å tenkje på kor lenge det var til eg skulle på konsert neste gong, vakna eg opp tidleg laurdag morgon, klar til å dra på årsmøte i Akershus Ap, og neimen låg det ikkje ein mail frå Big Dipper i innboksen. I ettertid er eg endå gladare for den mailen enn eg blei då eg fekk han, for måndagens konsert var verkeleg avslutninga eg trong.
Eg kan ikkje nekte for at konserten på torsdag var smått skuffande. Til tross for herlege songar eg hadde venta på, då spesielt Isabel, og ein utruleg morosam episode med kvikk-lunsjen til Mari og "vi skal til fjells!" nådde aldri konserten toppen for meg. Det er litt vanskeleg å setje fingeren på kva som mangla, men det var vel i bunn og grunn eit kjipt publikum, iallfall der eg stod. Bandet prøvde så godt dei kunne, og mot dei aller siste ekstranummera starta det å bli ordentleg bra, men då var det brått slutt.
Minikonserten på BD på måndag viste seg å vare halvannan time og innehalde elleve songar, og blei ei verdig avslutning på maratonet, med songar eg ikkje hadde høyrt live før; som Make a Circle og Wherever You Are. Nok ei signering resulterte i at eg kjøpte meg Edendale på vinyl og How Do You Do 7" - sistnemnte var visst av dei aller siste eksemplara av singelen fra '97 som dei tilfeldigvis fann i studio same dag, og den var ikkje billig (eg seier berre: 100 kr pr song).. Då eg fann Little Sister (QOTSA) 7", måtte eg sjølvsagt ha den òg. Musikkposten på budsjettet er definitivt sprengt (nok ein gong), men det får gå.

Helga var også ei nemneverdig oppleving, med årsmøte på Thon Hotell Oslofjord i Sandvika. Så mykje god mat og herlege kaker har eg aldri smakt før, og eg har heller aldri ete så mykje før (eller etter, håpar eg) - det er klart ein et når det er gratis. Men sjølvsagt; møtet var også interessant, me hadde masse flinke AUF-arar oppe, og me triumferte gjennom alle sakene våre, utanom Nei til olje i nord. Sjølvsagt vann me ikkje den. Provoserande, men me var ikkje så altfor langt unna, og me vann faktisk andre saker som me aldri trudde kom til å gå gjennom, som stemmerett for sekstenåringar ved lokalvalg, nei til felles valdag og gratis tannhelseteneste opp til 34 år. Inga heldt garantert dagens innlegg til Martin Kolberg, og til tross for lite søvn klarte eg å følgje med og engasjere meg.
Etter møtet følgde ein ikkje så verst middag og fest med meir mat og moro utover natta. Det var ikkje så lett å stå opp sundag morgon, men alt i alt var det ei hyggjeleg og lærerik helg! Partipampane er faktisk ikkje så kjipe som eg i blant skal ha det til.

Lalalalalala Louder

2009-03-09T21:29:00.006+01:00

BigBang på fredag var rett og slett for bra til at det kan skildrast. Ein konsert i ei hule i fjellet, bokstaveleg talt, med 150 glade tenåringar, svoltne på konsert. Eg frykta eit slitsamt publikum - og det blei den mest smertefulle konserten eg har vore på (nest etter Muse i '07), men også ein av dei aller beste.

Bandet brøyta seg veg gjennom publikum og opp til scena, sette i gong med Early December og nokre sekund seinare var Øystein sjølv ute i folkemengda. Stagediving var kanskje ikkje det luraste i eit allereie litt vel gira publikum, men ein kan no ikkje klage på slik ein livlig gitarist.
Så følgde bortimot halvanna time med meir moro enn eg har hatt på ei god stund. Bandet verka veldig jordnære, og såg ut til å kose seg ordentleg på scena, noko dei heller ikkje var redde for å fortelje oss. I løpet av tida dei spelte, rakk dei å koma gjennom mange gamle, gode klassikarar, men også tre songar frå Edendale. Songane med aller best stemning var nok My First Time, Louder og Swedish Television. Etter endå tre stagedivingar frå Øystein, var det så varmt og så sveitt der inne at bandet måtte gje seg. Ein rungande Vi skal til fjells, vi skal til fjells! som ein utsliten, klissvåt Øystein utan skjorte oppfatta mer som en ordre enn et spørsmål, fekk bandet til å setje i gong med ei tight Welcome to the Mountains; den perfekte avslutninga på ei perfekt kveld.
Då bandet hadde stagediva seg ut igjen (utanom Nikolai, som sneik seg ut på sida), var det ikkje vanskeleg å leggje merke til smertene i musklar ein ikkje ante at eksisterte, eller at alle i Caven såg ut som om dei hadde vore på Tøyenbadet heller enn på konsert - men det var heller inga tvil om kor herleg kvelden hadde vore.

I dag var det platesignering og minikonsert på Platekompaniet i Oslo, og det var heller ikkje så reint lite moro. Fyrst ein hyggjeleg konsert som inneheldt Call Me, Long Distance Man, Play Louder, Bag of Leaves, Swedish Television og Isabel, så løp eg fem minutt på eit AUF-møte som eigentleg starta ein halvtime før konserten (eg kjente meg slem, men slik blei det no), og til mi overrasking rakk eg fint tilbake til City att, og fekk signert LP-en min og Edendale, og slått av ein liten prat med bandet.

Eg kan nesten ikkje vente til torsdag. For kva skjer då? Jo, endå meir BigBang!
Men: BigBang eller Bigbang? Eg trur eg blir galen snart.

OG: EAGLES OF DEATH METAL TIL HOVE! Herrefredus. Eg har ikkje ord. Berre eit stort glis.

tittel skaffar eg seinare

2009-03-06T09:16:00.003+01:00

BigBang i kveld!

Det har eg venta lenge på, det.
Dilemma: speilrefleks eller ei? Hm. Har veldig lyst på eit lite BigBang-album, men kameraet er jo ikkje akkurat lite.

I kveld: BigBang på Caven.
Måndag: Edendale.
Neste torsdag: BigBang i Lillestrøm.

Har ei lita kjensle av at eg er inne i ein BigBang-periode!

Kamp Katta Kim

2009-02-27T13:03:00.003+01:00

WHITE LIES TIL HOVE! Herrefredus. Eg har visst det ei stund no, men eg er enno ikkje over det.

Og så Fleet Foxes! No er ikkje festivalsommaren langt frå perfekt, men eg slenger ut nokre namn til, sidan eg har fått dei namna eg har ynskja meg i det siste. Så: Eagles of Death Metal, Kaiser Chiefs og Glasvegas. Sånn. Då er det berre å vente..

Kamp Katta Kim blir epic.

So take it as a song or a lesson to learn

2009-02-24T22:37:00.003+01:00

Franz Ferdinand og Killers til Hove, Band of Horses, Röyksopp, Datarock, Lily Allen, The New Wine, Bon Iver og sjølvsagt Arctic Monkeys til Øya, Nick Cave til Norwegian Wood.. åh, kvifor er det ikkje sommar 09 no? Antakeleg fordi eg skal ha noko å glede meg til.
Det kan snart ikkje bli stort betre, i alle fall ikkje Øya. No ventar eg berre på White Lies og Glasvegas til anten Hove eller Øya (Hove pleeeease), så treng eg ikkje drøyme meir.

Eg elskar 2244, spesielt når dei gjer lyd frå seg i løpet av lange skuledagar.

So get of your low, let’s dance like we used to

2009-02-18T22:31:00.003+01:00

Slike tunge dagar går veldig fint når ein har gode vener å tilbringe dei med.

Eg må innrømme at det ikkje er så ille med ferie, når ein kjem heim frå Oslo etter fire-fem koselege timar med ei god venninne ein ikkje har sett på halvanna år. Kvitteringar frå Baker Hansen, Platekompaniet, Big Dipper og Carlings vitnar også om ein bra dag. Om ikkje for lommeboka, som har mista ein god del av innhaldet, så for psyken.

Det høyrtest kanskje innmari materialistisk ut, men det er i grunn ikkje det når det er snakk om musikk. White Lies = fantastisk. Klart ein treng båe CD-en og 7"-en då. Og eg klarer heller ikkje å halde meg unna my guilty pleasure; Lily Allen. Eg aner ikkje kvifor eg liker henne, iom. at eg ikkje liker nokon andre kvinnelege artistar (ikkje skuld på meg, eg kan ikkje for det), men eg må no berre innrømme at Lily Allen er kvalitet, om enn litt.. slitsamt? Mja. Eg har ikkje så mange guilty pleasures, men Lily Allen er iallfall blant dei.

Fredag -> konsert. Fyrst på Big Dipper, så på Caven. Og moro skal det bli.

Kvil i fred

2009-02-17T22:51:00.003+01:00

Familien endrar seg om dagen. Ein ny generasjon veks stadig, generasjonen to hakk opp er snart borte. Kvil i fred, farfar, eg saknar deg.

I desse tider er det godt å ha verdas søtaste lille nevø å kose med, ein som kjem til å vera her lenger enn meg.

Is there a ghost in my house?

2009-02-12T21:58:00.003+01:00

Akkurat no kunne eg ikkje hatt det betre.

Eg er ikkje glad, ikkje trist. Berre fredfull. For fyrste gong på ei god stund, kanskje eit halvt år, er eg ikkje manisk. Eg er ikkje unaturleg glad, og ikkje så overbekymra at eg ikkje får sova. Eg er berre tilstades, tenkjer ikkje, og det er faktisk ganske så fint. Eg har eit par bekymringar som ligg i bakhovudet - men dei ligg nett der og kosar seg, langt under overflata.
Å slappe av, kallast det kanskje.

Så, lét oss skåle for det med litt varm melk tilsett honning og kanel - ikkje kaffi eller te, proppa med koffein.

(oh, og Band of Horses: endå herlegare enn eg trudde dei var!)

Change your plans and then phone me

2009-02-07T22:12:00.002+01:00

Hove skuffar litt. Slipknot? Fnys. For tida ser det faktisk ut til at Øya blir betre. Men men, skadar jo ikkje å få med seg båe to. Ah, det skal bli fantastisk.

Eg er litt skuffa over årsmøtet óg. Ikkje årsmøtet i seg sjølv, men noko av det som blei vedteke. Men eg fekk masse støtte for forslaget mitt også, då, og eg fekk taletid og heile pakka, så det var kanskje ikkje så altfor ille. Positivt å sjå så utruleg mange folk, i alle fall! Me var vel minst seksti personar, og det hadde eg aldri trudd. Akershus altså, fantastisk fylke.
Eg har innsett at eg passar ganske godt inn i AUF likevel, sjølv om eg til tider kjenner meg litt.. hostblåhost. Ingen tvil om at eg passar inn i Ap, jaffal, eg manglar berre litt av den radikale ungdomsånden i blant.

Eg blir så glad når folk seier hei til meg i gongane, spesielt folk eg ikkje trur kjem til å gjera det. Folk er faktisk ganske greie, altså. Frå no av skal eg omfamna det naive ved meg; seia hei til alle og einkvar, og sjå kven som svarer. Ver førebudd.

Hey you, up in the sky

2009-02-01T21:50:00.004+01:00

Februar? Verkeleg? Jøss. Tida går utruleg fort.

Nyttårsforsetta mine går det ganske så greitt med, foreløpig. Men det som er overraskande er at treninga går det flott med - eg har trent fem av dei siste åtte dagane - mykje flottare enn det går med fransken. Hm. Jaja, då har eg litt å gå på.
Også har eg laga meg eit nytt eit, me kan kanskje kalle det eit februrarforsett: eg skal ikkje leggje meg så seint at alle bekymringane kjem og tek meg slik at eg ikkje får sove. Det gjer ein fæl, sjølvforsterkande effekt, det der. Ond sirkel. Og, tilhøyrande: eg skal ikkje bekymre meg over slike unødvendige ting som har heldt meg vaken nesten kvar natt den siste veka.

Elles var eg innom og rana Big Dipper i går. Eller, eigentleg ikkje - eigentleg rana eg berre meg sjølv. Bigbang - From Acid to Zen (LP) og The Strokes - Someday og Juicebox 7". 279 kr. Det er ikkje billig.
Og Hovebilletten er i boks! Bokstaveleg talt, han ligg i ein boks, og der skal han liggje trygt fram til juni. Ikkje så lenge til no.

I morgon er det elevrådsstyreseminar på Hamar! Det vil seia at eg skal på skulen i halve morgon, samt torsdag og fredag denne veka. Det blir slitsamt, altså.

You're all in my hands tonight

2009-01-28T22:00:00.003+01:00

Oasis i Oslo Spektrum: ganske fantastisk.
Utanom ein stopp halvvegs inni Wonderwall, der Liam gjekk pissur til lydmannen for å fikse noko, og måtte starte songen på nytt, verka Gallagher-brørne slett ikkje så arrogante som dei pler. Ikkje verst, altså.

Dagen derpå (altså i dag) var det fri, noko som resulterte i ein ganske produktiv dag, med joggetur, lekser i heile fem fag, rydding, møte i AUF og avslapping. Ikkje så verst, det heller.

Elles har eg funne ut at eg skal skjerpe internettspråket mitt - skrive betre norsk. Kvaliteten på språket mitt på Facebook, msn og her er altfor dårleg og øydelegg nynorsken min, og det er ikkje bra. I tillegg skal eg slutte å banne så mykje, det er faktisk ikkje så jævlig kult som eg skal ha det til.

8)

Swedish television

2009-01-25T19:17:00.003+01:00

(info: ja, bloggfargane har fåkkt seg opp. også hugsar eg ikkje korleis dei var! somebody help me, please?)

Hei blogg, og godt nyttår! Eg stakk av igjen. Må berre unnskulde det. Igjen.

Men i dag stikk eg innom for fyrste gong i 2009, og året har absolutt fått ei verdig byrjing. Og så har eg laga meg eit par seine nyttårsforsett:
1. Trene minst to gongar i veka
2. Lesa minst to artiklar i Le Monde i veka, oversetje dei og skrive ned glosene eg ikkje kan frå før av
3. Drikke meir vatn enn farris
Så interessante var dei 8)

Tidlegare i veka blei eg valt inn i det nye elevrådsstyret, som informasjonsansvarleg, og skal frå februar/mars av lage eit nytt og betre DoNytt ein gong i månaden, samt administrere ei eller anna heimeside som enno ikkje finst (?) og it's learning. Så det kan bli interessant og moro.

Og i går skjedde det noko bra: delvis utan grunn, delvis med, tenkte eg, like etter å ha vakna og kjent meg litt nedfor og sliten etter ballet på fredagskvelden, at; kvifor skal eg ikkje på Hove i år, eigentleg? Seinare følgde seks timar og eit kvarter med tenking i bakeriet på Ultra, blant loff, glutenfrie pølsebrød og altfor gode chocolate triple chip cookies, som resulterte i konklusjonen: Kristin skal på Hovefestivalen 2009. Mindre fantastisk er det ikkje.
No gjeld det berre å finne ut korleis eg gjer det med camping: skal eg skaffe eit gigantisk telt og sova saman med Cecilie og Isabel, eller skal eg kjøpe pass med camping + telt og satse på at eg får telt i nærleiken av dei? Er det slik at ein kjem dit, seier "hei, eg har camping + telt-pass og vil gjerne ha telt ved sida av dei der," og så ordnar det seg? Eller har ein allereie blitt tildelt plass når ein kjem dit? Hm. Og kor lenge varer prisen på dei billettane som ligg ute no? Hjelp.

Oh, endå ein fantastisk ting: BigBang 12. mars!

Is this christmas?

2008-12-30T00:04:00.003+01:00

I kveld gjorde eg eit overslag på kor mykje eg har brukt på musikk dei siste tre åra og verdien av musikk-stuffet eg eig (cd-ar, lp-ar, konsertar, reise, anlegg, gitar osv.). Overslagsverdien er 63450 kr. Korleis er det fysisk mogleg for ei som starta i den fyrste jobben sin 5. desember?
Det er sjukt kor mykje pengar ein kan bruke utan å merke det.

Oh, og nemnte eg at eg fekk pappa sin gamle platespelar til jul? Eg har ikkje ord for kor fantastisk det er.

I dag klarte eg å låse meg inn på frysaren på jobb. Fem minutt iført t-skjorte i 25 minusgrader er nok til å få fullstendig panikk, veit eg no. Men eg overlevde det også, det er utruleg kva ein får til.

Elles: takk for eit herleg år, 2008!

Så var eg tante

2008-12-17T22:00:00.003+01:00

Tenk det - tante! Tante Kristin vakna opp i natt kl. fem på fire til nyheita om at ho var nett det: tante. Fantastisk.
Eg tykkjer litt synd om guten då, det er ikkje gøy å ha bursdag i desember, det veit eg alt om. Men eg skal trøyste han når han sit i andre/tredjeklasse og alle venene hans er atten og dreg på konsertar og russekro, medan han må vente til 17. desember. Heldigvis er det sytten år til.

Uansett: eg veit at han kjem til å bli verdas nydelegaste nevø, med slike foreldre. Så, litle Joakim, lukke til med livet!

In the evening sun

2008-11-16T20:34:00.003+01:00

Ja, så går sundagskvelden mot slutten, og det same gjer Charlotte Isabel Hansen. Det er forferdeleg trist når ei bok nærmar seg siste side. Enkelte forfattarar burde ikkje fått lov til å setje punktum. I want more!

I dag har eg vore innom mormor og prøvd å læra henne å bruke mobilen me kjøpte til henne i førre veke. Det er ein såkalt "eldremobil," eller HandleEasy som den heiter, med svære tal og klare fargar. Det var derimot ikkje veldig enkelt å læra denne 85 år gamle dama korleis ein tek i bruk dette "nye" stykket teknologi. Det er interessant - og ein smule trist kanskje - å sjå kor vanskeleg det kan vera å læra seg å trykke på raud knapp for å få opp kontaktlista, bla seg nedover med "hjulet" og trykke på grøn knapp for å ringe til. Når dét er nærmast sagt umogleg så må internett verka uendeleg stort og utruleg. Sjølv for meg verkar det jo ufatteleg at eg kan skrive dette her, trykke på ein oransj knapp som seier "publish post" og vips; alle med internettilgang, anten dei er i Finland eller på Hawaii, kan lesa kva eg skriv. Det er eigentleg frykteleg skummelt.
Nuvel, eg orkar ikkje tenkje slike store tankar i kveld.

No tek eg meg litt te, legg meg under teppet og leitar opp den episoden av Nytt på Nytt der Tore Renberg var med.

Gratulerer, USA!

2008-11-05T20:16:00.004+01:00

Ah, så herleg å vakne opp i dag og finne ut at Barack Obama er USAs neste president. Det blir utruleg rart å ikkje hata presidenten i USA lenger, eg kan jo nesten ikkje det no som eg har gått i bresjen for han heile vegen. Fantastisk mann altså. Men det er vel dessverre begrensa kor mykje han kan klare å forandre åleine. Eg ynskjer han all lukke til i alle fall.

Oh, og Heart On - fantastisk.

So I stand by the buffet and submerse myself in brie

2008-10-30T20:34:00.002+01:00

Ah, Wombats live = fantastisk.

Stor underhaldningsverdi, masse energi og kontakt med publikum - kva meir kan ein be om? Det einaste som kunne vore betre var om dei hadde hatt heile scena for seg sjølv, alt Kaizers-utstyret okkuperte 3/4 av scena, slik at Tord, Dan og Murph måtte klare seg med ei relativt lita stripe ytst. Eg sakna den überkule Wombatslogoen, som på laurdag var erstatta med Helge og "Kaizers Orchestra" i store bokstavar. Det verka eigentleg litt som om dei var på ein kort svipptur innom Noreg frå heimen i Liverpool, og ikkje heilt gadd å ta med seg alt saman, noko Murph også delvis forklarte. Men det hadde eigentleg veldig lite å seia.
Folk var gode og fulle (ikkje me då), enkelte meir irriterande enn andre, men publikum var ganske bra. Når dei fyrst kom, i alle fall. Dørene opna klokka åtte, men klokka ti var det berre rundt ein 20 folk der. Men i løpet av Wombats auka det frå ti prosent fullt til heilt fullt, og det er jo bra. Studentar, veit du. Det går ikkje alltid så fort.
Høgdepunktet - eller eitt av dei - med konserten var imidlertid då bandet skulle spela "My First Wedding," og Murph dukka opp med ein brie (altså, osten). Dette fordi dei fyrste linene i songen lyder som følgjer: "This is my first wedding and I hope it is my last / Things would be fantastic if me and the bride didn't have a past / So I stand by the buffet and submerse myself in brie / I'm tactically positioned /Yeah 'cause the bar is near and the champagne's for free". Denne kasta han så ut til publikum, og bad på tull personen som fekk tak i han om å koma opp på scena og ete heile. Og trur de ikkje han gjorde det også? Fantastisk. Ikkje direkte deilig å sjå han slite med å halde det nede på slutten, men han klarte det. Cred til ukjente brie-Magnus!
Eit anna høgdepunkt var då Tord tryna så det song på scena, slik gitaristar/bassistar alltid trynar; på ryggen. Eg må seia det var litt meir elegant enn Geir på Alarmprisen '06 då. Tord spratt rett opp og gjorde narr av seg sjølv resten av konserten. Sjølvironi er bra!

Kaizers på 250 Prosent tour med sjeldne songar var heller ikkje dårleg, snarare like fantastisk som Wombats. Samtlege bandmedlem hadde masse energi, inkludert ein Geir som var i utruleg godt humør, og det er jo alltid moro. Og me fekk Naade. Naade! Det var fantastisk herleg. Skulle ynskje eg fekk sett dei igjen på 250 prosent tour altså.

Og, det viktigaste; eg fekk settliste frå begge konsertane! Takk, Silja, I'll always love you for it.

It's a mystery

2008-10-21T07:25:00.007+02:00

Så var AUFs landsmøte 2008 over. Det har vore ei utruleg interessant og morosam langhelg, med mykje ny kunnskap og mange nye vener.

På torsdag kravla folk frå alle kantar av landet seg inn til Oslo og Samfunnssalen til klokka 09:00, og gjorde denne delen av landet litt meir interessant (ja, sjølvsagt tenkjer eg på dialektane). Der blei me sjekka inn som delegatar, mottok kort og stemmeskilt, før me blei inndelt etter fylke i salen. Opningsdagen var flott, med kulturelt innslag frå Jarle Bernhoff, minnetaler, debatt om miljøprogrammet og ei rekkje andre ting, før dagen blei runda av med eit rebusløp i Oslos gater. Priya og eg brukte middagspausen til å rekruttere folk frå andre fylke, iom at mangfald gav bonuspoeng. Me endte til slutt opp med eit lag som bestod av representantar frå i alle fall ein fem-seks fylke, og var rundt 12 medlemmar (sånn ca., alle møtte ikkje opp), men kom i mål med fire.. Likevel nådde me ein velfortent tredjeplass som blei lese opp av statsministaren på fredag.

På fredag kom altså Jens og snakka om det meste. Etterpå fulgte ein lang debatt med mange gode spørsmål og innspel frå delegatane. Resten av dagen var det bl.a. debatt om programmet, og debatt om lovsaker og organisasjonsuttaler. Det blei middag på Samad sin restaurant og kveldskos på kontora til Ungdom Mot EU, saman med Akershus sitt venskapsfylke; Finnmark. Eg drog så heim til Ingvild på Kampen for å sova over der.

Laurdag starta med votering over lover og organisasjonssaker, før Jonas Gahr Støre og Kristin Clemet møtte til debatt om korleis ein kan skape utvikling i fattige land. Det blei ein veldig interessant debatt som eg lærte mykje nyttig av, ting eg kjem til å ta med meg vidare. Det blei så avslutning av regnskogskampanjen, og me fekk veta at AUF på nasjonalt plan har samla inn 250.000 kroner til Regnskogsfondet sidan Utøya, derav 117.000 kroner frå Akershus - fantastisk!
Etter kvart kom me til det verkeleg interessante - votering over miljøprogrammet. Her blei det mange interessante diskusjonar og voteringar, og tellekorpset måtte stadig ut i aksjon. Me vann i dei fleste sakene, men tapte også enkelte; slike irriterande ting som at me vedtok å forby glasflasker (??), seia fullstendig nei til gasskraftverk (sjølv med CO2-reining), at staten skal eie 100 % av StatoilHydro osv.. Det blei etter kvart ganske tydeleg kva fylke som var mest radikale; salen hadde ein merkeleg tendens til å dele seg på midten, med unntak av eit par fylke.
Det mest interessante med laurdagen var likevel landsmøtemiddagen. Førti minutt på overtid slutta voteringa om programmet, og Ingvild og eg skunda oss heim til Kampen. Me skifta raskt og blei køyrt ned til Folkets Hus, der me skulle ete middag. Folk hadde pynta seg så fint i kjolar og dress, sjølv om nokre folk sjølvsagt kom i olabukse og hettegenser. Maten var kjempegod, Christer Torjussen var underhaldninga, og Trond Giske heldt tale, før dei blei disko og dei fleste stakk ut på byen. Ingvild og eg blei med Troms til hotellet deira, og sat der ein times tid, før Ingvild blei med dei til Politikern. Eg hengte med Austfold ein stund, før eg i totida også drog til Politikern, kor det til mi overrasking ikkje var nokon form for kontroll. Etter å ha kjent meg litt malplassert ein halvtimes tid, gjekk eg inn og sat meg ned med Sogn og Fjordane, og der blei eg til me drog heim i firetida. Det var ganske interessant å sitje der som den einaste edru personen, og sjå korleis Giske koste seg med AUF-småjentene og korleis AUF-arane oppfører seg når dei er fulle, det er jo ikkje så ofte ein får sjå slikt. Eg trur imidlertid eg er den einaste som hugsar så mykje av kva som skjedde den natta.

Etter to timars svevn stod me opp klokka sju, pakka saman og drog ned til Samfunnssalen igjen, der dei fleste AUF-arane verka ganske redusert etter ei lang natt. Det blei likevel ei veldig interessant votering over innkomne forslag, der me (eller eg) vann i dei fleste sakene, blant anna om organdonasjon, nei til obligatorisk vidaregåande skule, ja til å bruke reservasjonsretten mot tenestedirektivet, nei til boligskatt osv..
Til slutt blei det val av nytt sentralstyre, og her kom det opp ein ganske uventa diskusjon der mange småfylke meinte valkomiteen og leiinga hadde jobba inneslutta og byråkratisk med forslaget til nytt sentralstyre. Det var mange oppe på scena som kom med krasse ord mot valkomiteen og spesielt ein kandidat, som dei helst ville skifte ut med deira eige kandidat. Denne kandidaten dei ville ha dreiv med ganske skittent spel og lobbyverksemd gjennom heile landsmøtet, skal ein tru valkomiteen. Til slutt blei det avstemning, og valkomiteens kandidat vann, noko eg blei glad for. Eg skjønte meg ikkje heilt på diskusjonen, så det blei vanskeleg å velje side, men eg trur nok eg heldt mest med valkomiteen.
Så blei landsmøtet avslutta, og me fekk dra heim.

Alt i alt har det vore ei herleg helg, og eg gler meg masse til neste landsmøte, om to år. No skjer det ikkje så mykje meir AUF før Utøya, noko som jo er ganske trist, men til gjengjeld blir det ein sabla tøff valkamp å drive då.

Elles har jo Kaiser Chiefs og Keane sluppe nye album, og desse innfridde absolutt. Og, det som er mest fantastisk; på laurdag blir det Kaizers og The Wombats i Ås!

Meet me in the bathroom

2008-10-03T23:51:00.002+02:00

Kven skulle trudd at DumDum Boys var bra live? Ikkje eg, i alle fall. Men eg koste meg på konsert med dei i kveld, på Juvenile Rock Club på Tøyen. Fantastisk tiltak; konsertar til 50 kr utan aldersgrense! Spread the word.

Så var haustferien nesten over, utan at det gjer så mykje. Helst ville eg hatt ferie ein månad seinare, men slik er det no ikkje, det var dessverre ikkje då potetane skulle plukkast i gamledagar.
Elles: The Wombats. Fantastisk. Eg håper på å få sett dei saman med Kaizers i Ås 25. oktober, det ville ha vore herleg.

Men svevn er ikkje reint dumt det heller. G'night!

Liv, bussar og 12:51

2008-09-28T22:48:00.007+02:00

Her var det liv ja. Eller kanskje ikkje. Eg oppdaterer visst ikkje så ofte.

Eigentleg bør eg starte ein heilt ny blogg. Det står så mykje rart her, i og med at eg har skrive her sidan fyrste desember 2006. Eg er ikkje heilt den personen no lenger, for å seia det sånn. Faktisk er eg ikkje den same personen som eg var for berre seks veker sidan. Det tok to veker for meg å forandre meg like mykje som eg har gjort i løpet av to år. Ah, det er så herleg.
Nytt liv kallar eigentleg på ny blogg. Men ny blogg? Hah, sakleg - det ville blitt med to postar, og så ingenting meir. Så me får heller leva med det gamle rusket mitt her.

Ah, det er så mykje bra musikk ute og går. Kaiser Chiefs med ny singel. Keane med ny singel. Sjølv Christer Knutsen har fått ræva i gir og gitt ut ny singel. Berre Eagles of Death Metal igjen no. I mellomtida koser eg meg med The Strokes og Thom Hell. I dag har eg til og med høyrt på radio. Det er eigentleg ikkje så ille.

Eg har tenkt ein del på ein ting i det siste. Nemleg busstypelogikken. Altså, korleis dei som utformar bussane her i landet tenkjer. Me har mange ulike typar bussar her i området, og ikkje alle heng like mykje på greip.
Fyrst har me den vanlege 411-typen, som eg liker å kalle den. Det er den mest moderne busstypen, den er stor og har mange sete, plass til bagasje, barnevogner og kva det no skulle vera. Tradisjonell seteorganisering; alle vendt same veg, og det funkar flott. Men langt frå alle bussar er av denne typen. Me har nemleg også den gamle 411-typen, denne er mykje mindre og har dermed plass til langt færre passasjerar. Til gjengjeld er den alltid varm og god om vintaren. Men kva er vitsen med slike små bussar når 411 alltid er overfull?
Også har me skulebusstypen. Denne køyrer eg med til skulen kvar dag, derav namnet. Den er like kort som den førre, men eg føler likevel at den har plass til fleire sete. Også veldig god og varm, men veldig merkeleg hjul-logikk. Dvs, det er store klumpar i golvet der hjula er, til tross for at ein sit veldig høgt i bussen. Så om ein er uheldig og ikkje ser at ein set seg rett over hjulet, får ein ein svært ukomfortabel busstur med knea oppunder haka.
Også har me dei to eldgamle 362-typane og Strømmen-skulebussen, som berre har sete på den eine sida av bussen. Større sløsing av plass skal du leite lenge etter.
Aller sist har du dei raude ledd-bussane i Oslo med verdas merkelegaste setelogikk. Der er dei alle vegar og altfor få. Heile leddbussopplegget gjer det dessutan reisa skummel.
Nei, om alle var som den moderne 411-typen ville eg blitt nøgd. Eg ser ikkje vitsen med slike korte bussar med elendig setelogikk. Byter ein fyrst ut ein, kan ein vel byte ut alle.

Til slutt må eg berre få unnskulde dette bussutbruddet med at eg har litt for mykje tid til å tenkje no i haustferien (som nett har starta, herregudkvaskalegfinnepå).
Bårdface out.

Come on down to the store

2008-08-10T23:33:00.006+02:00

Så var Øya '08 over. Trist, men så har eg flotte konsertopplevingar å leva på fram til neste år.
Og jadå, me kom på forsida av avisa med Øya-bilete i år òg. Denne gongen var det Aften.

Eg var dessverre berre to av fire dagar på Øya, men eg var der sjølvsagt på dei beste dagane. På onsdag blei eg heime eit par timar ekstra og bakte kake, fordi det regna så eg trudde himmelen skulle falle ned. Då kaka, som såg ut som eit takras og smakte fantastisk, var klar, sat eg meg på fyrste buss inn til Oslo. Hoppa av ved Oslogate og planla å sjå Ane Brun-konserten - før eg såg køen eg skulle måtte stå i dei neste førtifem minutta. Omsider kom eg meg inn på området, med eit lekkert knæsjtoransjt bånd rundt armen, der eg møtte Silja med lugg og Ida. I løpet av den fyrste timen rakk eg å bytte mellom skinnjakke og regnjakke tre gongar, men litt regn gjer då ingenting, eg fekk nok ein gong bekrefta at eg var vatntett. Etter å ha vurdert å høyre på Mogwai, men endt opp med å treffe kjentfolk utanfor IKEA-teltet i staden, blei me ståande og prate, før det plutseleg dukka opp noko som såg ut som ein opplåsbar elefant-flodhest framfor oss. Etter litt tid med rynkede nasar og reiste augebryn skjønte me at dette var Best Fwends, og det neste kvarteret stod me og lo av synet av to amerikanske gutar, ein mørkhåra og ein raudhåra, som sprang febrilske rundt IKEA-teltet heilt raude i trynet og slengte ut metall-gloser medan kassettspelaren gav frå seg resten av musikken. Då "konserten" var over hadde heldigvis Best Fwends skremt bort halve IKEA-teltet, slik at me fekk sofaplass i regnvêret.
Litt seinare bestemte me oss for å gå ut av festivalområdet og skaffe oss noko mat som ikkje kosta 80+ kroner, fordi Silja og Ida var fattige og eg var gjerrig. På vegen koste Silja og eg oss med å mimre tilbake til gamle Kaizersdagar medan Ida håplaust sukka over alle dei altfor pene mennene me gjekk forbi - med god grunn. Satan. Me endte opp med yoghurt, muffins og boller frå Joker, før me vendte nasen mot Middelalderparken igjen. Me fekk så me oss delar av konserten til Truls & The Trees, før me gjorde eit eller anna fram til halvvegs inn i Ida Maria-konserten. Konserten var så som så, tøff jente, morsom hitlåt, ikkje vidare interessant på scena. Så aner eg ikkje kva me gjorde fram til Kaizers, men denne konserten såg me i alle fall. I byrjinga gjekk bandet frykteleg på autopilot, men dei skjerpa seg etter kvart, og Janove hadde usedvanleg god humor denne dagen. Rune hadde svært skjegg, Terje hadde oppkneppa skjorte - noko Silja tydeleg la merke til, og Geir såg som alltid ut som ei barnerumpe - med "kaktus og baktus"-hår, som Ida så fint uttalte seinare.
Etterpå såg me ca. to minutt av Mayhem, noko som var delvis skitskummelt og komisk, før me gav oss, eller i alle fall eg gav meg, ende over til Grinderman mot slutten av kvelden. Fantastisk.

Torsdag morgon kom, og etter å ha bråvakna av den skumle vekkerklokka mi kom eg på at eg hadde meir festival i vente og spratt opp. Klokka to møtte eg Silja på Oslo City, der me gjekk rundt ein times tid slik at eg fekk i meg lunsj og Silja fekk sjekka kor blakk ho var. Me vendte så nasen mot busshaldeplassen, der me blei vitne til at bussen drog, proppfull, avgårde akkurat då me kom. Heldigvis overhøyrde smarte Kristin ein samtale mellom to andre jenter som ho såg hadde Øya-bånd, "vi går heller og tar trikken!" og Kristin meinte det ville vera lurt av ho og Silja å berre fylgje etter dei. Det gjorde me, men jentene stakk sjølvsagt tilbake til bussen igjen då me kom fram til trikken. Likevel klarte me å koma oss på ein trikk - nr 18 - og me endte opp på riktig plass.
Etter separat innsjekking møttest me framfor P3-scena, der ein fortvila kar prøvde å sitje på den mekaniske oksa medan han las anmeldinga av konserten til Grinderman. Etter 30 sekund fall han av, og då var det klart for Tommy Tokyo-minikonsert på P3. Litt etterpå trefte me på May-Lis og Cecilie, og hang med dei fram til The Disciplines-konserten på Enga, noko som viste seg å bli svært morosamt. Eg, som eigentleg mest liker Disciplines fordi Ken Stringfellow er slik ein god fyr, fekk sjokk av personen eg såg på scena. Han som hadde stått framfor meg på Big Dipper ein fire månader tidlegare, med intet meir enn seg sjølv og ein akustisk gitar - ikkje eingong mikrofon - der han song eit knippe rolege pop-songar for dei femten frammøtte, stod i dag ikkje stille eitt sekund. Ken Stringfellow og Disciplines-Ken er tydelegvis to heilt forskjellige menneske. Disciplines-Ken tilbrakte 20 av de 45 minutta ute i publikum, der han løp rundt, til fortviling frå vaktene som måtte løpe etter med mikrofonledninga. Til slutt sat han seg til på gjerdet ved sida av ein heller ille berørt Vilde, medan han song ferdig "our song" - den litt vel klissete hitsongen Oslo. Så sprang han opp på scena igjen, og kasta skjorta, medan han klatra i sceneutstyret som om han skulle vore Tarzan. Utruleg underhaldande.
Så blei det ti minutt med Okkervil River, før me stakk ut for å skaffe oss noko mat. Ved utgangen møtte me ein Geir Zahl som nærmast såg ut som om han var på flyttefot, med gigantisk koffert og gitar på ryggen. Me sat oss ved ei bru og åt yoghurt og banan, og såg skikkeleg stakkarslege ut - sjølv om humøret var på topp.
Tilbake på Øya blei det bittelitt The National, litt meir Animal Alpha, før det etter kvart blei Sonic Youth, ein konsert som nærmast blei ein openbaring for meg som tidlegare berre har smålytta litt til Daydream Nation.
Så blei det fem minutt med Tommy Tokyo, før eg gjekk for å kjøpe meg noko mat. Eg endte opp med ein godkjent kyllingburger til 70 kroner. Så gjekk eg igjen mot Enga, der Turboneger skulle spele om ti minutt. Det viste seg å bli litt av eit show, og eg tykkjer nesten det var synd fjeset mitt ikkje blei fanga på storskjermen då Hank introduserte sjølvaste Nick Oliveri som gjest på scena, for eg må ha sett ganske sjokkert ut. Ei herleg overrasking, og ei perfekt avslutning på festivalsommaren i år.

Ole Black 'n' Blue Eyes

2008-08-04T23:26:00.003+02:00

Det er utruleg kor freistande datamaskina er når ein kjedar seg. Dei siste dagane har eg sete her i minst 20 timar. Sjukt. Det er alltid noko på Facebook ein kan sjå på, dessverre. Dette blir siste dagen med så mykje PC, det er alt anna enn sunt.

Øya nærmar seg med stormskritt! Om 24 og ein halv time er det onsdag, og då skal eg berre sova litt og så rusha inn på festivalområdet. Det blir herleg. Eg har ikkje fått surra meg til å sjekke kven som speler kva dag eingong, men eg veit det blir bra uansett, så det tyder ikkje så mykje. Derimot må eg sjå å få kjøpt meg ein ordentleg solid regnponcho. Vêrmeldinga er nemleg ikkje akkurat optimistisk. Men det gjer ikkje noko, litt regn gjer ofte stemninga betre.

"Et glass melk, takk" av Herbjørg Wassmo er forresten ei fantastisk bok. Les ho.

Piz.

Här är en sång till modet

2008-07-24T02:01:00.007+02:00

Så var Utøya 2008 over. Årets, i alle fall sommarens, høgdepunkt. Kanskje ikkje heilt like bra som i fjor, but still. Så utruleg mange flotte menneske, så mange kloke ord, så mykje fin musikk, så mykje moro. Til og med maten var god i år, antakeleg pga. humøret til kokken.

Onsdag gjekk med til å slå opp telt og prøve å få liv i ein 40 år gammal luftmadrass. Martins opningstale, der han annonserte at det no låg eit brev i postkassa til Dagfinn Høybråten med krav om underskrift på at KrF aldri vil samarbeide med Frp i regjering (sjå å svare då, Dagfinn!). Show med Kristopher Schau - det eklaste eg nokosinne har sett, men eg kunne ikkje la vera å le. Nattcafé-quiz og Mannen som elsket Yngve på nattkino. Enno like bra, fjerde gong eg ser han.

Torsdag gjekk like fort, med interessante ord frå Kim Friele om homokampen på sekstitalet, kortspel i Austfold-leiren, ein fantastisk konsert med Mikael Wiehe eg aldri kjem til å gløyme, med regn, faklar og herleg stemning. Utover natta var det allsong i svensketeltet med vatnpipe, det var med andre ord ordentleg Utøya-stemning - sjølv utan bål.

Fredag blei eg gjort veldig mykje meir optimistisk ang. valet 2009. Klart me kjem til å vinne. Bård Vegar Solhjell og Trygve Vedum valte sine ord med omhu, og klarte seg flott som dei fyrste ikkje-arbeidarpartistane til å tale i Bakken. Seinare gjekk Akershus ut av fotballturneringa, og det var venskapsgrilling med Finnmark, før folk song det jævligaste dei kunne på karaoken.

Laurdag var sjølvsagt Jens på plass i Bakken, der han heldt ein mykje meir engasjerande tale enn i fjor. Seinare på dagen deltok eg på min einaste praktiske verkstad - eg har vore altfor slapp med verkstadane - noko som viste seg å vera utruleg morosamt. Temaet var "Bøllekurs," eller eigentleg om korleis det kan vera vanskeleg å vera jente i politikken. Etter kvart blei det sett i gong ein leik ved namn "Påstand," der Stine Renate slengte ut påstandar som "kvinner er biologisk skapt til å ha meir omsorg for ungane sine enn menn," og ein skulle seia seg einig eller ueinig. Det heile resulterte i ein litt hissig og veldig interessant debatt rundt kjønnsroller. Så blei det mange timar med jobbing i vaffelteltet - sjølv for meg som ikkje var i arbeidsgjengen - før det var framvisning av rockeverkstadens og korets arbeide. Mykje kan seiast om det, men spesielt mykje å rope hurra for var det kanskje ikkje. Så kom leirens høgdepunkt (humor-messig i alle fall): sentralstyrets underhaldning. Om mogleg endå betre enn i fjor. Leiren blei så avslutta med ei lang natt med ekstremt mykje regn, og nattmat i form av burger med pommes frites kl. to (anbefalast ikkje).

Sundag var alt pissvått, og eg slo ned telt i høljande regn. Eg kan ikkje seia det var spesielt ille å koma heim, men det har vore nok ein leir eg aldri kjem til å gløyme.

Thank Fuck for The Fratellis

2008-07-14T22:11:00.004+02:00

Verkeleg. Høyr på dei. Det er fantastisk.

trykk

Outside the shite bar

2008-07-11T21:32:00.008+02:00

Det blei skinnjakke.

Storbritannia var gøy. Eg hadde trudd turen kanskje ville dempe fascinasjonen min for landet, men den gjorde ikkje det (dessverre?). Eg veit at Noreg har penare landskap og menn, betre politikk og verdisyn, betre mat og hus, men fuck. Musikken, dialektane, sjokoladen, vegane, vennligheita. Det held for meg.

Eg skulle ynskje menneska i Noreg kunne snakke. Om du, utan å veta det, set deg i stillevogna på toget heim frå Gardermoen og snakkar i telefonen heile vegen, vil folk berre sjå stygt på deg annakvart sekund, noko som gjer deg usikker på om du har noko mellom tennene eller kva faen det er som er gale, før du går av toget og ser skiltet; "Stillevogn". Svært lite effektivt. Om du står på dohuset i York og ikkje får til heile greia med å putte 20 p i døra og så opne den (det var vanskelegare enn det høyrest ut), kjem det ei dame og seier "do you need som help, darling?" Svært effektivt. Kva med å berre seia "unnskyld, vet du at du sitter i stillevogna?" med eit smil?
Det var den andre tingen, å smile. Me bør bli meir imøtekommande her til lands. Oppnår du augekontakt med ein på gata i Storbritannia, får du eit smil tilbake. Gjer du det i Oslo, får du sannsynlegvis eit surt fjes. Kva så om det er litt påtatt, det er jo så hyggjeleg. Som ein uteliggjar sa til meg i Edinburgh: "beautiful girl, you know it won't hurt you to smile!" Eg kunne ikkje unngå å smile. "That's better!" Det må jo vera utruleg kjedeleg å sitje på gata heile dagen og sjå masse sure fjes. Så frå no av skal eg ha eit blidare ansiktsuttrykk.

Eg har hamstra masse musikkmagasin, kjøpt alt eg kan finne, noko som har gjort meg kraftig lei av Glastonbury. Eg har lese minst tre anmeldingar av alle konsertar. Om, say, fire år (må spare pengar), er eg der òg. Og eg har fått utruleg mykje betre musikksmak av å lesa så mykje Q. The Fratellis, Razorlight, MGMT, Kings of Leon, The Last Shadow Puppets, The Rascals, Glasvegas, Dirty Pretty Things.. Fantastisk.
.. og fantastisk billig! "2 for 10" på nesten alt. Sju pund for heilt nye album. Sjuke tilstandar. I love it.

Og, sjukast av alt, me har hatt fint vêr, noko som eigentleg ikkje er mogleg på den øya. Men det var kaldt. Aldri over 20 gradar, sjølv om sola var innom. Noreg har betre klima.

Gler meg til Londonturen i haust. Då skal eg kjøpe all Thorntonssjokoladen og alle CD-ane eg finn. Berre synd eg aldri hugsar kva sjokolade og musikk eg liker når eg går i butikkane.

Eg anbefaler Edinburgh på det sterkaste. Vakkert, herleg språk, masse kule "Scottish, not British!"-merkar overalt. What more can you ask for.

Cheers!

Feriepengar

2008-06-22T16:51:00.003+02:00

Eg står overfor eit stort i-landsproblem:

Eg har i underkant av 2000 kr å bruke, spørsmålet er berre: iPod eller skinnjakke? Det er synd å seia, men dette er vanskelegaste valet eg har stått overfor sidan mars.

Skinnjakke eller iPod?

Begge?

Tenk å vera så bortskjemt.

New albumz

2008-06-18T22:34:00.004+02:00

Då eg sat på toget heim frå Trondheim i dag kom eg på ein hyggjeleg tanke: det kjem faktisk veldig mykje bra musikk til hausten! Heile fem album som eg har venta er annonsert innan slutten av året, sjølv om det så klart er for godt til å vera sant. Halvparten kjem sikkert neste sommar, så treige som desse artistane er.

Pessimisme til side, dei som har brukt/bruker dette halve året på å spele inn ny musikk, er desse:

Wolfmother
Kaiser Chiefs
Keane
Christer Knutsen
Eagles of Death Metal

At last. Wolfmother sa i 2007 at albumet skulle vera ute "early 2008," men halve året er gått og ingen veit noko, så dei innbiller seg vel at det er kjempekult å sleppe ei plate ingen veit at kjem. Den bør i alle fall bli bra, no som dei har vore i studio sidan august. Eg gler meg!

Kaiser Chiefs har visst blitt litt høge på pæra i det siste, men eg satsar på at det er fordi den nye plata er så hinsides bra at den faktisk blæs Oasis av banen. KC involverer fansen i prosessen, og det er jo flott.

Keane er også flinke til å oppdatere rundt den nye plata, som eg er veldig spent på. Skilnaden blei ganske stor mellom fyrste og andre plate, og no skal visst både bass og el-gitar med, så dette kan bli interessant.

Christer Knutsen si nye plate har eg venta på sidan eg opna denne bloggen, så dette er på tide. Eg satsar på ei knallsterk americanaplate som grensar meir mot tradisjonell rock enn country. Heimesida er i alle fall oppe og går, og sidan Christer er såpass MySpacenerd har me fått bilete frå studio, og det gjer meg spent.

Og sist, men absolutt ikkje minst; Eagles of Death Metal! Heart On er plata eg gler meg mest til akkurat no, eg saknar Jesse Hughes. Mest av alt gler eg meg til at dei skal koma på turnè etter plata er ute, for eg har ikkje sett EoDM live, og det er ein stor skam i seg sjølv. No som Josh er heime i California igjen bør denne plata vera på god veg framover, og intervju med Jesse tyder på at dette blir minst like bra som Death By Sexy. Sweet.

Elles gler eg meg til plata til Franz Ferdinand kjem ut i 2009, men det er lenge til enno. God gammal Franz-rock med afrikanske rytmar høyrest bra ut.
Og Queens skal visst (dvs. håper på) innom studio innan året er omme.

Kan det bli betre?

So. I'm back.

2008-06-14T11:27:00.014+02:00

At least for now.

Eg var på Norwegian Wood i går og såg Queens of the Stone Age, noko som blei ei litt spesiell oppleving. Heile bandet blei visstnok matforgifta i Bergen (sjølv om dei uttalte i Bergen at dei hadde influensa), og det var ikkje vanskeleg å sjå at dei ikkje var heilt i toppform etter å ha sett dei i all si prakt i Spektrum tidlegare i år.

Tjue minutt for seint kjem fem svartkledde, haltande menn inn på scena, Josh i ei frakk kulare enn alle andre antrekk denne kvelden, spesielt med tanke på at dei fleste har på seg regnjakker og -ponchoar. Han opnar det heile med å seia at "The doctor told us we're not supposed to play tonight. He hooked me and Joey up to some IVs and said 'you cannot play rock n' roll tonight.' You know what I told him? (Fuck you, i form av fingerteiknet) Show'em what I told him, Joe! Ain't nothing that can keep us apart, that's what I told him!" Og Joey sett i gong ein aggressiv Millionaire.

Det er utruleg kor godt stemmen til Josh fungerer uavhengig av kva slags form han er i. Regnet og haglet høljar inn på scena og gjer både utstyr og bandmedlem våte, medan Troy slit fælt med å halde seg på beina på det glatte golvet. Alle songane gjennomførast med sterk energi og kvalitet - spesielt med tanke på situasjonen. Utanom grimasane Josh stadig skjærer, er det overraskande lite som avslører sjukdomen, sjølv om det heilt frå starten er tydeleg at dette ikkje skal vare lenge, då Go with the flow blir spelt allereie som fjerde song.

"You guys are fucking amazing man. I'm gonna keep on going for as long as I can, and I just want you to know that ... it means a lot to me ... you guys understand what's going on." Josh klarer ikkje eingong forklare at han er sjuk utan å brekke seg, men å lire av seg tekststrofer og gitargloser betre enn på nokon som helst plate, klarer han fantastisk bra.
Midtvegs blir det likevel meir tydeleg at noko er gale. Crew-folk kjem annakvart minutt opp på scena og spør Josh om det går bra, og den allereie velkjente episoden der Josh skjeller ut ein fjortis kjem. "Do me one favour though, don't throw any shit at me. You throw something at me I'm not so sick I can't go down there and beat the fucking shit out of you, you know what I'm saying? I may have a 102 temperature, been puking for three days, but I'll still buttfuck you in front of all of your friends. Hey you, right there, with the fucking hat on! Turn the fuck around you fucking chicken shit fucking faggot! Come here you fucking pussy motherfucker, I will fuck you up. You know what, get your fucking ass up here, you're so stupid you'll come up here, lift him up so I can kick him in the fucking face. (Kastar ein sko på guten) You miserable fucking cunt, go back to your mom you twelve-year-old dickless fucking turd ... I came here for the rest of you, not for this asshole. I'm never too sick to fight." Det herskar i alle fall ingen tvil om at Joshua Homme kan banne.

Det verkar som om episoden har gitt han meir energi, og medan publikum står som spørsmålsteikn og ikkje trur kva dei nett har sett, sett bandet i gong ein herleg aggressiv No one knows. "This one's called no one fucking knows. No one knows except you people, you're the only fucking people who know on this whole planet."

Og etter ein lang Song for the dead er det slutt. Bandet går av, crewet gjer klart for ekstranummer, men etter eit par minutt blir utstyret rigga av. 6000 menneske står åleine tilbake utan å røre seg av flekken. Queens kom, spelte aggressivt og jævlig bra, og drog etter 57 minutt og 12 songar. Det blei ein kort affære, men me bør vera takknemlege for at dei i det heile tatt stilte opp.

Så kan ein jo lure på kva dei åt i Bergen, korleis det går i Stockholm i dag og om dei nokon gong kjem tilbake att. Konserten var i alle fall mildt sagt spesiell - og eg er glad eg var der for å oppleve den.

Hejdå

2008-04-02T22:03:00.002+02:00

No legg eg ned bloggen. Iallfall midlertidig. Ta det som eit godt teikn på at eg har fått meg eit liv.

Eg har vært i Tripoli og Napoli og St. Pauli

2008-02-21T19:31:00.003+01:00

Det har visst gått ei stund no, ja. Sidan sist har eg sett Mannen som elsket Yngve, høyrt Maskineri og fått pannelugg. MSEY innfridde så absolutt, Maskineri gjekk over all forventning, og panneluggen er det vel opp til den enkelte å bedømme.

Elles håpar eg inderleg at Anniken Huitfeldt blir ny likestillingsminister, for der gjer ho ei veldig mykje betre jobb enn i utdanningskomiteen på Stortinget.

Frustrasjon

2008-01-06T12:45:00.000+01:00

Utdrag frå kunnskapsløftet:

"Elevene må utvikle gleden ved det vakre i møte med kunstneriske uttrykk og ved å utforske og utfolde egne skapende krefter."

"Opplæringen må tilpasses slik at barn og unge får smaken på den oppdagerglede som kan finnes både i nye ferdigheter, praktisk arbeid, forskning eller kunst."

For noko skit. Eg vert så satans forbanna! Eg trur ikkje det finst noko eg hatar meir enn kunnskapsløftet. I haust hadde me fem veker teater, og no har me to til. Eit titals viktige timar har me mista for å spela teater. Kor er logikken? Me treng matte, norsk, engelsk, samfunnsfag - alt anna enn teater! I tillegg har me ingen lekser, så det me lærer av dette er null. Det er ikkje meir å lære av teater etter å ha spelt det ein gong - iallfall ikkje noko som er viktig for utdanninga, med mindre ein skal verte skodespelar, og det er det få som tar sikte på.

Folk på min alder veit ikkje kven Jens Stoltenberg eller Al Gore er, eller at regjering og storting ikkje er det same, men å spela teater, det kan dei. Det er heilt sjukt.

Ja, så var det 2008 då..

2008-01-02T21:37:00.000+01:00

Eg har ikkje satt meg noko nyårsforsett. Det veit eg sanneleg ikkje kva skulle vera.. Å bli smartare, kanskje. Jobbe for å koma inn på den skulen eg vil til hausten. Kunnskap får ein aldri nok av.

2007 gjekk fort. Eigentleg har det vore eit år med venting, men det har gått fort, eg skjøner ikkje kor det blei av. Men det er vel berre positivt, det hender jo tida går altfor sakte.

Elles er det ikkje så mykje å skrive for tida, det skjer ikkje så mykje i juletida. Eg gledar meg til det nye året kjem i gang, og eg gledar meg spesielt til eit nytt AUF-år.

60 revolutions per minute

2007-12-14T22:28:00.000+01:00

... this is my regular speed.

Godt gjort å få det same biletet av seg trykt i tre aviser.

Millimeterpresisjon stod det i ingressen

2007-12-09T21:43:00.000+01:00

Så nærmar det seg jul då, og rekord for nordmenns juleshopping. Trist at det aukar sånn i desse liksom-miljøvennlege dagar, eg vil i alle fall ikkje vera med og bidra til auka utslepp. Miljøånden heng over meg heile tida no, og det er vel ein god ting, men eg må få seia at det er slitsamt òg.
I går var eg på julemarkedet på Rådhusplassen, og det må vera noko av det styggaste eg har sett. Bodar på bodar fulle av juggel og snop, og altfor høg live musikk i form av jazza opp julesongar i altfor høgt tempo. Eg kjende det som om eg kom inn i Amerika då eg gjekk gjennom den porten, så det julemarkedet synest eg me kunne spart oss for.

Uansett, no er konsert- og togbillettar bestilt og gjestehus booka til Bergen 29. februar, så alt er klart, og eg gledar meg meir enn nokon gong før. Eg er utruleg spent på den nye plata, eg har eigentleg ingen aning om korleis ho kjem til å verte, men eg satsar på at ho òg vert god, for eg ser verkeleg fram til ein ny Kaizerssesong no, med konsertar, signeringar, DMA-folk og.. ja. Alt som høyrer med.

I det siste har eg fått eg vorte litt merkeleg opptatt av Storbritannia, og då særskilt Skottland. Eg aner ikkje kvifor, men eg har plusteleg fatta interesse for landet, og eg har byrja å sakna sommerferien i fjor igjen, då eg var i England og Wales. Eg har generelt veldig stor reiselyst akkurat no, så eg håpar eg får reist litt til neste år. Det er alltid moro å oppleve andre land.

Sleep, don't weep

2007-11-20T20:17:00.000+01:00

Eg vart litt provosert då eg såg på Dagsrevyen i stad, og dei sendte frå barnas spørretime på Stortinget i dag, nettopp fordi dei som var der oppførte seg som barn. Dei fleste der var eldre enn meg, i alle fall tviler eg på at særleg mange av dei var yngre enn meg, men dei oppførte seg verkeleg som ungar. I alle fall slik det framstod på Dagsrevyen. Det er synd at når ungdomar får ein sjanse til å uttale seg om noko, er det nokon av dei som gjer eit inntrykk av at dei eigentleg ikkje bryr seg. Det øydeleggjer for respekten til ungdom flest, og for ungdomspartia, og det er synd.
Men no skal det jo nemnast at det verka som om dei kom med ein del gode innspel i spørretimen då, sjølv om det også var litt av det gamle pjattet (kvifor har me nynorsk? osv.).

I dag skreiv eg faktisk mitt fyrste kåseri, på norsktentamen. Eg har lese så mykje Are Kalvø at eg kjende meg ganske komfortabel som kåsør, eg synest faktisk det var veldig morosamt. Det må eg gjera meir av i framtida.

Men nol er eg ganske lei av å skrive, i og med at det er det eg har brukt heile dagen på, så eg trur eg skal ta meg ein pause. Og sjå på Redaksjon EN, der det i dag skal handle om arveavgifta, som eg forøvrig så absolutt synest skal fjernast. Sjukt å ta så mykje pengar for noko ein eigentleg burde få heilt gratis. Hadde ikkje me tinglyst hytta vår no, som er verdt ein del millionar, måtte me betalt minst ein million kroner til staten når mormor og grandtanta mi døyr. Det hadde me ikkje hatt råd til, så då måtte me selt hytta for å gje staten ein million av pengane. Kvifor i all verda skal staten tjene på at besteforeldra mine døyr? Og den hytta tilhører ikkje akkurat rikmannsfolk, for det ingen i familien min er rike, og hytta vart kjøpt for 250 kroner i 1905. Så i denne saka synest eg Kristin Halvorsen tek grådig feil. Arveavgifta må bort.

För politiken lever i dig

2007-11-14T21:13:00.000+01:00

I går ringde to Jehovas vitne på døra mi. Heldigvis bur eg i blokk, så dei må ringje på to ringeklokker for å få tak i meg, og då visste eg at dei kom, og slik unngjekk eg å opna for dei. Men eg var likevel så heldig at dei la igjen eit lite hefte med ein rosa post-it-lapp på, der det stod: "Hei! Jeg er et av Jehovas Vitner og jeg har forsøkt å treffe deg hjemme uten å lykkes. Årsaken til at jeg besøker deg og andre er at mange har spørsmål som de syns er vanskelige å finne svar på. Har du f.eks. lurt på hvordan livet blir i framtiden? Se øverst på s. 4 - Dette og andre spm gir Bibelen svar på."
Mja. Sjuke menneske. Eg angrar litt på at eg ikkje opna no, eg skulle gjerne diskutert med dei, men på den andre sida var det nok like greitt, i og med at dei eigentleg berre er skumle.

Men no, over til noko mykje viktigare. I dag har eg vore på møte om samarbeidet mellom Fatah Youth og AUF, og høyrt delegasjonen frå FYO snakke om korleis det er å leva der nede, og kor takknemlege dei er overfor AUF. Det er ganske spesielt å møte desse folka, dei har opplevd mykje fælt, og det er noko heilt anna å høyre om alt det grusomme Israel driv med frå nokon som faktisk har opplevd, og enno opplever, det. No er dei på besøk i eit fritt land i ei veke, men snart må dei dra heim til Palestina og oppleve undertrykking og elendigheit igjen. Det er ganske spesielt å tenkje på det, eg klarer ikkje førestille meg korleis dei har det der nede. Dess meir interessant vert det å snakke med dei, sjølv om det ikkje alltid er så lett, pga språkbarrieren. Berre nokre av dei snakkar engelsk, og eg er jo ikkje akkurat så god til å snakke arabisk. Men språkbarrieren er faktisk med på å forsterke inntrykket, dessutan er det interessant kor lett det kan vera å kommunisere med folk utan at ein snakkar det same språket (i det siste har språkinteressen min eksplodert igjen).
Etter møtet gjekk me og spelte bowling i Torggata. Ein hyggjeleg og lærerik kveld, har det vore.

Kvitt

2007-11-11T18:48:00.000+01:00

SNØ! Det har snødd i dag, og lagt seg på bakken for fyrste gong i år. Herleg! Sjølv om han nesten er borte igjen no då.
Men då har ikke den globale oppvarminga gått altfor langt, i alle fall. Du får ikkje ta snøen, global oppvarming!

Og så har eg vore på Midtøstenskolering på Stortinget. Mykje interessant der. Eg vert meir og meir engasjert i konflikten jo meir eg høyrer om han, og det er jo veldig bra. Men samtidig vert eg meir og meir fortvila, elendigheita tek jo ikkje slutt der nede. Men då gjeld det vel berre å ikkje gje opp.

Uansett. No må eg skrive ei oppgåve om Koloss, og så om Einar Gerhardsens rolle i den kalde krigen. Wish me luck.

I put some new shoes on, and suddenly everything is right

2007-11-09T21:54:00.000+01:00

Eg diggar Kristin Halvorsen. Ho er ei stilig dame.

MEN, og dette er eit fantastisk men, eit men som symboliserer at eg er overlukkeleg; EG SKAL ganske sikkert SJÅ KAIZERS IGJEN 29. FEBRUAR.

Ikkje at det er meir enn tre måneder og ein dag sidan eg såg dei sist, men det teller ikkje heilt når det er snakk om ny plate, nye songar og ny turné.

Bergen 29. februar 2008. Ein magisk dato.
Så sant eg/me finn ei verge, men det må me då få til.

Eg gledar meg så mykje at eg ikkje har ord. Eg seier det igjen: ingenting gjer meg så glad som Kaizers.

Skulepolitikk

2007-11-05T19:47:00.000+01:00

Skulepolitikken i dette landet byrjar å gå meg på nervane. Ingen parti står for den skulepolitikken eg ynskjer. Det er nesten så ille at eg vurderer å skaffe meg ei framtid i kunnskapsdepartementet, og bruke all tida eg har til å endre skulepolitikken til Ap.

Eg vil nemleg ha eit samfunn med ein skule der:
- det er fritt skuleval
- det skal høgare karakterar til for å koma inn på lærarstudiet
- teater ikkje er ein så stor del av norskundervisninga som det eg har opplevd
- språk satsast meir på (men det skjer jo no, og det er fantastisk - eg diggar deg, Solhjell!)
- nynorsk inkluderast i norskundervisninga frå barneskulen av, og vert valfag frå ungdomsskulen av
- privatskular ikkje er eit alternativ
- det ikkje er karakterar i gymnastikk viss ein ikkje ynskjer det
- gymnastikktimane leggjast opp på ein annan måte
- dei flinkare elevane vert teke omsyn til på lik line med dei svakare elevane
- elevane lærer mykje meir enn dei gjer per i dag

Resten av skulepolitikken Ap fører i dag er eg nøgd med.
Men alle dessa punkta eg har sett opp her er viktige for meg, og eg hatar at dei ikkje vert gjort noko med. Skulen slik som han er i dag er absolutt ikkje god nok. Det som er dumt med Arbeidarpartiet er at dei enno held fast på at folk ikkje skal vera utdanna til noko høgare enn såkalla "arbeidarar". Utdanning og kunnskap er utruleg viktig, difor er det synd at det ikkje satsast meir på i Noreg i dag.

"Liker du musikk? Vi har balalaikaorkester!"

2007-11-03T23:17:00.000+01:00

Eg elskar Hallo i Uken.

Men eg har eit lite spørsmål på lager. Den norske filmen Reprise er stempla som komedie og har kommentaren "hylande morosam!" på DVD-coveret. ..hallo? Eg ser ikkje eitt spor av humor i handlinga i den filmen utanom enkelte kommentarar. Han handlar om eit par 22 år gamle gutar som begge drøymer om å få gitt ut bøkene sine, men det utviklar seg til ei historie om ein gut som får store psykiske problem. Er psykiske problem morosame? Kan nokon i så fall fortelje meg kva som er morosamt ved det? Men det er jo tydeleg at filmen ikkje er laga for å hengje ut folk med psykiske problem, så då skjønar eg i alle fall ikkje at filmen kan stemplast som ein komedie. Viss nokon har svaret på dette, ber eg dei om vennligast å kontakte meg.

No skal eg sjå film.

Snø og refleks

2007-11-01T21:14:00.000+01:00

Eg vil ha snø. Eg veit det ikkje er så rart at det ikkje har snødd enno i år, men eg vert stadig meir redd for at det ikkje skal koma snø i år heller. Eg vil ha snø på bursdagen min i år. Det snødde ikkje femte desember i fjor, det var vått ute. Det er både utruleg skummelt, med tanke på global oppvarming, og trist, med tanke på kor fin snøen er.

Dessutan er det ein del tryggare for dei som ferdast på vegane òg. For det er diverre altfor få som bruker refleks, og no er det veldig mørkt ute. Men det vert lysare og lettare å sjå folk når/viss snøen kjem, fordi han lyser opp.

Så, moralen er; stans global oppvarming og BRUK REFLEKS!
(det at reflekssaka står med store bokstavar, tyder ikkje at det er viktigare enn å redde klimaet, men det er meir aktuelt, og noko ein kan få gjort meir med åleine.)

Lie to me, sing me a song

2007-10-28T21:19:00.000+01:00

Ah, Ryan Adams. Lenge sidan.

I dag har me rydda i kottet, ordentleg for fyrste gong sidan me flytta inn her i '96. Det resulterte i at me kasta fire søppelsekkar og fire bæreposar med gamle klede og skrot, og gav tre posar med tøy til Fretex. Overflodssamfunn, sa du? Ikkje i det heile tatt.
Men det er no alltid morosamt å ta fram gamle klede frå sytti-, åtti- og nittitalet, og sjå på gamle bilete heilt tilbake til fyrste halvdel av 1900-talet. Det her har vore den mest underhaldande sundagen på veldig lenge.

Eigentleg skulle den ha vore endå meir underhaldande, eg hadde planlagt å dra på Bok i Sentrum og høyre Are Kalvø snakke om den nye boka si. Men vêret var så dårleg at eg ombestemte meg då eg nærmast vart slått over ende av vinden medan eg var ute med søpla. Det fekk halde med å høyre på Knut Nærum på fredag, men eg føler eg har gått glipp av noko når eg ikkje har fått høyrt Are Kalvø. Men, men, det er vel ikkje siste gong han underheld folk live.

Men no skal eg stikke og sjå ein film som eigentleg starta for lenge sidan.

Take a Bow

2007-10-24T22:13:00.000+02:00

Musekonserten vart i går diverre fullstendig øydelagt av sjukt mykje pressing og galne folk. Forferdeleg synd, for eg veit at dei spelte så utruleg bra, men eg fekk ikkje nytt det.
Eg er ikkje nokon konsertjomfru akkurat, men under konserten i går kunne det kanskje verke sånn. Så mykje pressing har eg aldri opplevd. Det var verkeleg det verste eg har opplevd. Under den fyrste songen fekk eg heilt anfall, og folk tilkalla vaktene, og utover konserten kom ei dopa jente og prøvde å klore ut innvollane i magen min for å komme seg framfor meg. Samtidig hadde eg ein utruleg sleip gut på høgre side av meg, som sa til mannen bak meg at "eg prøver berre å gje ho der (meg) litt betre plass," medan han eigentleg slo til og sparka meg, utan at mannen kunne sjå det. Det var heilt forjævlig, og no er det nærmast sånn at eg aldri vil på konsert igjen. Og det er eg sint for, eg elskar jo vanlegvis å gå på konsertar.

Men då det var ein fire-fem songar igjen, pressa Silja og eg oss ut av folkemengda (som var overraskande stor) og stilte oss heilt bak. Hadde me berre stått der heile tida, ville me hatt ei heilt anna oppleving. Men då hadde me iallefall nokre fine minutt, og fekk i det minste nytt slutten av konserten, så det retta opp litt av uttrykket.

Noko som var litt morosamt, var då bandmedlemma sa "tusen takk" og "hvordan går det?" med nesten perfekt uttale (jadå, eg er som dei fleste nordmenn og let meg sjarmere av sånt). Men dei har jo vore her i ein fire dagar no, så dei har vel hatt tid til å lære seg eit par norske ord.

Men eg er heilt vrak etter konserten, og skal difor leggje meg så tidleg som halv elleve i dag, og i tillegg kan eg sova lenge i morgon! Sidan det er OD-dag og eg, som medlem av OD-komiteen på skulen, skal møte opp på skulen klokka tolv og sitje der og motta pengar til klokka fire. Fantastisk.

Stang

2007-10-21T21:05:00.001+02:00

I dag hadde me familieselskap for Marianne, som hadde bursdag (Elin òg såklart, tvillingar har jo bursdag same dag, så vidt eg har fått med meg etter å ha levd med dei eit heilt liv) på torsdag. Kveldens snakkis: Fabian Stang og utsagna hans i Aftenposten i går. Morosamt korleis ein kan få ein stor prosentdel av samtalen i eit familieselskap til å gå med på Oslos nye ordførar. Det manglar ikkje på merksemda rundt han, iallfall.
Fortsett slik, Fabian, så vert nok Oslo raudt om fire år!

Det er ikkje så lett å veta kven som er lærarar på skulen for tida. Me har nemleg ein haug av studentar som fyk rundt i korridorane, kvar klasse har tre kvar. Nokon er dramastudentar, andre kunststudentar, og andre igjen lærarstudentar. Samtidig har me ein lærar som er atten år og fast ansatt på tiandetrinn, noko som er fullstendig sjukt - eg leverte inn ei oppgåve om Palestina til retting før frista, slik at eg kunne få ho tilbake for å rette opp feila, og fekk tilbakemeldinga "alt er bra, berre lever ho slik!" Då eg fekk ho tilbake, såg eg fleire feil - vesentlege feil, som handla om religion, og som ho som KRL-lærar verkeleg burde ha sett, sjølv utan å ha gått lærarskulen. Ein lettent seksar for meg, men likevel sjukt. Men det er ei anna sak. Det er iallfall morosamt med masse studentar som surrar rundt, dei er eit friskt pust i skulekvardagen. No til veka skal me ha ein del teater- og kunsthistorie med dei, og det trur eg kan verta morosamt.

Og me har endeleg fått frukt på skulen no; kvar dag forskjellige variantar. Det er overraskande populært blant medelevane, så det var tydelegvis eit lurt raudgrønt trekk.

Men no er det på tide å sjå reprise av Nytt på Nytt!

Insert title here

2007-10-17T19:35:00.000+02:00

I dag tidleg då eg kom ut av blokka, var det fyrste eg høyrde, sirener. Då eg snudde hovudet til venstre etter lyden, såg eg haugevis av ambulansar og politibilar. Ei dame på 26 år med barnevogn og to ungar på tre og eitt år, var påkøyrt. Det såg absolutt ikkje bra ut.
Romerikes Blad skriv at situasjonen til gutten på tre er kritisk. Huff. Eg vonar det går bra.

Eg er no ferdig med å skrive eit tresiders manus til ein film som skal vare i tre minutt. Tresiders manus - treminutts film. Om den kjem til å vare lenger enn tre minutt? Ganske så sannsynleg. Men men, ein kan ikkje veta før det er sjekka ut, la oss ikkje ta sorgane på forskot denne gongen.

Gliset på Fabian Stang då han fekk ordførarvervet i dag, var berre ekkelt. Men no er det iallfall endeleg avgjort, det tok altfor lang tid.
Men no er det visst mistankar om valfusk i Arbeidarpartiet her i kommunen. Viss det stemmer, veit eg ikkje kva eg gjer. Det kan berre ikkje stemme. Dei menneska som gjer sånt er berre sjuke. Og me har ingen sjuke folk i partiet her, så vidt eg veit. Men det veit eg såklart ikkje sikkert.

Men no trur eg faktisk at eg skal stikke og sjå på Idol, i år er fyrste år eg gidd å sjå på det, for i år er det faktisk rimeleg høgt nivå på deltakarane, og dommarane er ikkje så jævla kjipe og slemme heile tida, og det er mykje betre.
Tudelu.

Frp får æra av å diktere meg gjennom vidaregåande

2007-10-13T18:51:00.000+02:00

Idiotiske Akershus KrF og Venstre, eg er så skuffa over dykk. Greitt nok med Høgre - men Frp? Det var vel for mykje å håpe på at de skulle gjera som deira partifeller i Oslo og gå imot eit styre med Fremskrittspartiet. No har me altså borgarleg styre i fylkeskommunen, for fyrste gong på tjue år.
Eg synest synd på alle som er fødd i tidsperioden 1989-1993. Me må gå på ein vidaregåande skule som Frp får råde over. Hadde enno Venstre vore litt større kunne dei teke styringa over skulepolitikken i fylket, for Venstre har god skulepolitikk, men dei har vel ikkje så mykje dei skulle ha sagt i dette samarbeidet.
Det var synd, Siri, det var du som verkeleg fortente å verte fylkesordførar!

Ymse småplukk frå veka som har gått:
- Eg var på eit interessant møte om Palestina på Chateau Neuf på torsdag, som varte i tre timar, og som innehaldt veldig mange gode, og nokre rare, innspel. T-skjortene dei selte var veldig fine, "Riv muren i Palestina" stod det på dei, og biletet på skjorta viste ei positiv vinkling på saka; muren som falt og ungar som løp lukkelege rundt og spelte fotball og leika med sommarfuglar. Ei slik vinkling funkar veldig bra.
- Eg har klart å snike meg inn i OD-komiteen på skulen.
- Eg har kjøpt årets fyrste julepresang (men veit ikkje heilt kven den skal gå til enno).
- Eg kjenner meg passe forvirra etter å ha sett/høyrt seks episodar av Nytt på Nytt og Hallo i Uken i feil rekkefølgje. Kva har eigentleg skjedd i nyheitsbiletet denne veka? Trur eg må ta meg ein tur innom vg- og dagbladet.no.
- Og viss nokon lurte; eg endte opp med å dra til Moss førre helg.

Ikkje kreativ nok til å lage nokon tittel

2007-10-03T22:23:00.000+02:00

Men i dag har eg faktisk vore litt kreativ, sjølv om eg enno slit med titlar. Kreativ til å vera meg, iallfall. Eg har plukka ut og redigert 76 bilete frå sommaren, som eg skal sende til FotoKnudsen for å få ut på fotopapir. Og så har eg vore ute og kjøpt eit album som eg skal putte bileta i når eg får dei.

Det her har eg då snakka om å gjera sidan ferien starta, men eg trudde aldri eg faktisk skulle få gjort det. Det er utruleg kva litt feriekjedsomheit kan føre til, det er ikkje ofte eg har gidda til å vera såpass kreativ.
Men likevel, eg trur ikkje akkurat på den Facebooktesten som sa eg var ei kreativ sjel, og difor burde verte kunstnar. Det er vel så langt frå framtidsplanane mine som ein kan koma.

Elles slit eg med eit val no, angåande helga. Skal eg vera heime og passe lille Thea, eller skal eg dra på AUF-kurs i Moss? Hm. Må tenkje litt for/mot her.
Positivt med å ikkje dra: eg får passe Thea. Eg får gjort lekser. Eg får passa litt på mamma som er sjuk. Eg får sove, og det i ei seng og ikkje i sovepose på eit liggjeunderlag. Eg slepp å dra meg til Youngstorget med ein bag med sovepose og liggjeunderlag (eg er verkeleg allergisk mot sovepose og liggjeunderlag).
Positivt med å dra: Eg lærer garantert noko nytt. Eg får vore med masse flotte AUF-folk. Eg vert antakeleg kjent med nye folk. Eg får kjenne den herlege Mosselukta igjen (det var ein spøk, ja). Eg kjem ganske sikkert til å ha ei fin helg.

Valets kval, altså. Eg aner ikkje kva eg skal vele. Ikkje at det eigentleg er så vanskeleg, men akkurat denne helga passa det ikkje så bra. Så me får sjå kva som skjer. Men eg drar nok.

Og til slutt: musikken for tida går berre i Bjørn Afzelius og Hoola Bandoola Band. Fantastisk musikk eg er glad eg oppdaga på Utøya.

Amerika, du tar mina vänner

2007-09-28T22:05:00.000+02:00

Eg må innrømme at eg faktisk synest haustferien er ganske unødvendig. Iallfall for meg. Denne hausten har kun bestått av valkamp, klassetur, litt meir AUF og sjukdom, så eg har vel vore vekke frå skulen i to veker til saman allereie. Då gjenstår ca. tre veker med skule. Eg treng ikkje ferie etter tre veker med skule. Ikkje fem veker heller.

Viss me fyrst skal ha ferie, kvifor i all verda så tidleg etter sommarferien? Ingen (eller, iallfall svært få) vert sliten etter fem veker med skule. I starten av skuleåret går det så treigt likevel. Og ferie er jo noko ein skal ha for å slappe av, men det treng ein ikkje rett etter sommarferien. Flytt det heller ein månad fram, så er det litt meir logisk.
Eller berre dropp heile haustferien og legg heller på juleferien slik at ein har to veker då, for jula er ei ypparleg tid for elevar og studentar å jobbe. Butikkane treng arbeidarar i juletida, og elevar/studentar treng pengar. Så kutt haustferien, og gje oss heller litt meir juleferie, då slår me to fluer i ein smekk; elevane får meir kunnskap òg moglegheit til å jobbe!
(Men eg trur ikkje det er så veldig AUF-vennleg politikk eg fører her..)

Det er ikkje berre Jens som ikkje kan geografien sin

2007-09-26T17:58:00.000+02:00

I dag var det bokmøte på biblioteket på Triaden med Lise Blomquist. Ho klarte å seia heile åtte gongar i løpet av dei fem kvartera ho var der at ho var på Lillestrøm. Heilt på slutten må ho ha forstått at nei, det var ho ikkje, for då sa ho Lørenskog igjen.

Men eg veit enno ikkje om den episoden ho fortalde om hende her eller på Lillestrøm. "Her på Lillestrom for ein seks-sju år sidan..." sa ho. Tyder det Lillestrøm eller Lørenskog?
Går ut i frå at eg aldri får veta det. Så irriterande.

Det smartaste eg nokon gong har gjort;

2007-09-24T20:56:00.000+02:00

.. å melde meg inn i AUF. Det har eg jo visst eit halvt års tid no, men likevel. Eg gjenoppdaga det i helga.

Endeleg har eg klart å få meg til å engasjere meg ordentleg i utenrikspolitikk. Det har eg ikkje gjort tidlegare, eg har ikkje fått satt meg inn i internasjonale saker, men no har eg endeleg vorte interessert i det. Det var på tide.

Eg har hatt ei svært lærerik helg, høyrt på innleiarar som har snakka om mykje viktig; blant anna Røde Kors, Norsk Folkehjelp, (nei til) EU, Midtøsten, Sosialisme/sosialdemokrati andre plassar i verda, AUFs internasjonale prosjekter osv.. I det heile tatt. Mykje nyttig.
Og så har eg jo fått nokre nye vener og kjenningar, både frå Sør-Trøndelag, Oslo, Akershus, Nordland og mange andre plassar. Og eg fekk sett den fine byen Trondheim att, det var jo heile to veker sidan eg var der sist.

Så AUF; takk for nok ei fin helg!

Maxwell's Silver Hammer

2007-09-20T22:06:00.000+02:00

I morgon reiser eg til Trondheim, på internasjonal konferanse arrangert av Oslo og Sør-Trøndelag AUF. Men me var heldige som fekk lov til å vera med frå Akershus òg.

Elles enn det kan eg melde noko anna hyggjeleg; Ap fekk varaordføraren i Lørenskog i tillegg til ordføraren! Så no har me Åge Tovan og Ragnhild Bergheim heilt i toppen her. Fantastisk. Det vert nok fire fine år til framover no.

Mja. Elles er det vel svært lite å seia. Vart stille no, etter valkampen. Men eg har likevel hatt veldig mykje å gjera, så eg har i grunn ikkje kjeda meg.
Og på tirsdag er eg nødt til å møte Donald-teiknaren Don Rosa på boksignering i Oslo fordi pappa så utruleg gjerne vil ha signatur av han i ei av dei hundretusen Donald-bøkene sine. Uff, eg liker ikkje sånt. Men men, eg får no gjera det, eg veit kor mykje det betyr for han. Berre synd han er i Spania, så han ikkje får gjort det sjølv.

Yes.

41 prosent!

2007-09-11T20:03:00.000+02:00

41 % til Arbeidarpartiet og Åge Tovan her i Lørenskog. Fantastisk!

Det var herleg å vera i Folkets Hus i går, saman med hundrevis av andre frå partiet og AUF, og sjå resultata tikke inn. Jubelen var stor då resultatet frå Lørenskog vart fastslått, riktignok ikkje på langt nær så stor som jubelen og gispet då resultatet frå Årdal vart kjent - 77 % til Ap - men det var ein stor siger og ei ordentleg glede.

Men mest spennande var det likevel å fylgje med på Oslo, for i Lørenskog "visste" me at me ville vinne, berre ikkje så overlegent. Og Oslo gav flest stemmar til Ap, fem prosent over Høgre, men sidan SV gjekk ned heile ti prosentpoeng, vart det borgarleg styre i fire år til i Oslo. Eg må seia det var trist å høyre Rune G konstatere at, nei, me fekk ikkje Oslo i år heller. Men ein trøst var det jo at me faktisk var størst i byen, det viser jo iallfall kor dei fleste Osloinnbyggjarane høyrer til.
Skedsmo var det også ganske spennande å fylgje med på, og det er det enno, sidan det viste seg å gå mykje betre enn venta for Ap. Pga eigedomsskatten hadde eg meir tru på at det kom til å verta eit borgarleg fleirtal i kommunen, men det viste seg at Ap kanskje kan få gjennomføre 100-årsjubileet likevel, ettersom Orlund og kompani klarte å få heile 37,7 % av stemmane, og enno har like mange mandatar i styret. No er alt opp til midtpartia. Så eg seier; Venstre, KrF og Sp, la ikkje Høgre og Frp øydeleggje hovudstaden på Romerike, og inngå eit nytt samarbeid med Arbeidarpartiet!
Og akkurat det same seier eg til Venstre i fylkeskommunen. La Siri verte ny fylkesordførar!

Tilbake i Folkets Hus i går kveld/natt, vart det etterkvart ein ganske blanda stemning. Resultata frå Oslo gjorde at me gløymte litt dei gode resultata me hadde fått i Lørenskog, på Rælingen og i Skedsmo tidligare på kvelden. At resultata frå Ullensaker etterkvart også vart klare, og viste at Frp vann med 41 prosent, gjorde også mange nedbrotne. Så medan Elin stod og håpa intenst på at ho ikkje var kome inn i kommunestyret i Ullensaker (så ho skulle sleppe å, sånn som Tonje, måtte samarbeide med Frp og Pensjonistpartiet i fire år), stod ein ganske så full Stine Renate og gråt av glede fordi heimkommunen hennar fekk Ap-styre på fyrste gong på mange år, og samtidig som Lo gratulerte oss frå Lørenskog med sigeren, måtte andre trøste nedbrotne nordlendingar som låg utanfor bygningen og strigråt etter å ha fått veta resultata frå heimkommunen.

Altså var det ikkje heile tida så lett å veta kva ein skulle føle. Men alt i alt gjorde me, eller Arbeidarpartiet, eit godt val, og det er det me må fokusere på. Så får me berre håpe og jobbe for at kommunane med dårleg resultat får sosialdemokratisk styre ved neste val, og at SV klarer å reise seg igjen i løpet av det neste halvanna året (korleis kunne det eigentleg gå så gale med dei?). Våren 2009 treng venstresida eit sterkt SV igjen!

No gjeld det berre å finne eit tidsfordriv igjen, sidan valet er over. For meg kunne det godt ha vore valkamp heile tida, eg har verkeleg nytt å ha noko å gjera dei siste vekene; noko som har fått meg ut av huset, gitt meg nye vener og kjennskap, og mange nye og gode opplevingar. Ei fin avslutning på sommarferien har det iallfall vore.

FpU, ”adresse” skrivast med éin d

2007-09-07T22:18:00.000+02:00

Skulen me visitterte i Trondheim hadde nemleg fått utdelt linjalar til elevene under skuledebatten dei hadde i førre veke (der RV vann, Ap kom på andre og Frp på siste), med skrifta "Vil du melde deg inn i FpU? Send FpU ditt navn, din addresse til ...".
No er det såklart normalt å skrive feil i blant - det gjer eg ofte sjølv - men det er ganske godt gjort å skrive eit ord dei fleste kan skrive rett, feil, på noko elevar faktisk skal bruke som eit hjelpemiddel i skulen. Så, FpU, sjekk vennligast kva de skriv neste gong de deler ut valmateriale til skuleelevar.

Trondheim treng nye bussar. Dei er overfylte og gamle, iallfall dei eg rakk å køyre med då eg var i Trondheim denne veka. Og Ap treng ein ny valbod! Den lille treboden hadde jo sjarmen sin, men naboane deira på torget, nemleg Høgre, fekk boden til å sjå veldig stakkarsleg ut. Ein kan jo oppdatere seg litt, iallfall.

Elles er det jo fantastisk at me vann skulevalet! Og det var fint å sjå at Frp gjekk slik tilbake.
No gjeld det berre å gjera ein skikkeleg innsats dei to siste valkampdagane som kjem no, og få endå fleire til å stemme Arbeidarpartiet, og få fleire aktive folk inn i AUF. Eg har allereie verva to i klassen min (men det spørs no kor aktive dei kjem til å vera), så det lovar foreløpig godt!

No skriv eg nok ein blogg.

2007-09-02T00:08:00.000+02:00

Delvis pga Karen, som uttrykker ei merkverdig glede kvar gong eg seier eg har skrive ein blogg, delvis fordi eg har lese på bloggen til Unge Høgre-ledar Torbjørn Røe Isaksen i snart to timar (god blogg, det skal han ha), og delvis fordi eg gruar meg til fem heile dagar i Trondheim saman med ein klasse som ikkje har så mykje til overs for meg, isolert frå valkamp og AUF (men treff eg tilfeldigvis på AUF i Sør-Trøndelag så heng eg meg på).

Eg såg på komiprisen i stad. Og sjølvsagt var Rune Andersen der og imiterte Lars Sponheim. Det er noko av det beste eg veit, han må vera den enklaste politikaren å pariodiere, og heilt klart den morosomaste. Dessutan var Are Kalvø innom ein liten tur, og me høyrde frå Espen Beranek Holm opptil fleire gongar. Då var kvelden min gjort.
Og Christer Torjussen fortente å verte årets stand-up-komiker, for det er sjelden eg har ledd så mykje som eg gjorde den kvelden han var på Utøya.

I dag har me stått på stand på Triaden, på Jessheim, og i Lillestrøm. Ein treff verkeleg på mykje rare folk.. "Ja, eg kan gjerne ta imot ei rose, men eg er jo eigentleg ei rose sjølv!" er blant dei meir normale kommentarane. Det seier sitt. Men det er jo fint med litt humor inni det heile. Valkamp vert slitsamt etterkvart. Sjølv om eg absolutt ikkje er lei, det irriterer meg som eit helvete at eg ikkje får vore med til veka. Eg kryssar berre fingrane for at det skjer noko i helga før valet. Og det gjer det nok.
Elles er det to år igjen til neste gong. To år er lenge! Men eg trur visse folk, deriblant Mani og Lo, fint klarer å vente to år med å vera på kontoret frå sju om morgonen til ti om kvelden kvar einaste dag i ein månad igjen.

Så til noko gode, gamle Frp.
Noko av det fyrste Paal sa då han kom inn i bilen i går og me køyrde mot Asker, var "har de sett fyrstesida av VG i dag? Fy faen, det er berre så bra!" - han sikta då sjølvsagt til Frp-skattesaka.
Men kva ér eigentleg så bra med det? Frp mistar ikkje veljarar pga denne saka. Veljarane til Frp snyt helst på skatten sjølv, eller ynskjer iallfall eit kraftig skattelette, utan at halvparten av dei skjøner kva det vil tyde. Så om Frp-toppene har brukt pengane til dei skattebetalande i Noreg på personlege trenarar for Siv Jensen og Hurtigrutaturer for politikarar med ektefeller, og drar unna ein del skattepengar frå staten, er det rimeleg greitt for Frp-veljarane. Ditlev-Simonsen-saka skada Høgre (men antakeleg svært lite), for der er det ikkje på same måte med Frp. Høgre er eit verdig parti, med mange smarte veljarar som veit kva dei stemmar på. Det same kan ikkje seiast om Frp.
Så det einaste gode med denne saka, er at me ikkje-Frparar får noko å le av. Noko å godte oss over.

Men no er eg litt redd det skal koma ut ei sak om at Ap snyter på skatten òg. Ikkje at eg trur det er tilfelle, men viss det var det, ville det garantert vist seg på meiningsmålingane, i motsetjing til korleis det er for Frp. Så Jens, eg vonar verkeleg at du ikkje har gjemt unna pengar her.

Och det man inte ser, finns säkert inte till

2007-08-31T20:59:00.000+02:00

Aaah, sattan. Skuledebattar er herleg.
Det gjekk så jævla bra i dag. Me vann på Asker vidaregåande skule! Asker! Ei av landets største Høgrekommuner. Og me vann med heile 40%! Det er faen ikkje dårleg.

I dag var eg altså med på Asker, Bleiker og Nesbru, og på onsdag var eg med på Skedsmo og Strømmen. Debattanten vår på onsdag var Eskil, og i dag var det Paal. Og helvete, så flinke dei er.

Eg har aldri sett nokon debattere som Paal. Det meiner eg verkeleg. Han er heilt rå. Knuser Frp og Høgre med eit jævlig temperament, får omtrent pinglate KrFU-arar til å byrja å grine, og forsvarer Ap betre enn nokon andre kan. Eg er nærmast sjokkert, så god er han.
Med andre ord gjekk det altså bra på skulane i dag. Fyrst ut var Asker, ein skule utan éin einaste innvandrar (eg såg iallfall ingen), og brunkremfaktoren var rimeleg høg. Men Paal klarte likevel å overbevise Høgrefolka slik at 40 % stemte Ap. Herleg. Høgre fekk berre 37 %. Frp fekk fem lusne prosent. Fem! Fy faen, heilt utruleg.
Bleiker gjekk også veldig bra, der hadde, heldigvis for oss, ikkje Høgre nestledaren Henrik som debattant lenger. Han er jævlig god, eg gløymer aldri korleis han knuste Lo i skuledebatten me hadde ein gang i våres. Men no hadde dei ein annan, ein tredjeklassing, som forsåvidt var flink, berre ikkje så flink til å ta ordet. Og der vart det òg ein salig krangel mellom oss og Glenn Simon frå FpU igjen, og det er så herleg når Paal vert sint og drar den sint-på-Frp-lina si. "Eg vert så jæævla forbanna når Frp snakkar om ...!" - og det seier han med sånn styrke i stemmen og ekstremt temperament at heile salen mest vert litt redde, før den kraftige applausen slår inn. Og Frp klarer aldri ta igjen. Eg elskar det.
På Nesbru gjekk det vel dårlegast. Men det gjekk enno bra. Iallfall med tanke på at den skulen er omtrent den verste Høgreskulen på heile vestkanten av Oslo/Akershus. Ganske sikker på at me fekk ein andreplass der iallfall. Men ikkje faen om me slo Høgre.

Onsdag gjekk også bra. På Skedsmo vann me med 43 %, og det er ikkje langt unna reint fleirtal! Der var det Eskil mot GS (Glenn Simon, FpU), og Eskil slo han heilt ned i støvelhælene. Eskil er òg jævlig god, ingen tvil om det. Og han er forsåvidt ein del hyggjelegare enn Paal, men han har ikkje det temperamentet som Paal scorer så bra med, så Paal er klart betre.
På Strømmen gjekk det òg rimeleg bra, trur eg. Men der gjekk elevane halvvegs i debatten, så det var ikkje så lett. Fæl skule. Der skal eg aldri gå.

No er det vel ikkje fleire skuledebattar på to år. Det er trist. Eg gjer vel faktisk siste valkampinnsats i morgon, då me skal rundt med Ap i fylket, eg skal jo bort heile neste veke. Uff, eg hatar å gå glipp av heile siste veka av valkampen. Det er jo to år til neste gong! Trist å tenkje på, altså. Så då får eg gjera ein ordentleg innsats i morgon.

"Eg trudde det stod L for Lae, eg!"

2007-08-28T20:46:00.000+02:00

"Kva vil me ha? LÆRLINGPLASSAR! Når vil me ha det? NO!"

Det sat me i AUF, RU, Elevorganisasjonen, Fagforbundet, LO m.fl. og sa i dag, på trappa til rådhuset.
Eg trudde eg berre skulle på ein liten aksjon med AUF i Akershus, stå på Karl Johan og dele ut flyers eller kanskje noko litt meir oppfinnsomt, men der tok eg feil. Då eg var på veg til kontoret kvart over to i dag, ringde Åsmund og sa at dei var seine, så eg måtte ringe fylkessekretæren i Oslo og avtale å møte han på Youngstorget ein plass halv tre. Telefonnummeret han gav meg, var ikkje i bruk. Heldigvis fann Trygve meg forvirra på ein benk ved fontena, kom bort og sa "hei, du er ikkje tilfeldigvis den i AUF i Akershus som skulle møte meg her," utan at eg aner korleis han skjønte at det var meg. Kanskje han hugsa at han hadde sett meg på Utøya, eller kanskje han berre syntest eg såg ut som ein typisk AUFar, ikkje veit eg. Men han var ein hyggjeleg fyr, som saman med tre andre frå Oslo geleida meg til rådhuset, og fortalde meg om det som skulle vera ein demonstrasjon i regi av dei tidlegare nemnte organisasjonane.

Me fekk alle utdelt røde t-skjortar med learning-L-en ein har i bakruta på bilen når ein lærer å køyre bil på framsida, og "1 av 2 i Oslo får ikke lærlingplass i Oslo - vi vil ha lærlingplass til alle!" på baksida. Då alle hadde fått og var klare, sat me oss på trappa framfor rådhuset, og folk frå bl.a. AUF og RU heldt innlegg.
Etter kvart kom Rune G og Nina Bache, og me overrekte sistnemnte ei t-skjorte, før ho òg heldt eit lite innlegg.
Og så skjedde det noko morosamt. Ei drosje køyrde inn på plassen, og ut kom Erling Lae, og tok mikrofonen og sa "eg trudde det sto L for Lae, eg!" og sikta då til t-skjortene våre. Folk lo og "bua" han ut, før fyren med mikrofonen sa "nei, Erling, vent! Me gjer han ei t-skjorte!" og overrekte han òg ei t-skjorte, på pur faen. Og Lae tok imot med stil, for han er ein respektabel politikar, og ein flott mann, hadde det berre ikkje vore for politikken han frontar.

Så bar det tilbake til kontoret, der Frida og eg pakka og skreiv adresser på 120 brev som skal sendast ut til nyfrelste (les: verva) AUFarar.
Og i morgon skal eg vera med på skuledebattar.

Elles enn det har ikkje så mykje skjedd, anna enn at eg tilbrakte laurdagen på Krocketfestivalen i Halden, der Silja og eg selte pølsar i sju timar for å dra på ein Goo Men-konsert med attenårsgrense på kvelden. Det kan høyrast veldig kjedeleg ut, men med Erlend, Joakim, Amanda og Peri som moralsk støtte og nye vener gjekk det veldig greitt, og konserten var jævlig bra.

Det var ikkje så ille å starte skulen igjen

2007-08-21T21:23:00.000+02:00

Faktisk. Det var heilt greitt. Eg tykkjer det er fint å ha noko fast å gjera igjen. Ein fast rutine kvar dag. Eg taklar ikkje å sitje og sløve tjuefire timar i døgnet, slik ein ofte gjer i ferien.
Eg synest det var herleg å faktisk vera trøytt igjen i går, ikkje herregud-no-orkar-eg-ikkje-meir-festival-trøytt, men eg-var-tidleg-oppe-og-seint-ute-i-dag-trøytt. Då søv ein så godt.

For eg var ute ganske seint i går, me dreiv valkamp på Eidsvoll heilt til ti. Eller, dvs, me dreiv plakataksjon, noko som var morosamt. Opne bildørene medan bilen enno er i fart, hoppe ut, løpe til veggen/stolpa me såg, ein held opp plakaten, den andre stiftar, og så løper begge tilbake til bilen fortast mogleg og lukkar dørene i fart. Trening er det òg, iallfall for ei som er vann med å aldri gjera noko anna etter skuletid enn å sitje heime.

På torsdag skal eg på studentaksjon, og eg har høyrt rykte om at det skal vera veldig morosamt, så eg gledar meg til det. Og eg vonar at eg får vera med på skuledebattar neste onsdag, det var iallfall då eg fekk fri frå skulen. Flaks for meg at eg har ein så snill lærar. Er visst Paal Mangerud som skal debattere også, og eg har høyrt at det bør eg ikkje gå glipp av.

Valkamp er gøy! Og no må eg gå og sjå vidare på valggreiene på NRK, Terje Søviknes er der no, og han er så ekkel at eg berre må høyra kva han har å seia.

Eg har ei kjensle av at det er januar,

2007-08-15T20:23:00.000+02:00

men det er det jo ikkje. Eg sit her med ei vinterkjensle, tenkjer at når eg ser ut av glaset, så vil det vera kvitt der ute, og mørkt. Men så ser eg ut. Og der er det berre tre som vaier i den litt for sterke vinden og regn.
Eg synest det lukter vinter. Eg har den kalde lukta av snø og frost i nasen dagen lang. Eg legg meg i sofaen med eit pledd rundt meg og foldar hendene om ein kaffikopp. Eg gledar meg til vår og grønt gras.
Men det er august. Og eg hatar jo vanlegvis vinter. Det er ei årstid eg helst ikkje vil tenkje på, som eg helst berre vil droppe. Men dei siste dagane, dei dagane eg har vore i Noreg, har eg hatt ei kjensle av at det er vinter, og når eg tenkjer meg om og finn ut at det ikkje er det likevel, vert eg skuffa. Eg gledar meg til det skal falle snø no. Eg gledar meg til å traske ut i mørket, høyre snøen lage kreppelydar under skoene mine når eg trør, tidleg ein tysdagsmorgon, med vått hår som frosser til is og øyretelefonar som erstatting for lue. Åh, så fint det skal verte.
Eg skjøner ingenting.

Men eg har no vore i Ungarn då. På Szigetfestivalen. Og eg har vore på Øyafestivalen. Det er det eg skal skrive om i dag, sjølv om det heller er andre ting eg vil skrive om. Eg har nemleg lært no at det er ikkje alt ein bør legge ut på internett.

For nøyaktig ei veke sidan drog eg til Budapest. Opp klokka sju, var på Gardermoen klokka åtte, der eg møtte Sarakka, Agathe og Sandra. Gjekk rundt med dei, før me gjekk til gaten, og der trefte me Eirik og Mats og venene deira, samt heile Kaizers delvis med familie og crew. Under flyturen sat eg ganske langt framfor dei andre, så då eg ikkje trong å ha setebeltet på, skviste me meg inn mellom Sarakka, Sandra og Agathe i seta deira. Så flyturen gjekk rimeleg fort, med folk å snakke med som gleda seg like mykje som meg til dagen etterpå, og med visse morosame sovetryne på flyet (dvs. Geir og Janove spesielt) å le av.
Onsdag kveld gjekk mest med til å berre vente på morgondagen. Herlighet, som eg gleda meg (og med god grunn).

Til slutt vart det endeleg torsdag, og eg vart dratt med på nokre turistgreier på Budasida av byen, før eg endeleg heiv meg på t-banen til Sziget, veksla billettane inn i armbånd, og prøvde å finne vegen til Main Stage, der Kaizers skulle spela om ein time. Det viste seg at festivalområdet var ein god del større enn eg fyrst trudde. Berre å gå frå inngangen til Main Stage tok nærmare ti minutt. Å gå frå inngangen til andre enden av festivalområdet tok dobbelt så lang tid. Øya var stor, og festivalen dekka heile øyområdet. (Eg ante heller ikkje at det skulle vera 450 000 menneske der før Eirik fortalde meg det, skvatt litt der ja.)
Men eg fann fram, og framfor scena var det ikkje så mange folk. Ein tredve-førti stk kanskje. Heile fyrste rad var dekka iallfall, utanom heilt på sidene. Og Agathe hadde heldt av plass til meg, så eg fekk rimeleg perfekt plass, litt på Terjesida av scena.
Det morosame var at Kaizers måtte hjelpe til å rigge på scena sjølve. Terje var ute og stemte gitarane, Rune testa trommane, Øyvind rigga opp bassen, og Helge prøvde orgelet. Og medan Terje stod der og stemte gitaren, regna det hundar og kattar. Det hølja ned. Og Terje stod under tak og gotta seg over å sjå at me vart klissblaute.
Men omtrent fem minutt før Kaizers gjekk på, slutta det heilt. Før den tid hadde riktignok lynet klart å slå ned i det tekniske systemet der, slik at skjermane på sidene av scena ikkje fungerte (og det fekk dei ikkje fiksa før neste konsert), men utruleg nok slutta det før introtapen byrja. Søren og, me som ville motbevise Janoves teori om at det aldri regnar når Kaizers speler (sjølv om jodå, den har vorte motbevist før). Men eg fekk iallfall skifta til tørt tøy, og kom meg gjennom heile Kaizerskonserten uten å verte blaut.
Og konserten var herleg. Eg hadde heilt gløymt korleis det var å sjå dei live, men det heile kom tilbake, det var fantastisk. Ei heilt safe og kjedeleg settliste gjorde ingenting, dei gjorde heile showet så utruleg bra at det vart fantastisk likevel. Eg gledar meg sånn til å sjå dei att, saaatan, eg gledar meg til det.
Ti minutt etter KO hadde gått av, byrja det så klart å regne igjen, denne gongen i endå større mengder. Jaudå.
Seinare på dagen såg me The Good, the Bad and the Queen, før Sarakka og co stakk litt etter klokka ni. Eg vandra rundt åleine ein times tid, noko som ikkje var lett, for så sjukt mykje menneske som det var under The Chemical Brothers har eg ikkje sett før. Men eg kom meg til slutt gjennom folkemengda og ut av området, og drog heim.

Så kom fredagen, som vart mykje betre enn eg hadde trudd. Eg tenkte vel ikkje så altfor varmt om den dagen, anna enn at eg gleda meg til å sjå Gogol Bordello.
Så på dagen vart det litt turistgreier igjen, denne gongen på Pestsida av byen, før eg nok ein gong heiv meg på t-banen, denne gongen i veldig dårleg tid, og forta meg til Main Stage. Eg rakk ikkje fram før Gogol hadde starta, kom berre fem minut for seint, men det var likevel nok til å måtte stå langt bak. Men i ettertid har eg vore glad for det, for Sarakka, Eirik, Kirsti og heile gjengen var ganske mørbanka då dei kom ut derifrå etterpå. Konserten var iallfall heilt utruleg bra, dei sjokkerte meg nærmast, så bra var dei. Nesten Kaizersnivå. Viss det ikkje faktisk var det. Satan, dei var så bra. Herlighet. Dei MÅ eg sjå att.
Etter konserten sat me ein halvtimes tid i ein ring framfor scena; Sarakka, Agathe, Sandra, Eirik, Ole Christopher, Svein Olav, Kirsti, Lovise og eg, så dei fekk kvilt seg litt. Så stakk me bort til Sigøynerscena, som eigentleg heitte World-music-scena, og trefte på eit jævlig bra sigøynerband eg ikkje hugsar namnet på. Alle utanom Lovise, Ole Christopher, Svein Olav og meg forsvann inn i folkemengda og byrja å danse, mens Lovise spurde om eg vart med for å finne ein do. Dei to gutane vart også med, fordi dei skulle ha seg noko å drikke. Så det vart til at me stakk innom ein bar og smakte litt tequila, (herregud, sterkt!), før me fortsatte doleitinga. Me fann ein do til slutt, men det var ikkje så lett, og på turen rakk Lovise og eg å verte ganske godt kjent. Utruleg hyggjeleg jente det der (med stavangerdialekt! Same med Kirsti òg.)
Me vendte omsider tilbake til Sigøynerscena, og vart med og dansa. Då me var ferdige, var samtlege så sveitte at det såg ut som om det hadde regna igjen. Det var ikkje akkurat rolegdans det der. Sigøynerrytmar er herlege å danse til.
Så var det tid for Skatalites, som spelte på same scene. Kirsti, Lovise, Svein Olav og Ole Christopher stakk for å sjå Pink i staden, medan me andre såg det gode ska-bandet med endå fleire bra danserytmar. Mange dansemusklar ein fekk brukt der som tidlegare ikkje hadde blitt brukt så mye, ja.

Etter konserten viste det seg at Sarakka, Agathe og Sandra ikkje fekk labbe rundt åleine lenger, foreldra kom og trakk dei ut av folkemengda. Og det var jo ganske kjipt, så eg stakk av med Lovise og Kirsti og dei to gutane, etter det vart klart at Sarakka og co skulle heim om ikkje så lenge. Medan Svein O og Ole C løp rundt med Lovise og ropte "VIP coming through, hey you, move away, Very Important Person coming through!" gjekk Kirsti og eg i bakgrunn og vart litt betre kjent, før me plutseleg ikkje ante kor me var hen, og måtte snu, og så snu igjen. Me avtalte til slutt å møtast på den baren dei hadde vore på kvelden før, Kirsti måtte berre på do fyrst. Og eg vart igjen spurt om eg kunne vera med og leite etter ein.
Kikki kom seg på do (riktignok eit herretoalett), og me kom oss til baren, etter å ha pressa oss gjennom tusenvis av Madness-publikumarar. Jævlig forvirrande det der, me hadde gått ein rar veg, så eg ante ikkje at me var ved Main Stage. Men det var me altså, og etter at Kikki hadde kjøpt noko meir å drikke, slo me oss ned med Lovise, Svein O og Ole C. Der sat me og snakka ein times tid, mykje om Kaizers, litt om andre ting, det var i det heile tatt veldig koseleg, fram til eg måtte heim, og presse meg gjennom tusenvis av menneske igjen. Men det gjekk den kvelden òg, eg kom meg heilskinna heim, sjølv om eg heldt på å verte overfalt av ein veldig dopa fyr.
Laurdag var det tid for å reise heim. Trefte på Eirik på flyplassen i Budapest, fekk høyra at dei hadde klart å miste Mats, etter at eg gjekk. Så han måtte kave seg til hotellet gjennom ekstremt tordenvêr, og sove dei få timane han kunne utanfor hotellromdøra. Stakkars. Men det gjekk no bra då.

Tok fly med Lovise og Kirsti, ein rask flytur med mykje lesing og soving. Då me landa på Gardermoen, forta eg meg heim for å rekke Skambankt som skulle spela for p3 på Øyafestivalen etter tre eingong. Eg møtte Silja utanfor inngangen, me gjekk inn og stelte oss opp for å sjå Pleasure, og vips, så stod heile Skambankt ved sida av oss. Tollak ved sida av meg, og dei andre ved sida av han igjen. Eg syntest det heile var ganske pinsamt, fordi eg stod der med Skambankt-t-skjorte, og ville ikkje at Tollak skulle snu seg og sjå det. Men likevel, for å sleppe laus fjortisjenta i meg litt, eg hadde jo ikkje akkurat noko imot å stå ved sida av den mannen..
Aanyway, det var iallfall lett for oss å finne ut når dei skulle spela, me berre fulgte etter dei då dei gjekk. Og ved radioscena slo eg av ein liten prat med Truls, som lurte på korleis det var på Sziget, før Skambankt spelte Stormkast, og to jenter skulle konkurrere om å vera best til å forføre med helium i munnen. Mja.
Etter eit par andre konsertar, vart det tid for den ordentlege Skambanktkonserten. Den hadde eg òg gleda meg som eit helvete til.
Og den var herleg. Litt kort så klart, sidan det var festival, men me rakk å bli teke ein god del bilete av, filma ein god del gongar, og me rakk å nyte Skambanktmusikken. Prepple var ein tur oppom scena også, under KKK!. Og etter konserten fekk eg settliste! Eg er evig takknemleg den vakta som hadde valet mellom å gje lista til Alice, Silja eller meg, og gav den til meg. Herleg. Mwaha.

No er denne bloggen altfor altfor lang, så eg avsluttar her, kan berre seie om resten av laurdagskvelden at me såg Primal Scream, som var utruleg bra, så bra at eg kjøpte ei CD av dei etterpå, saman med ei Øya-t-skjorte som viste seg å vera altfor stor, men kul likevel. Så var det så vidt eg kom meg heim, eg klarte å gå feil veg og hamna i feil ende av Risløkka, men eg fann heim til slutt. Klokka halv ett var eg heime, ganske utslitt, klar til å sove lenge, etter tre seine kveldar på festival.

No er eg heime igjen. Ferien er over. Og det er faktisk utruleg deilig. No har eg ein valkamp å delta i, og deltakinga mi startar i morgon, i Lillestrøm, på likestillingsaksjon.

Teori er enkelt. Praksis er et helvetes rot.

2007-08-07T20:40:00.000+02:00

..som Tore Renberg så fint seier.
Eg er nett ferdig med å lesa Mannen som elska Yngve om igjen. Og faen, eg hugsa ikkje at den var så bra. Bra visste eg at ho var, boka, men det var alt eg visste. Eg hugsa ikkje kvifor ho var bra. Men no gjer eg det. Eg er nyforelska i MSEY. Helvete for ei herleg bok. Eg les Kompani Orheim om igjen no, den er det endå lenger sidan eg las, eg las jo den før eg las MSEY fyrste gong. Fint å få lese dei i den originale rekkefølgja òg, sjølv om det eigentleg ikkje har noko å seia.

Mja.. lenge sidan eg har skrive no. Det er ikkje det at eg ikkje har hatt tid, eller internettilgang, for det har eg hatt, i mindre grad. Men eg ville ikkje at noko skulle overskygge den førre bloggen, om Utøya. Så mange gode minne, eg ville at dei skulle trone øvst her på sida. Lenge. Og no har dei gjort det ei god stund, så det er på tide med ny blogg no. Har jo anna å skriva om òg, det som har skjedd i ettertid av Utøya.

Førre helg var det Månefestivalen. Som eg ikkje hugsar så altfor mykje av no, eg gløymer ting så fort. Iallfall dei små detaljane. Men eg hugsar iallfall litt.
Då eg fyrst kom til Fredrikstad på fredagen, drog Silja meg med på ei testvisning av ein ny norsk ungdomsfilm, som ho så fint sa. Det var alt me visste om filmen på førehand, det er jo hemmeleg, slike ting, men Silja sa ho hadde ei aning om at det kunne vera ein snowboardfilm. Javel. Filmen såg me, og ho hadde rett, det var den filmen ho tenkte på. Switch, heitte han, reiknar med det ikkje er så farleg at eg skriv det no. Filmen var iallfall bra nok, på linje med andre norske ungdomsfilmar, kanskje hakket betre. Kanskje.
Men så var det Måne, og då blei det å treffe Amanda, og så få tildelt arbeidsoppgåver. Eg hugsar ikkje så mykje meir frå fredagen, anna enn at Silja og eg snakka litt for mykje om Utøya, og fekk assosiasjonar til Utøya kvar gong me såg eit eller anna som eigentleg ikkje er Utøyarelevant i det heile tatt, men som var det likevel, fordi me hadde hatt ei eller anna oppleving med det. Slik er alltid moro. Men den dagen var det berre Sondre Lerche og DeLillos som spelte, litt for soft for meg, så det var ikkje så interessant. Bortsett fra at det faktisk var koseleg under "Neste Sommer," av DeLillos så klart, for då kunne Silja og eg nok ein gong mimre tilbake til Utøya. Paal song jo den songen, opptil fleire gongar.
Men ja, nok Utøya. Laurdagen gjekk også for seg på ein eller annan måte, alt eg hugsar er at me køyrde rundt bakpå den bilen og plukka søppel på og utanfor heile området, og at me såg Motorpsycho. Og at me kom inn på klubben, så klart. Me fekk bånd som sa at me var over atten av KjellO, fordi Amanada hadde så lyst til å sjå banda som spelte der, og klarte å overtale KjellO. Musikken var altfor heavy for meg, men det var moro likevel.
Meir gidd eg ikkje seia om Måne. Eg hugsar faktisk ikkje meir.

Så var eg på Nebba igjen i nokre dagar, utanom tirsdag, onsdag og litt av torsdag, då eg var heime og pakka. For eg skulle jo til pappa på fredagen. Så eg blei henta på Nebba, og køyrt til Drøbak, der eg skulle vera ein kveld, før eg skulle dra til Halden.
Eg skulle jo på Down on the Farm på laurdagen. Så då køyrde pappa meg dit sånn i totida, og i tretida køyrde mor til Amanda oss til der bussen gjekk ifrå. Og så startar det morosame.

Me bladde opp femti kroner (svindyrt), og gjekk inn i bussen, som dei fyrste. Me hadde utruleg flaks med tida, for hadde me kome berre to-tre minutt seinere, ville me kanskje ikkje fått sete ved sida av kvarandre eingong. Men det gjorde me altså, og då me hadde sete der eit par minutt, sa eg; "du Silja, han der liknar noko jevligt på Geir," om ein mann som stod med ryggen til der ute. "Veit du.. det ER Geir!" fekk eg til svar frå Silja, då Geir snudde seg. Jadå, herleg. Han kom inn på bussen saman med Pål Hausken frå bandet sitt, og sat seg bak i bussen. Så fekk me beskjed om at me måtte ta ein annan buss, fordi denne her ikkje funka. Så me gjekk inn på den andre bussen, som allereie var nesten halvfull då me kom på, og sat oss ned. Eit minutt seinare kom Geir og Pål inn. Då var det ikkje fleire sitjeplassar igjen. Så dei to måtte stå, og det gjorde dei rett ved sida av der eg sat. Så dei tre kvartera me sat på den bussen, var utsikten min på venstre side rompa til Pål. Litt småpinsamt (men eg kan vel ikkje sei at eg mislikte utsikten..), og irriterande, i og med at då kunne ikkje Silja og eg snakke om Kaizers & co slik me alltid gjer, men likevel morosamt. Og utruleg sært.
Me kom no fram til slutt, til ein plass der nærmaste hus var to km unna, og der det var svensk telenettverk, dei svært få gongane det i det heile tatt var dekning på mobilen. Då me kom fram, gjorde me oss kjende på området, før me bestemte oss for å skaffe oss noko mat på nærbutikken, to km unna. Det gjorde me, og på veg tilbake blei me heldigvis plukka opp av eit hyggjeleg, harry par, som køyrde oss heilt til inngangen. Flaks det der.
Fyrst spelte Shit City, riktignok før me gjekk til nærbutikken, og då me kom tilbake var det australske Beasts of Bourbon, som var rimeleg festlege, før det var amerikanske Gillian Welch, som var altfor mykje country for min (eller vår) smak. Men så. Så var det Big Star. Ein halvtimes tid før konserten, klarte utruleg nok Silja å få auge på Christer Knutsen. Det er ikkje dårleg til Silja å vera, med tanke på at ho (iallfall på den tida) ikkje hadde høyrt på eller likte mannen noko særleg. Men då stod me der, ikkje så langt i frå Christer, og seinare også Geir, Pål og eit av bandmedlemma i Sacred Hearts (som er bandet til Christer). Så starta konserten. Og gud det var herleg. Sjølv om berre to av dei fire medlemma var originalmedlemma, Alex Chilton og Jody Stephens, var dei herleg bra. Dei to nye medlemma var utruleg flinke. Og alle fire song. Til og med trommisen. Det likte eg. Morosamt å sjå sånne gamle syttitalsartistar på scena. Eg liker sånt.
Så, eit par timar seinare, var det tid for The Flaming Lips. Og dei var fantastiske. Eit utruleg spektakulært sceneshow, med ei stor ballongboblesak vokalisten stagediva i, andre ballongar som under heile konserten føyk rundt i publikum, romvesen, julenissar, gongongar, store hender, skjerm med masse rare filmar, konfetti og utruleg masse morosam skit dei tok i bruk i løp av dei ca. hundre minutta dei heldt på. Ein herleg konsert. Og me hadde ein herleg sær fyr framfor oss også, som sa då me kom; "hvis dere må tisse i løpet av konserten... så bare tiss." Jadå.

Så har eg berre vore på hytta sidan det, før eg kom heim att i dag. Fint med internett igjen, hadde visst fått fem nye vener på trynebog og heile pakka. Og Christer Knutsen hadde svart meg på MySpace, angåande Down on the Farm; "Så enormt kult at du fikk vært der du og! Jeg hadde tidenes festivalopplevelse.
Holdt på å svime av når de satt igang Ballad of El Goodo.. Alex Chilton synger finest i verden!"
Eg diggar den fyren. Han har svart meg kvar gong eg har skrive til han på MySpace (dvs fire eller fem gongar på berre nokre måneder). Det er slik man skal behandle fansen.

Og i morgon reiser eg jo til Budapest. Satan, eg kan ikkje fatte at eg faktisk skal sjå Kaizers igjen. Kaizers! I morgon er det nøyaktig åtte månader sidan sist. Faen. Det må berre bli herleg. Og så er det Gogol Bordello dagen etterpå. Og Skambankt på Øya på laurdag. Og Bigbang. Og neste veke Zahl og Ralph Myerz. Og neste veke der igjen The Goo men. Og eit par veker etterpå der igjen Kloster. Også er det jo valkamp også inni alt det her. Eg har herleg mykje å sjå fram til, og det er det fint å ha i bakhovudet.

Utøya!

2007-07-23T15:10:00.000+02:00

Her kjem ei, muleges litt for grundig, oppsummering av nestenveka eg nett har tilbrakt på Utøya.

Det tok ikkje meir enn to minutt for meg å skaffe meg ei sova i telt med, ei tidlegare ganske ukjent Regine, kom bort til meg på Youngstorget og spurde. Eg trong ikkje eingong å setje opp mitt eiga telt. Fantastisk.

Etter ein busstur på rundt tre kvarter, kom me til der båten gjekk over til øya, og der fekk me veta at all bagasje skulle sjekkast (alkoholforbod). Ingen jubel for det kanskje, men kva val hadde me vel, me måtte berre stille oss i kø og vente på tur. Då eg nærma meg blei eg letta over å sjå at han som sat der ikkje sjekka særleg nøye i det heile tatt, og glad fordi han snakka stavangersk. Eg såg han berre klemte litt på bagen til dei framfor meg, før han sa "godkjent" på den fine dialekten sin, utan å sjekke ordentleg i det heile tatt. Så kom eg fram dit då, la sekken min (som var helvetestung) på bordet framfor han. Han såg korleis eg sleit med å løfta sekken, tok på han, og sa "mjaa.. kan’kje du ta også snu an?" Herlege småsadistiske Jokke. Men eg måtte jo berre gjera som han sa, så eg snudde sekken, noko som riktig nok tok litt for mange sekunder, og kva gjorde han så? Jodå, han tok så vidt på sekken og sa "godkjent!" med eit glis om munnen. Fantastisk.

Omsider kom me oss over til øya, fann Akershusleiren, og fekk teltet til å stå, sjølv om me gjorde eit eller anna feil inni der som gjorde det heile ganske fokkt opp.
Så var det middag (middag klokka eitt kvar dag, woho), og etter det heldt Martin innleiing. Seinare drog eg på Eskils politiske verkstad om ”kampen om velferdsstaten”. Interessant nok, men politisk musikk med Paal ein time seinare var mykje betre.
Så mykje meir skjedde det vel ikkje den dagen, utanom at eg antakeleg blei introdusert for Einar, Christian og ymse andre Østfoldfolk, samt Yri.

Torsdagen starta med Jonas Gahr Støre som heldt innleiing i Bakken, noko som var veldig interessant og lærerikt. Han er fantastisk god til å snakke. Og eg må seia at AUF-folk var overraskande flinke til å halde små innlegg og stille spørsmål. Eg har mykje å lære.
Ein middag seinare var det politisk verkstad igjen, denne gongen høyrde eg på Gudmund Hernes som snakka utruleg godt om utdanning. Lærde mykje der òg. Så var det Reiulf Steen som snakka om Arbeiderhistorie og ideologi, og det var veldig interessant. Han jamna det heile ut med ein herleg humor, og engasjerte verkeleg publikum i det han snakka om.

Seinare på dagen var det grilling med venskapsfylket vårt, nemleg Finnmark, og så var det konsert med Blind Archery Club og Karpe Diem. Fyrstnemnte var bra nok, sistnemnte hadde ein del gode tekstar, men fæl musikk elles (sorrei Karen).
Ein eller annan gong mellom desse konsertane og Utøyasjekken, blei me kjende med Yri og bagasjemannen Joakim, som eg ikkje hugsar korleis kom inn i biletet eingong, han berre var der bestandig når Yri var der. Morosam fyr, så det var ikkje noko dumt i det. Men så var det altså Utøyasjekken og speed-dating, Oda var med på fyrstnemnte, og Silja og Yri på sistnemnte.
Etter speed-datinga gjekk Silja og eg og fann oss eit bål borte bak Finnmarksleiren. Der fann me folk me kunne prakke musikken vår på, etter at Carl/Karl hadde plaga oss med techno og trance uuthaldeleg lenge.

Fredagen starta med Likestillingsdebatt med Trond Giske, Sissel Rønbeck og Martine Aurdal. Det var òg interessant, men varte litt lenge, det er eit helvete å sitje så mykje på harde steingolv som me har gjort dei siste dagane. I går hadde eg faktisk så vondt at eg ikkje klarte å sitje heile kvelden.
Men så var det verkstadar igjen, eg sat (på ein stol, til og med!) saman med Solvår, Yri og Joakim (ikkje Jokke-Joakim, men han andre Joakim) og høyrde på generalsekretæren i Norsk Folkehjelp snakke om Afrika. Så var det praktisk verkstad – aksjonsverkstad med Stine Renate denne gongen. Det er eg glad eg drog på, for eg enda tilfeldigvis opp i ei gruppe med Yri, Jokke, Joakim, Torstein og Marie frå Rogaland, og ei frå Agder. Flaks med den ja, sjølv om det er pinsamt å vera austlending blant masse rogalendingar. Men me skulle altså lage ein aksjon, og vår aksjon innebar gjørmekasting på sentralstyremedlemma. Meir om det kjem snart.
Litt vandring og hundeklapping seinare var det klart for stand-up. Og for å vera heilt ærleg, så var eg ganske skeptisk til nettopp det. Men faen så utruleg morosame dei var. Eg lo og lo og lo, og eg var ikkje den einaste. Dei var utruleg flinke, kunne nesten ikkje blitt betre. Dei hadde til og med putta ein del Frp-hets inni programmet òg. Det var herleg humor (men til tider ikkje).

Etter stand-up var det karaoke, der Yri og Silja song ”Crazy Little Thing Called Love” av Queen, medan folk dansa i salen og greier. Ikkje dårleg.
Så var det nattfilm, nemleg The Last King of Scotland. Yri sovna heile tida, så ho gjekk ganske tidleg, men me fire andre såg han ferdig. Og då han var ferdig var det til sjokk for meg dagslys ute. Det resulterte i at eg fann ut at eg ikkje kom til få sove, så eg lurte på kva eg skulle gjera, før eg kom på at eg kunne jo like så godt berre vaske håret, slik eg eigentleg hadde planlagt, før eg fann ut at dusjane stengde klokka ti. Så då måtte eg ta det i Tyrifjorden. Det fungerte så vidt utan at eg måtte bade heile meg, sjølv om eg var få cm frå å tryne enkelte gongar. Eg trur ikkje det såg så bra ut då, derfor er eg glad Silja har lovt å ikkje legge ut bileta.
Etter badet gjekk me og la oss på scena i Bakken, der Jens og Jonas og dei heldt talar. Der sov me i to timar, før me sto opp litt før åtte, og gjekk tilbake til teltplassen. Eg hadde planlagt å sova eit par timar då, Jens skulle jo ikkje koma før elleve, men sjølvsagt hadde Lo bestemt seg for å vekke oss tidleg akkurat den dagen, me skulle nemleg spela fotballkamp mot Roga-/Agderland, og alle måtte vera med å heie.
Lo grafsar og slår på teltet vårt; - Kven søv i dette teltet?
- Meg og Regine..
- Kom dykk opp, det er fotballkamp! Skal de ikkje spela?
- Jodå, Regine skal, men ho er oppe allereie.
- Kom deg opp og hei du òg!
Så eg hadde ikkje mykje til val, iallfall ikkje då Mani kom og spelte på gitaren og ein eller annan fekk tak i megafonen. Då vakna alle fylka.

Fotballkampen tapte me 3-1, eg visste for så vidt ikkje kven eg skulle heie på uansett, eg er jo mykje gladare i Rogaland enn mitt eiga fylke. Så var det volleyballkamp mot Nord-Noreg, som eg trur me vann, men heilt ærleg bryr eg meg ikkje.
Jens kom, heldt tale/innleiing, fekk ymse gåver og innlegg tilbake, og gjekk rundt til tre fylke saman med pressa. Me i Akershus var eit av dei fylka, så me drog 1 %-tingen endå lenger og lagde ei kake som det sto ”Jens: 1 %” på, og som hadde ein prosentdel av seg farga med sjokolade, og det bittelitle stykket var alt Jens skulle få av kaka før regjeringa faktisk hadde lagd eit statsbudsjett som viste at dei skulle gje ein prosent i bistand. Han fekk òg sjå eit diplom og ein gullmedalje for ”fyrsteplass i VM i bistand,” som han skal få om to år, viss dei har gjort som dei lovde.

Så, klokka to, var det gjørmekastingstid. Rogaland hadde sjølvsagt ein volleyballkamp å spela akkurat då (og heile gruppa bestod jo av rogalendingar og meg), så Silja blei med, og ho, Jokke (som ikkje skulle spela) og eg gjekk og skaffa gjørme. Fyrst gjekk me inn i skogen, på kjærleiksstien, som heller burde heitte dødsstien eller noko slikt, for særleg trygg var han ikkje. Me fekk tak i masse crappy jord som me blanda med vann, men det gjekk ikkje heilt bra. Men heldigvis var det masse gjørme på bakken utanfor sanitetsbygget (sentralstyremedlemma blei ikkje heilt glade då dei fann ut at gjørma var derifrå..) som me kunne ta. Me plukka i fire-fem bøtter, medan me klarte å få oss sjølv dekt til med gjørme, då særleg meg, og ”tilfeldigvis” splasha ned teltet til ein litt oppgitt Agderfyr, og Jokke blei veldig gjestmild; gjekk rundt og helste på og klemte ymse ukjende folk, som ikkje blei så altfor glade for gjørmeklemmar.
Så gjekk me rundt på teltplassen og reklamerte for gjørmekastinga som skulle byrja klokka fire, og klokka fire var det tjukt med folk utanfor hovudbygget, der Stine Renate og Truls stod klare til å bli kasta på. Etter kvart kom også Martin, Eskil og Tonje, og folk betalte gladeleg pengar for å kaste på dei, det var til og med mange som gladeleg betalte hundre kroner for å ta ei heil bøtte og kaste på dei. Me fekk mange herlege bilete, og ymse truslar fordi me sa dei skulle opp på trynebogå. Og det skal dei, alle saman, etterpå. Eg gledar meg til å legge dei ut.

Gjørmekastinga blei by far den beste aksjonen, etter mi meining, kyss-, masasje- og klemmeboden og auksjonen var bare skit i forhold til vår aksjon. Eg håpar me kan gjenta det til neste år, gjørmekasting burde bli ein tradisjon.
Denne dagen gjekk me glipp av både politisk og praktisk verkstad, fordi gjørmekastinga kom midt oppi det, men det gjorde ingenting. Stakkars Torstein då, som kom med fire nye bøtter fulle av gjørme han hadde plukka, rett etter sentralstyremedlemma hadde gått. Eg fekk skikkeleg dårleg samvett for det. Som vanleg. Men så måtte me rydde opp, Jokke klarte sjølvsagt å ta vasslangen og halde meg fast og sprute meg fullstendig ned, utan at eg fekk tatt hemn, noko som irriterer meg noko jævligt enno. Faen ta deg, Jokke.
Så etter middag ein gong var det auksjon, der dei auksjonerte bort alt frå t-skjorter til hår til menneske, og det var i grunn ganske kjedeleg. Høgdepunktet var vel då dei heldt på å klippe håret til Jokke, før han løp sin veg. Og litt morosamt var det jo då Eskil og Martin blei selt for 300 og 600 kroner. Dei fekk inn ein del pengar der ja. Under heile opphaldet gav me nok ein del tusen til saman. 5000-7000 kr berre på aksjonane, og omtrent alle kjøpte jo ”Freedom for all political prisoners”-skjorta (600 menneske x 120 kr er ein del), og omtrent alle gav masse pengar for at Eskil og Martin skulle strippe (det høyrest ikkje så bra ut når eg skriv det her). Så no håpar eg me får sette fri nokre politiske fangar altså.

Etter auksjonen var det framvisning frå koret og rockeverkstaden, noko som for så vidt ikkje var så altfor spennande, men greitt nok. Så gjekk Silja og eg åleine rundt ein times tid, litt einsame og kjeda (iallfall var eg det, Silja var så trøytt), medan me venta på at sentralstyrets underhaldningsshow skulle starte. Det gjorde det til slutt, og me blei vinka bort til Yri og Jokke igjen, slik at me ikkje var åleine lenger. Underhaldningsshowet var faen så morosamt, eg lo like mykje som på stand-up-showet, sjølv om det var nokre interne spøkar eg og andre ikkje tok. Men Eskil og Martin som strippa, Martin som smakte på og tok på ymse ting med bind for auga (haha, eg ler enno av kor fort han trakk handa tilbake då han fann ut at han tok på rumpa til Paal, stakkars), synkronsymjinga på land, og alt det andre dei gjorde var herleg morosamt. Sjølv om det med Eskil og.. ja, dei som veit det, veit kva det var, dei andre treng ikkje veta det. Men det gjekk kanskje litt for langt, med barn som faktisk var under ti år i salen, sjølv om det var jævla morosamt. Og det med Paal som var liten unge og plutseleg byrja å kline med mor si var kanskje litt creepy, men uansett. Dei var utruleg flinke, godt program dei hadde sett opp.

Etter underhaldninga gjekk me ut og byrja å ta bilete. Eg tok haugar av bilete av Jokke og Yri og etter kvart også Silja som dansa, og ymse andre ting, før eg gav kameraet mitt til Jokke, og Silja forsvann ein times (eller var det meir?) tid. I byrjinga var eg litt nervøs ved tanken på at Jokke hadde kameraet mitt, han verkar ikkje alltid som verdas mest stabile person, men det gjekk heilt bra, og då eg fekk det tilbake var det 300 fleire bilete på det enn det var då han fekk det. Og det er eg jævlig glad for, så tusen takk te Jokke. Medan han løp rundt og tok bilete av masse menneske eg berre har sett på desse bileta og aldri elles, kjøpte eg litt mat til Yri som ikkje hadde pengar i det heile tatt, og me prøvde å fylgje etter Jokke med kameraet mitt, men det var ikkje alltid så lett. Til slutt gjekk me ut igjen og tok ymse bilete av Torstein 1 og 2, og mange andre rogalendingar, før me gjekk og sat oss ved bålet til Sør-Trøndelag. Der blei kameraet mitt sendt rundt mellom omtrent alle som sat der, eg trur ikkje det va éin person som sat rundt det bålet som ikkje verken tok bilete med kameraet mitt eller blei teke bilete av. Til slutt fekk eg det tilbake, og etter kvart kom Silja og sat med oss eit par timar, før hu gjekk og la seg. Dei resterande fem-seks timane av natta, sat me fyrst og song og spelte gitar, eller dvs ein trønder og ein nordlending frå sentralstyret (som består av omtrent berre nordlendingar) spelte gitar, eg heldt note- og songboka, Jokke heldt lommelykta, og halvparten av oss som sat der song med. Etter kvart stakk dei to med gitarane for å leggje seg, det var vel i fire-femtida, og då kom det nye trønderar, bergensarar og Opplandfolk som hadde sete ved Oslobålet tidligare. Me byrja då å lage eit nytt Noreg, som innehaldt dei tre storbyane Oslo, Stavanger, og Bergen, medan Trondheim og Ålesund låg nedgrave i bålet, Polen låg i Stavanger, Russland (som då var bare ei lita whiskysjappe) låg i sentrum av Oslo, medan ymse andre land også låg inni landet ein plass, og me brente USA og ymse andre land, og hadde det generelt sett utruleg gøy. Inni der starta også ein Åge Aleksandersen og Trøndelag/trøndersk-vs-Stavanger/rogalandsk-debatt som eg synest me på Stavangersida (Jokke, Yri, Marie og meg) vann ganske overlegent, og eg storkoste meg som aldri før med å diskutere dialekt i to timar, slik me gjorde. Jokke og eg lagde og ein liten song som heitte ”burn, Åge, burn!” grunna at me hadde ei songbok me skulle brenne, og trønderen som brente side for side, nekta å brenne Åge Aleksandersen-songane. Det enda til slutt med at han gjorde det, men Jokke, Yri, eit par andre folk og meg hadde jævlig gøy med å mobbe og motargumentere fyren før han gjorde det. Ein del sære argument blei det så klart, med tanke på at me var heilt utruleg overtrøytte. Eit anna tydeleg teikn på det var at då ein fyr naus i teltet sitt, sånn i sekstida, lo heile bålet utan stans i fem minutt. Herleg.
I desse timane me sat der kom og gjekk forskjellige folk heile tida, dei einaste som sat der heile natta gjennom var Jokke, Yri og meg, og delvis Marie. Eg har aldri hatt ei så morosam natt før, det var herleg å sitje der blant tre og ein halv rogalendingar (Marie bur og har budd der lenge, men snakkar ikkje stavangersk) og bli god ven med dei, eg er så glad eg blei kjent med dei. Eg blei ikkje ordentleg kjent med dei før den natta, så sjølv om trøttleiken omtrent tok livet av meg, ville eg ikkje gått glipp av å vera vaken den natta om eg så fekk pengar for det.
Natta gjennom dreiv folk frå Telemark og Sør-Trøndelag og plaga folk som låg ute og sov, med å teikna på dei med ymse ting som potetsalat, kull og sprittusj, og med å putte pølser oppi soveposar. Då morgonen kom, og klokka blei sånn sju-ish, kom det ein trønder og sat seg med oss (oss var då berre Yri, meg og delvis Jokke, som dreiv og pakka litt telt også). Han gjorde då den feilen å sovne, med hovudet ned på brystet sitt, ved brystlomma si. I den lomma tok Jokke og la ein Telemarkspølse (altså ei pølse som Telemark hadde teke med seg til bålet i løpet av natta). Yri og eg, overtrøytte som me var, lo og lo og lo, heilt fram til han vakna, då me lo endå meir.

Så blei det jo morgon då, og me måtte gå og pakke for å dra heim, trist som det var. Rogaland var så heldige å få dra klokka tolv allereie, medan me i Akershus ikkje fekk dra før tre. Eg fekk ikkje sagt ha det til alle eg ville, verken frå Østfold, Rogaland eller Trøndelag, ikkje til Jokke og Marie eingong, men eg rakk iallfall å seia ha det til Yri då, det var jo noko.
I dei tre timane me ikkje hadde noko så helst å gjera, la eg meg ned på plenen der det pleidde å stå telt (faen så trist å sjå på den plassen når det ikkje er telt der), og sovna, endeleg. To timars søvn på to døgn er ikkje bra, eg blei jævlig dårleg utpå sundagen der. Men eg sovna altså, i ein times tid, og blei solbrent på den eine sida av trynet, det var ikkje så behageleg. Ikkje fint heller. Men så gjekk me ned med bagasjen og rydda litt søppel og sånt, eg sa ha det te Silja, og eg sovna igjen, og blei endå meir solbrent.
Til slutt kunne me endeleg/dessverre (endeleg fordi det var dritt å bare sitje der å vente, dessverre fordi det var helvetes trist å dra frå plassen og menneska) dra, og me va på Youngstorget igjen klokka kvart over fire i går.

Elles har eg klart å pådra meg ei forkjøling i løpet av turen, og eg har klart å faktisk vende meg til lukta av røyk, så mykje som Jokke og Yri røyka. Ikkje så bra kanskje.
Men eg trur eg omtrent kan seia at eg har hatt nokre av dei finaste dagane så langt i livet mitt denne veka. Eg var litt for sentimental då eg kom heim, slik eg absolutt ikkje pleier å vera, men det var litt fint òg. Eg saknar Utøya. Politikken, innleiingane, alt me lærde, gjørmekastinga og gjørmeskaffinga, sitjinga rundt bålet, allsongen, underhaldninga kvar kveld, all fotograferinga, musikksnakket, alt me lo av, og mest av alt; alle dei nye kjenninga, dei herlege menneska. Dei var herlege sjølv om eg ikkje blei ordentleg kjent med dei. Eg seier det igjen; AUF-arar er utruleg lette å bli kjent med.

Så til bileta:

Regine og Anine (og Gudmund Hernes i bakgrunnen)

Blind Archery Club

Volleyball og Lo i aksjon

Ein ukjent person og Jokke hiv gjørme på Tonje

Yri og Jokke dansar

Ein eller annan og Jokke "kliner"

Typisk Yri-og-Jokke-påfunn

Yri har eit par rare utvekstar

Me fekk ein del bilete å le av

Meg, rosafyren og Yri

Jokke og.. eh.. Lene? Lena? Noko slikt, trur eg.

God morgon? Me var trøytte utpå morgonkvisten. Her var vel klokka nærmare seks.

Fyren som fekk litt nattmat i gåve frå Jokke

Over og ut.

Og så var eg heime att.

2007-07-17T20:32:00.000+02:00

Sidan fredag har eg vore innom Risør, Lyngør, Grimstad, Lillesand, Mandal, Lyngdal, Flekkefjord, Egersund, Varhaug, Bryne, Sandnes, Stavanger, Rennesøy, Ølen, Vinje, Rjukan, Gaustablikk og Kongsberg. Og det er sikkert eit par plassar eg har gløymt.

Alle byane/plassane var fine og koselege, utanom nokre få, til dømes Lyngdal og Ølen. Og eg må vel, nesten diverre, seia at Stavanger fortsatt er finast.
Av plassane eg har nemnt, kan eg berre førestille meg sjølv bu i Risør, Sandnes, Stavanger eller Kongsberg. Eg har sett så mykje bondeliv og ødemark den siste veka at Lørenskog no nesten verkar som ein interessant og sivilisert - men enno stygg - plass. Sør- og sørvestlandet er utruleg pent. Og Midt-Norge (Rjukan). Det er ikkje Austlandet. Men det er vel ei kjent sak.

Elles kan eg melde at eg no er fire CD-ar rikare (Cloroform - All-Scars, Kaiser Chiefs - Yours Truly, Angry Mob, Paul McCartney - Memory Almost Full og Sufjan Stevens - Illinois/Come On Feel The Illinoise!), at eg saknar ein viss person hvis namn byrjar med K og endar med ristoffer, at denne personen også har verdas søtaste lillesyster, at me hadde solskinn heile tre av dei seks dagane me var borte, at eg enno er nokså dialektforvirra, at eg i dag har pakka ut av kofferten, køyrt tre vaskemaskiner, og så pakka i ein sekstilitarssekk igjen, at eg gjorde det fordi eg skal på Utøya i morgon (insert big smile here), og at det er nokre gutar utanfor vindauget mitt som kastar noko greier på bakken som lager ein utruleg irriterande lyd.

Så mykje meir er det vel ikkje å seia. Om litt over eit halvt døgn er eg altså på veg til Youngstorget, der me skal ta buss vidare til Utøya. Eg gledar meg, men eg må innrømme at eg er litt nervøs òg. Når ein er meg veit ein aldri korleis slike ting går. So please wish me luck!

Nokre bilete frå turen (dårleg kvalitet nå som eg har gjort dei så små, men):

Jæren, eg hugsar ikkje heilt kor

Orrestranda (trur eg)

Hardangervidda

Hardangervidda igjen

Gaustatoppen (bilete teke frå hotellet vårt, som altså låg like ved)

Rjukan (ved Vemorkfabrikken, den dei sprengte under andre verdskrig)

Ruinar av ein kraftstasjon på Rjukan, enno like ved Vemorkfabrikken.

Oh the glory

2007-07-10T22:29:00.000+02:00

Tidlegare i dag var eg ordentleg svolten for fyrste gong på to veker. Og det kjentest faktisk godt. Eg har ete så mykje i ferien (sjølv om det ikkje synest) at eg tykte det var ei god kjensle å vera svolten. Det er nesten litt skummelt.
Eg skal byrja med vanlege matvanar att ja, det er iallfall heilt sikkert.

Så, i morgon dreg eg. Klokka ni allereie. Det er litt uverkeleg, det har vore så lenge til i lang tid no. Risør og Grimstad i morgon, Kristiansand og Flekkefjord på torsdag, og endeleg Stavanger på fredag og laurdag. Og så Telemark igjen på sundag og måndag. Det vert nok ein fin tur, eg ser ikkje nokon grunn til at det ikkje skulle verte det. Eg gledar meg.

Men det er éin ulempe då. Eg har klart å verte ganske avhengig av datamaskinen igjen, diverre. Haha, det er jo berre tragisk. Men eg har vorte heilt avhengig av Wolfmotherforumet. Og ikkje minst musikken eg høyrer på her heile tida. Eg kjem til å få kraftige abstinensar no når eg ikkje har PC på to veker (minus éin dag mellom Stavangerturen og Utøya). Men eg har jo berre godt av det då. Abstinensane slepper nok taket til slutt, får me vona og tru.

Eg har oppdaga verdas finaste song. Casimir Pulaski Day av Sufjan Stevens. Han er så trist, skjør og fin. Utruleg fin. Eg har Ben å takke for den songen, han har heilt rett, songteksten er fantastisk fin. Og Sufjan Stevens har verdas herlegaste stemme. Eg må berre få tak i ei plate av han. Det ser ikkje ut til å vera noko problem heller, i og med at Platekompaniet hadde rundt ti plater av han, så eg får sjå om eg finn noko i butikken i Stavanger. Eller Kristiansand. Eller ein eller annan plass.

Men no startar ein film eg skal sjå. I'll be back in a week or two.

Eg trur eg skal melde meg ut av Facebook

2007-07-08T15:33:00.000+02:00

Øyvind gav meg motet til å gjera nettopp det. Eg orkar ikkje meir Facebook. Han gjekk framfor med eit godt eksempel og sletta profilen sin for ei veke sidan. Eg burde eigentleg gjera det eg òg. Og eg vil, å vera der minner meg berre på alt som skjedde med Anita, Nina og tante Kari og det der. Men eg kan nesten ikkje, pga AUF. Det er så mykje som annonserast der, og alle bilete vert lagt ut der. Eg får jo ikkje med meg noko om eg melder meg ut.
Wow, for eit dilemma.

Elles har eg vore stuck med familien på Nebba i helga. Vêret var jo ganske fint faktisk, så det var ikkje så ille. Dessutan såg eg på Live Earth i heile går. Eg visste jo ikkje når Wolfmother skulle spele, så eg måtte sjå på heilt frå klokka ti. Dei spelte ganske bra, men stemmen til Andrew er ikkje heilt bra i starten. Det er han aldri. Men han var bra igjen då dei starta på Woman. Litt pinsamt var det med at han prøvde å få publikum til å seia noko dei ikkje ville seia, men han henta seg fint inn igjen då, fekk dei til å seia eit eller anna med "SOS" i staden for det med "mother", eg skjønte ikkje kva han sa eingong. Det trur eg ikkje publikum der gjorde heller.

Men sjølve bodskåpen til Live Earth nådde meg faktisk òg. Eg vart emdå meir meir interessert i å kildesortere ordentleg osv, gjera ein innsats.

Men no skal eg ut og sykle. Det er noko eg har gjort kvar dag den siste veka. Eg er nesten stolt.

I fell down in the desert, baby

2007-07-02T19:51:00.000+02:00

No er eg så lei av å sitje heime åleine kvar dag at.. eg veit ikkje.

Men i dag var eg faktisk såpass lur at eg tok meg ein liten sykkeltur rundt i kommunen. Eg sykla opp til Finstad, den fyrste skulen eg gjekk på, og rundtom i området der, eg har jo ikkje vore der på tre-fire år. Og så sykla eg Hammerrunden motsatt veg av det me pleier med skulen. Litt trim. Det hadde eg veldig godt av.

Saka er at det er berre ikkje noko tenkeleg å gjera som eg ikkje har gjort. Eg har vaska huset fire gongar på ei veke, eg støvsuger oftare enn nødvendig, eg har skrive lister av alle slag og kjem ikkje på meir å skrive om, eg har ringt systrene mine så mykje at eg ikkje kan bruke mobilen noko særleg meir i nærmaste framtid (uansett er mobilen så godt som øydelagt), eg har sett alle filmane mine, høyrt på alle platene mine... Det eineste eg ikkje har fått gjort, er å lesa. For det kan eg nemleg ikkje så lenge eg ikkje har briller. Eg ser dårligare enn nokosinne no, det er ikkje mogleg for meg å lesa avisa eingong utan å få ein ulideleg smerte i auga og heilt slørate syn. Eg hatar at mamma er så treig med å ta meg med til ein optikar.
Ikkje kan eg bake heller. Sjølv om det er eit veldig fint tidsfordriv. Men eg endar berre opp med å spise det eg bakar sjølv, og det vil jo ikkje vera akkurat sunt. Eg skal faktisk lage både middag og sjokolademousse i morgon då. Men eg kan ikkje ete seks skåler med sjokolademousse åleine! Karen? Anybody?

Ein ting som har redda meg litt i dag, er at lyden på datamaskina fungerer igjen då. Fantastisk. Så eg har sete og sett litt for mange YouTubevideoar i dag.

Eg snakkar så utruleg mykje med meg sjølv når eg går heime og kjedar meg. Eg snakkar generelt mykje med meg sjølv. Og då på spesielle måtar. Altså, eg øver på dialektar. Men no har eg gått tilbake til engelsk igjen. For eit par år sidan heldt eg òg på sånn, men så slutta eg, og nå har eg gått tilbake igjen. Litt morosamt, eigentleg. Eg har skrive og snakka så mykje engelsk i det siste at eg tydeleg merkar no at eg har vorte flinkare. Eg har fått oppdatert engelsken min nokre år. Han er ikkje lenger så.. gammaldags og rar. Flotte greier.

Men no må eg gå, for eg skal... eh, nei, eg skal ingenting. Eg skal berre sitje her og kjede meg.

You know I can't be nobody

2007-06-27T20:00:00.000+02:00

womaaan, you've got to be a womaan. when you, you're talking to me, you see right through meee, i got the feeling of love!
she's gonna set you free-ee-yeah!

Om eg kjedar meg? Ja. Og Woman er enno ein herleg song.

Men eg drøymde ikkje om Morten Abel i natt då (og takk for det, om det skulle vera nokon tvil).

Auch

2007-06-26T23:28:00.001+02:00

Nyaste plateinnkjøp: Wolfmother - Dimensions EP og Kaiser Chiefs - Employment.

No skal eg ikkje kjøpe fleire plater på ei stund. Det kan eg berre ikkje. Eg har ikkje meir pengar no. Høyrer du, Kristin?
Argh, eg hadde eigentleg ikkje råd til å kjøpe dei to platene eg kjøpte i stad heller, men det var jo eit godt kjøp då.

Anyways, no var det vanskeleg å skrive norsk. Eg har skrive så mykje engelsk i det siste, eg har nemleg funne eit forum.. haha, det er tragisk, eg veit det. Men det er slikt sommarferien gjer med meg. Det var til og med eit Wolfmotherforum. Det er mange hyggjelege folk der faktisk, og overraskande mange nordmenn. Nesten litt merkeleg, dei som er aktive er anten australiarar, amerikanarar, engelskmenn eller nordmenn. Det seier vel berre litt om kor lite me har å gjera her i landet, utruleg mange nordmenn sit mykje meir på nettet enn folk i andre land gjer. Det seier jo også den click-sida noko om, den sida der ein skal trykketrykketrykke for landet sitt. Noreg ligg jo på ellevte plass, over både Australia og England for eksempel, og berre 1000 klikk under USA. Akkurat no då, i morgon er det sikkert annleis, då har me sikkert slått USA.
Uansett. Nordmenn sit mykje framfor PC-skjermen.
No klikka eg forresten Noreg opp på tiande plass. Haha, tragisk. Og no var me på ellevte igjen. Det varierer kraftig det her ja.

Men ja. Eg har vore på møte og debatt med AUF i dag. Fyrst var det eit møte på kontoret med ei dame frå Barne- og likestillingdepartementet, som fortalde oss kva den nye ekteskåpsloven går ut på. Det var utruleg lærerikt, eg har faktisk lurt litt på det der, kva som har vore skilnadane mellom partner- og ekteskåp og slikt. Glad eg fekk oppklart det.
Og så drog me til Sandvika for å sjå Lo delta i ein debatt om skoledebatt, i regi av Unge Høgre. Me var Lo, Marianne, Solvår, Najma, Mani, Stian, ein eg ikkje hugsar namnet på, og meg. Unge Høgre var ein person mindre eller noko slikt. Men dei var berre ei jente då.
Unge Høgre-debattanten heitte Henrik, og han var utruleg flink. Utruleg flink. Og difor tapte me så det song. Lo hadde ikkje forberedt seg på dei rette tingane, UH tok oss rett på senga. Pinsamt. Dei fortalde om korleis Ap alltid berre snakka om ressursene rundt skulen, og om systemet, istadenfor innhaldet i skuletimane. Og det er sant det. Eg er faktisk ikkje så einig i Aps skulepolitikk, eg er meir einig i Høgre sin - hadde det berre ikkje vore all den privatiseringa. Men utanom det og eit par punkt til, er eg nesten heilt einig i Unge Høgres skulepolitikk. Det same kan eg ikkje seia om AUF sin, diverre. Det svir litt å seia det, eg vil jo ikkje vera einig i Høgres politikk, men akkurat der er eg faktisk det. Utan at eg orkar å utdjupa det meir no.

Men det var ein hyggjeleg dag då. Alle dagar med AUF-folk er som kjent fine. Sjølv om me taper debatter så det syng.

Over til noko ganske anna; i natt hadde eg ein utruleg sær draum. Huff, den var rar. Eg drøymde at me var på noko AUF-greier, utpå landet ein plass, og så sat me utanfor ein butikk på nokre benkar medan me venta på at bussen skulle koma. Så kom plutseleg Morten Abel ut av matbutikken me satt utanfor, og stirra på oss eit par minutt, før han kom bort til oss alle og klemte kvar og ein av oss. Men meg klemte han berre ikkje, han kyssa meg også. Æsj, ekle Morten Abel. Og så gjekk eg rundt resten av dagen og sa, (med eit uttrykk i fjeset som viste at eg var.. eh.. disgusted, som det heiter på engelsk), at "eg fekk mitt fyrste kyss av ekle Morten Abel". Kva faen for ein draum var det? Herlighet. Også Morten Abel da, kvar fekk eg han frå? Æsj. Han er ein ekkel mann. Uæ.

Eg skal til tannlegen om ganske nøyaktig fjorten timar. Så eg får nesten gå og gjera meg klar. Eller gå og pusse tenna og så leggje meg, som det heller bør kallast. Og i natt skal eg IKKJE drøyme om Morten Abel.

Ein veit ein er AUFar når ein vert redd av å sjå ein Frpar

2007-06-22T23:18:00.000+02:00

Nyaste plateinnkjøp: The Killers - Sam's Town.
Eit godt kjøp.
Men eg var sur for at ingen av dei fem platebutikkane i Oslo sentrum hadde Employmentplata til Kaiser Chiefs. Korleis kan den vera utseld? Den er jo gammal! Trudde ikkje den var så populær.

Og eg er utruleg nøgd med karakterkortet eg fekk i dag. 5.0 i snitt er ikkje så utruleg bra, men eg vart glad for å få det, for då har eg faktisk gått opp meir enn det eg gikk ned til jul. Til neste år skal det vera endå betre. Eg skal ha fem i matte (og det klarer eg om eg berre gidd), og eg vil gjerne ha seksarar i engelsk og norsk munnleg, eg låg til min overrasking på sterk femmar der. Det hadde eg ikkje trudd.

Eg var på konsert i går, ja. Odd Nordstoga. På, hosthost, Jessheim! Fantastisk. Nei, det var ikkje så fantastisk. Det var heilt greitt, litt pinsamt, men koseleg. Nordstoga var utruleg flink med publikum (hvis gjennomsnittsalder låg på ca. 45 år + ein haug med ungar), han fortalde fleire underhaldande, fine histiorier mellom songane. Men han såg jo totalt bondetamp ut då. Det er jo det han er, det er slik musikken er, eg veit det, men eg trudde ikkje han kledde seg sånn. Det viste ikkje konsertbileta eg har sett før, iallfall. Men det var jo turnèstart, dei har vel fått nye klede då.
Før den nest siste songen, bad han oss i publikum om å reise oss (jadå, me sat). Det gjorde me alle, og han byrja på "Kveldssong for deg og meg". Eg syntest det å stå gjorde konserten litt betre, både fordi eg hadde så vondt av å ha sete på den harde benken i fem kvarter, og fordi eg generelt ikkje liker sitjekonsertar, så eg vart litt lettare til sinns. Men så. Så såg eg rundt meg. Eg såg til høgre, og kva såg eg der? Jodå, ein Frp-politikar eg ikkje hugsar namnet på. Eg skvatt, returnerte det sleske smilet hans med eit slu blikk, og tenkte at eg berre fekk gløyme det, og ikkje sjå meir til den kanten. Så eg snudde meg til venstre, og kva såg eg der? Jodå, ein Frp-politikar til! Fantastisk! Eg vart heilt paranoid.
Så eg har vore på konsert saman med haug med Frp-politikarar (det var heilt sikkert fleire der). Ingen overrasking, sidan Jessheimområdet jo er der Frp står sterkast (det er jo faktisk nazireiret i Noreg, øvre Romerike), men ekkelt likevel. Ugh.

Men no er det då offisielt sommarferie. Sweet. (Og eg må slutte med engelsken min, eg har byrja å blande inn altfor mange engelske ord no. Ikkje bra.)

Oh really

2007-06-20T22:10:00.000+02:00

Plutseleg er eg glad folk har "mobba" meg for at eg har så australsk uttale på engelsken min. Eg elskar australsk. Så no skal eg slutte å prøve å leggje av meg "dialekten". Då vert det lett òg gøy å snakke engelsk!
Lurer på kvifor eg har så australsk uttale eigentleg. Eg bestemte meg for å slutte å snakke amerikansk ein gong i fjor, og heller gå over til britisk. Men det vart australsk, ifølgje lærarar og medelevar. Dei byrja å le sist eg hadde framføring i klassen. "Unnskyld Kristin, jeg ler ikke for å være slem, men du høres bare så australsk ut! Hvor tar du det fra?" Nei, sei det du. Eg har riktignok australsk familie, men eg har også familie frå Wales og USA, så det burde vel ikkje ha noko å seia. Rare greier. Men no er det berre fint då.

I stad fekk eg såkalla ryddekick igjen. Så no er det støvsugd, støvtørka og vaska på rommet mitt. Stua skal eg ta til neste veke. Sånn går det når eg har ferie.
Og eg fekk faktisk sju plagg òg hårfarge til 750 kroner i dag, det er ikkje verst. Fint for meg, synd for miljøet. Men nå er det jo ingenting ein kan gjera utan å sleppe ut co2.

Elles har eg enno nesten like dilla på Wolfmother, men eg har byrja å høyre på Kaiser Chiefs, The Killers og Nick Cave, samt Led Zeppelin og Muse igjen, òg. No har eg det veldig fint med musikken min her, det er ikkje noko eg heller vil gjera enn å høyre musikk. Sist gong det var slik var då eg oppdaga Kaizers i november '05. Eg vonar eg snart får ein Kaizersperiode att, eg har ikkje høyrt så mykje på dei på lenge no. Men Sziget får nok opp interessen igjen, uansett om eg ikkje vert frelst ved å høyre på platene med det fyrste.
Eg gledar meg sånn til våren neste år.

Og om ein måned har eg vore på Utøya i to dager allereie! Tida går så fort den fyrste halvdelen av året. No snur sola og hausten kjem. Og då er det berre for meg å glede meg til vår og sommar igjen. Eg orkar ikkje tenkje pessimistisk på det no, for eg veit kor fort vinteren gjekk dette året (no var riktignok det ein veldig mild vinter då), og me satsar på at det gjer han neste år òg.

Skule i morgon att. Men når faen startar eg? Trur det var klokka elleve, men eg hugsar ikkje heilt. Hjelp?

Rock with an accent!

2007-06-19T16:39:00.000+02:00

Andrew Stockdale. Wolfie. Eg berre må sjå dei live igjen!

No skal eg lage ei speleliste i iTunes som skal heite "rock with an accent" (litt tragisk namn ja). Og nei, det betyr ikkje norske dialektar, men dei forskjellige dialektane i dei engelske språka. Det viste seg at eg har fått sansen for det òg. Eg treng fleire band å putte i spelelista, hittil har eg altfor få. Eg må nok laste ned noko her, diverre. Så får eg heller kjøpe plater i morgon.

Herlighet, Wolfmother tok meg heilt. Etter Kaizers og Skambankt er dei definitivt det beste bandet eg har sett live. Og høyrt, i det heile tatt. Eg er heilt besatt av musikken. Eg elskar det når eg vert interessert i nye band (les: band som er nye for meg. Eg oppdagar alltid musikken eit par år etter han kom ut).

Men eg har vore i Trondheim i langhelga, ja. Eg hadde det fint! Trondheim er ein mykje finare by enn eg trudde. Eg har jo vore der før, for fire år sidan, men eg hugsa ikkje så mykje av det.
Elin jobba diverre heile fredag og sundag, det var jo kjedeleg. Men det gjekk bra å berre vera med Marianne òg, då fekk me verte litt kjende i byen åleine. Me sneik oss inn på ymse kafear eg ikkje skulle vore på, åt litt for mykje kake og drakk litt for mykje kaffe latte. Men det var hyggjeleg.
Eg har endeleg lært meg korleis ein mac fungerer også. Eg hatar den helvetes alfakrøllen som må vera ved sida av æ'en, eg trykkjar alltid på den når eg skal trykke på enter. Og når eg då skal få fram alfakrøll ved å trykkje ctrl + 2, lukkar heile internettsida seg. Lurt. Men eg fekk dreisen på det til slutt.

No er skulen så godt som over! Me leverte inn bøkene i dag, og fekk gå klokka elleve. Det var fint for min del, for då kunne eg gå heim og sova. Eg sov nemleg ikkje meir enn tre-fire timar i natt, pga. to personar kalla Kristoffer og Silja. Trur eg må begrense MSN-inga (eit veldig fint verb, sant?) litt igjen altså. Så mykje MSN, eller PC i det heile tatt, er ikkje bra.

Nei, no går eg og klippar ut eit bilete av Wolfmother på Norwegian Wood frå Aftenposten. Føler eg må ha noko av dei på veggen òg.

Og no står fem gutar frå c-klassen oppi her og jokkar eit tre. Fantastisk. Gutar er rare.

You know what I mean

2007-06-15T06:03:00.000+02:00

Aah, Wolfmother var fantastisk! Det var faen nesten Kaizersnivå. Herregud, for ein konsert.

Det starta ikkje så bra i går. Eller jo, sjølve dagen starta flott, eg fekk gjort ferdig K&H-prosjektet mitt og engelskframføringa (noko som betyr at skulearbeidet er heilt over for i år no, woho!) og eg fekk ein seksar på norsktentamen. Men då me endeleg kom til Frognerparken, var ikkje ting like bra. Eg var nøydd til å leggje frå meg veksa utanfor i oppbevaringsteltet, pga kamera og paraply, og då eg til sist fekk sete meg ved Silja og Marthe, sat eg meg på ein tyggis. Det enda med at Mallory, Isabel og eg drog til Centraved Colosseum under Tori Amos-konserten. Der kjøpte me stålull, fann ein do, og prøvde febrilsk å få fjerna den idiotiske tyggisen. Det gjekk til slutt. Men eg trur nok folk ute i butikken lurte fælt på kva me dreiv med der inne.

Men så til sjølve festivalen då. Marte Wulff var heilt greitt, overraskande bra faktisk, og Tori Amos var òg grei. Ho skuffa litt, eg hadde høyrt at ho var betre enn det. Ho hadde absolutt null kontakt med publikum, og det er ganske vesentleg for at det skal verte god stemning, så det vart det altså ikkje. Og ingen konsert er bra utan god stemning.

Men så kom Wolfmother. Og dei overraska, dei. Det var riktignok dei eg hadde gleda meg mest til, men herregud så bra dei var. Dei hadde masse kontakt med publikum, stemninga var fantastisk god, og ikkje minst; dei var tre australske menn i fine, tronge bukser. Eheh, me veit jo alle om Kristins mannelår-i-tronge-svarte-bukser-fetisj. Den er svært pinsam. Eg håper ikkje du les det her, Kristoffer. Men uansett. Vokalisten hadde utruleg stilig sminke. Han liknar jo verkeleg på ein ulv. Også det håret da. Herleg.
Og nei, eg er ikkje ferdig med å prate om bukser enno; eg håper alle gutar i Noreg snart for alvor fattar at tronge, småle, mørke olabukser faktisk ser utruleg bra ut. Det verkar ikkje som om det slo heilt an her til lands, bare halvvegs, og det er eigentleg litt skandale.
Men. Mannelår-i-tronge-svarte-bukser-fetisj høyrest jo absolutt ikkje bra ut. Eg er ikkje heilt normal, trur eg. Eg har iallfall ikkje truffe nokon andre som deler det her med meg.

Men no drar eg til the home of Trond. (Trondheim.) Toget ventar.

Eg har ingen tittel til deg i dag

2007-06-12T15:38:00.000+02:00

Musikken no: Beach Boys, Beatles, Big Star, Jim Stärk, Skambankt, The Goo Men, Muse.

Dei tre, eller forsåvidt også fire, fyrstnemnte viser at det er sommar. Haha, Beach Boys, dei høyrer eg berre på i sommarferien. Gløymer dei når vinteren kjem. Dei er berre for sommaren.
Dei tre sistnemnte viser at rocken har kome litt tilbake her no. Har vore mykje americana og generell poprock i det siste. Men i går høyrde eg ein song av Muse att, og eg hugsa plutseleg kor bra dei var. Same med Skambankt og Goo Men i dag.

Eg skal visst til Trondheim på fredag. Det kom brått. Fredag til måndag. Flaks at eg har akkurat dei to dagane fri. Onsdag neste veke har eg også fri, eller, det vil seia; eg tek meg fri (avspasering, ingen skulking her i garden, altså). Gidd ikkje vera med på Nebbursvollen, eg kan bade på hytta heller. Åleine.
Det betyr at eg berre har fem skuledagar igjen. Og dei fem dagane er ikkje ordentlege skuledagar i det heile tatt, i morgon og torsdag er 2/3 av klassen på Buerøya, og neste veke er det jo berre såkalla "kos", skal me tru lærarane.
Sommarferie no verkar veldig røyndomsfjernt. Men oh så herleg.

Helvete som eg kjedar meg. Eg har sete inne dei siste to dagane, og det har vore kjempefint vêr. Det same skal ikkje skje i dag. Eg må ut ein eller annan plass, og gjera eit eller anna.

Forøvrig vurderer eg å forandre mitt pessimistiske eg no. Eg har late det leva fritt i fjorten år, seks måneder og sju dagar no. Eller nei. Eg er jo ikkje fødd pessimist. Men uansett har eg tenkt til å slutte no. Av den simple grunn at eg ikkje orkar å krangle meir. Særleg ikkje med Cecilie, som då er den eg kranglar med. Eller diskuterer, som det også kallast. For eg er jo jævla pessimistisk og kverulant, det er ingen tvil om det. Og eg vert lett sinna (men då skal det seiast at eg vert lett glad igjen òg). Det er ikkje bra, så no skal eg slutte.
Okei, det vil eg aldri klare. Men eg skal iallfall halde kjeft om det då. Skal eg kunne diskutere på ein ordentleg måte, må eg halde sinnet inni meg.

Haha. Nei, no går eg og skriv ferdig ei viss liste, eg må jo kunne komme på fleire. Ikkje sant, Silja? prezt.

Faen.

2007-06-10T23:02:00.000+02:00

Det hjelper faktisk å banne. Eg lovar.

Au

2007-06-10T20:08:00.000+02:00

Tretti gradar er varmt. Veldig varmt. Og eg har ikkje vore så solbrent (eg gidd ikkje slå opp ordet for det på nynorsk no) sidan eg sist var i huset vårt i Spania i august. Det var vel i 2005 det. Då var eg omtrent så solbrent som eg er no. Au.

Helga var fin. Sjølv om eg heller ville vore i Oslo med AUF, me heldt jo sytti aksjonar og stands i helga (okei, det var vel fem heller). I stad var det grilling på Kalvøya. Eg ville gitt masse for å ha vore der, det hadde vore utruleg hyggjeleg, det veit eg.

Eg gledar meg sånn til Utøya!

Alle skal med, anten dei vil eller ei!

2007-06-03T21:33:00.000+02:00

Eg har hatt bortimot verdas beste helg. Valkampkurs var utruleg morosamt!

Eg skulle møte dei andre på Oslo S, men då eg kom fram dit var synet mitt så dårleg at eg ikkje fann dei. Eg vart ståande og vente til Lo og Tonje plutseleg kom bak meg og drog meg med bort.
Då me kom fram, til Haraldvangen i Hurdal, var det hyttefordeling og middag. Eg hamna på hytte med Tonje, Elin, Najma, Frida og Stine. Eg kjente berre ei av desse frå før av (Tonje), men det var utruleg enkelt å verte kjent med dei andre òg. Eg var heilt klart den yngste, Najma var heile åtte år eldre enn meg, men det hadde veldig lite å seia. Det overraska meg. Alder betyr ingenting når det kjem til AUF, og det er bra. Då kan eg gløyme kompleksa for alderen min litt.

Fredag kveld heldt Stine innleiing om tale- og debatteknikk. Det var veldig lærerikt, og ho er sjølv ein fantastisk god talar. Eg tok ein del notat, og dei skal eg lesa godt på, eg fekk mange gode råd der.
Etterpå hadde me ein skoledebattleik. Ei eg ikkje veit namnet på var representant for Rød Ungdom, Tonje for Senterungdommen, Stian for AUF, Mani (om eg hugsar rett) for KrFU, Edvin for Unge Høgre og Emil for FpU. Emil var veldig opptatt av å hive ut alle innvandrarane, Edvin av å fjerne nynorsken, Mani av å ikkje la homofile få gifte seg eller adoptere, Stian av å skaffe gratis skolebøker på vidaregåande (som alle ekte AUFarar er), Tonje var særdeles opptatt av at me skulle snakke om mjølkekvoter og skyting av ulv, og RU ville gjerne gjennomføre ein væpna revolusjon (sjølvsagt). Dei var så veldig flinke til å parodiere partia. Særleg Tonje, Edvin og Emil. Me lo godt der ja.

Laurdag var det opp klokka halv ni, frukost ni. På denne tida rakk eg å verte ganske godt kjent med Elin, Frida og Sigve. Klokka ti var det Elisabet frå fylkestinget som fortalde om fylkesttingsprogrammet. Lærerikt, det òg. Men eg må seia det var meir interessant då Anniken Huitfeldt kom etterpå og snakka om skulepolitikk. Fint å høyre frå ein "ekte" Ap-politikar.
Så heldt Åsmund innledning om rasisme, inni der var ein del snakk om nynazisme og Frp (som jo eigentleg er ganske synonymt?). Endå meir Frp-prat vart det då Lars Mattis Hansen heldt eit heilt innlegg dedisert til kampen mot Frp. Mykje lærerikt der òg, fekk sjå nokre ganske sjokkerande ting som stod svart på kvitt i programmet deira. Administrasjonen har visst også laga eit hefte med utdrag (dvs dei sjukaste punktane) frå programmet til Frp, det gledar eg meg verkeleg til å få. Frp-kampen ér faktisk uhyre viktig. Me skal, me kan og me må knuse Framstegspartiet og Framstegspartiets Ungdom.

Til slutt fortalde Lo litt om korleis valkampen kjem til å verte, og om Utøya, før me var ferdige i kvart-på-seks-tida. Kvart over kom det minibussar og køyrte oss til flyplassen, og nærmare halv åtte var me tilbake i Oslo.

Då var det Cloroformkonsert. Ikkje stort å seia om den, eigentleg, Silja og eg sneik oss inn på attenårsgrenseområdet (det var ikkje akkurat vanskeleg), og fekk sett eit par songar der. Me var diverre veldig treige med å hoppe over gjerdet, så me gjekk glipp av ein del av konserten. Men noko fekk me jo med oss, og ja; Cloroform er jekla bra live.

Fint med ei så fin helg etter å ha vore sjuk i ei veke. Var redd eg ikkje skulle verte frisk til fredag, men det vart eg heldigvis. Og eg føler faktisk at ho har forandra meg (klisjé, men sant). Valkampkurset forandra på nettopp det eg ynskjer å forandre på - eg føler eg er vorte meir utadvendt (kva faen er ordet for det på nynorsk?). Iallfall litt. Og helga har gjort meg generelt gladare og lettare til sinns. Og det betyr mykje for meg.

Eg har funne att iPoden min!

2007-05-23T22:19:00.000+02:00

Endeleg. Den har eg leita etter i ei veke - og gjett kvar han var? I sekkjen, sjølvsagt. I eit rom eg ikkje hadde sjekka. At det er mogleg.

Berre så det er sagt. Det var det eg heldt på med medan Tinestafetten heldt på i dag, skreiv på t-skjorter. Det var jo morosamt (- ja, det var det faktisk).

Elles, så har eg prøvd i kveld å finne ut av klesstilen min, og eg har kome fram til at den er vorte litt litt Christer Knutsen-Inga Marthe Thorkildsen-Skambankt-Elin (syster)-ish. Eg merkar at det er dei eg ser på når eg skal kjøpe nye klede og slikt. Så det vert altså ein sosialistisk rocka stil - mykje raudt (og elles sterke fargar), samtidig som han er litt americanainspirert, og litt jentete. Neither more, nor less.
Då veit eg det òg.

Og - eg har byrja høyre på Keane att. Eg skit i om det er lågmål, eg liker det, og eg skal ikkje nekte for det.

Matte er ikkje noko for meg

2007-05-22T18:37:00.000+02:00

Tentamen gjekk til helvete. Matte altså. Faen, no som eg til og med hadde ei god kjensle for det, så gjekk det så dårleg. Utruleg irriterande. Eg må verkeleg skjerpe meg, endå meir enn eg har gjort dette halve året.

Men i går var ein fin dag! Eg hadde fri, så eg tilbrakte dagen i Oslo, saman med Elin. Me gjorde ikkje noko spesielt, men det er jo hyggjeleg berre å vera saman med henne, no som ho bur i Trondheim. Ho skal bu der fast no, Øyvind fekk jobb der. Kjedeleg at dei busett seg der, eg vil jo gjerne at tantebarna mine skal bu her. Men sånn er det vel berre, det er ikkje verdas største tragedie, ho har jo veldig mykje fri, så me kjem vel til å sjåast ofte nok. Og eg veit ho liker seg best der oppe, både sosialt og jobbmesig, og det er jo det som er det viktigaste. Så får me heller savne henne litt.

Og i går, då eg kom heim frå Oslo, såg eg at Christer Knutsen hadde svart meg på MySpace! Herlighet, eg kjem ikkje over kor hyggjeleg den mannen er. Også at han alltid svarer meg då! Får meg berre til å like musikken hans endå betre. Her er det han skreiv denne gongen:
"..og jeg gleder meg til å spille igjen!

Litt sent svar dette, men vi har bodd i studio noen uker nå for å lage nytt album, så ting har vært litt travelt.

Snakkes snart Kristin!"

Morosamt. Håper så inderleg på at han legg nokre planar om konsertar snart.

Og: Eg skal berre trekke ei tann, ikkje fire! Takk, kjære tannlege som nekta å trekke fire tenner, takk.

Kor dumt høyrest det ikkje ut å seia "krøllalfa"?

2007-05-15T17:58:00.000+02:00

Er det verkeleg berre eg som seier "alfakrøll"?

AUF har aksjon i Lillestrøm no. Kvifor drog eg ikkje?

No er eg lei av at Kari tek meg opp i klassen og skryt hemningslaust av meg. Jodå, det er eit fantastisk luksusproblem, men ein vert ikkje sett på så fint når ein er denne personen. Eg er jo glad for at eg gjer det bra på skulen, det er ein veldig viktig ting - og ingen skal seia at eg ikkje jobbar for dei gode karakterane eg får (i nokre fag; engelsk og norsk, ikkje nødvendigvis dei andre), for det gjer eg. Men det absolutt siste eg vil er å verte oppfatta som ein skrytepave, ei som trur/tykkjer ho er alle andre overlegen, ei som seier "heeei Isabeel, kva fekk du på prøva? Åja, fire? Hehe.. eg fekk seksar eg... hehehe" slik at heile klassen himlar med augo og går. Difor er eg veldig opptatt av å ikkje nemne dei gode karakterane mine i det heile tatt, og det funkar fint - heilt til Kari dreg meg opp slik.
I dag sa ho at eg må vera ufatteleg smart oppi hovudet mitt, ikkje berre språkmessig, men eg måtte visst vera utruleg klok, fordi innhaldet i teksten (eg trur ho snakka om engelsktentamen. Ho er så rask til å rette prøver ho der, den prøva hadde me faktisk førre onsdag) min var så godt. Javel, takk hjarteleg mykje for det. Men sei det heller privat til meg, så slepp eg å miste vener fordi dei føler at eg skryt av meg sjølv på denne måten, sjølv om det faktisk ikkje er eg som skryt av meg.

Men eg har det så fint for tida at det er det største problemet mitt då. Det og haglbygar som alltid klarer å koma over Lørenskog akkurat idet eg går ut av skulebygningen og legg ut på vegen heim.

Eg trudde ikkje det skulle hagle i mai. Iallfall ikkje i desse globale oppvarmingsdagar.

Frå no av kjem det titlar som ikkje er songtekstar!

2007-05-14T22:59:00.000+02:00

.. eg har ikkje lenger fleire songtekstar å stele, eg har brukt dei opp, som så mange før meg.

Eg er no hundre prosent Are Kalvø-frelst. Eg las ferdig Bibelen 2 i helga, starta på Absolutt Oslo i dag, er no halvvegs ferdig med den, og i heile kveld har eg lese dei kortare tekstane han har på heimesida si, etter at eg høyrde fem Hallo i uken-sendingar tidligare på kvelden. Må jo spare nokre av dei til seinare også.
Genial mann. Genial, I tell you. Marthe, kvifor fortalde du meg ikkje om han før? Eg har gått glipp av så mykje.

Og no er Emil sint på meg, nok ein gong. Eg er visst så nedlatande mot han i timane. Men herlighet, når han kjem med slike hjernedaude forslag må han jo vente seg kritikk. Om ikkje vente seg, så må han iallfall takle kritikken, for den kan koma uansett kva ein seier. Eg er til og med heilt sakleg, eg kallar han ikkje dust slik han gjer med meg. Litt sur kan eg kanskje verka, og jodå, eg vert hissig i debattar. Eg skal jobbe litt med det, men han må då klare å ikkje ta alt eg seier personleg, særleg når det omhandlar klassetur til Buerøya. Om han skal overleve i denne verda, må han verkeleg verte litt tøffare.

.. og ti gongar så smart som han er no.